ΠΡΟΣΩΠΑ Κωπηλάτης στον Ειρηνικό

Το ταξίδι του κράτησε 274 μέρες και στη διάρκειά του τον απείλησαν
καρχαρίες, κυκλώνες κι ένα δεξαμενόπλοιο· τέλειωσε μ’ ένα μάλλον απροσδόκητο
κολύμπι και κρύα μπίρα.

Τζιμ Σέχνταρ. Διέσχισε κωπηλατώντας τον Ειρηνικό Ωκεανό σε δέκα μήνες

Όταν ο Τζιμ Σέχνταρ έφτασε στην ακτή της ανατολικής Αυστραλίας, με τα γένια
του να στάζουν και καμένος από τον ήλιο, έμοιαζε μάλλον με αναδυόμενο
Ποσειδώνα παρά με σύμβουλο επιχειρήσεων από το δυτικό Λονδίνο. Αφότου
ξεκίνησε, πέρυσι τον Ιούλιο, από το Ίλο του Περού, είχε κωπηλατήσει σχεδόν
δέκα μήνες ολομόναχος σε δύσκολα νερά, είχε διανύσει 8.060 μίλια και είχε
γίνει ο πρώτος άνθρωπος που διέπλευσε κωπηλατώντας και χωρίς καμιά βοήθεια
(ούτε καν ανεφοδιασμού) τον Ειρηνικό Ωκεανό. Το σκάφος του, “Ο Καρχαρίας”,
ανατράπηκε στα φουρτουνιασμένα νερά σε μικρή απόσταση από την ακτή και ο
54χρονος κωπηλάτης διένυσε τα τελευταία μέτρα κολυμπώντας. Στην ακτή τον
περίμεναν η γυναίκα του και οι δύο του κόρες. “Αυτό το καταραμένο σκάφος ήταν
αποφασισμένο να φτάσει εδώ πριν από μένα” είπε εκείνος, βλέποντας τον
“Καρχαρία” να έχει ξεβραστεί πριν απ’ αυτόν στην ακτή.

Ο Σέχνταρ έφτασε στον προορισμό του 37 κιλά πιο αδύνατος και το πρώτο που
ζήτησε ήταν φαγητό και μια μπίρα. Κι αφού πήρε μια ανάσα, αφηγήθηκε τις
περιπέτειές του: ένας μεγάλος λευκός καρχαρίας τον ακολουθούσε επί εβδομάδες
και του επιτέθηκε έξι φορές· μια νύχτα ξύπνησε από θόρυβο μηχανής και είδε τη
γιγάντια καρίνα ενός δεξαμενόπλοιου να κατευθύνεται προς τα πάνω του ­ γλίτωσε
για λίγα μέτρα και το σοκ ήταν τέτοιο ώστε έκανε μια βδομάδα να κοιμηθεί·
κωπηλατούσε 12 ώρες την ημέρα και κάλυπτε κατά μέσο όρο 10 μίλια· δεν έτρωγε
ψάρια, ακόμη κι όταν τα τρόφιμα είχαν σχεδόν τελειώσει: “Δεν μ’ αρέσει να
σκοτώνω φίλους. Και είχα μιλήσει πολύ με τα ψάρια…”. Τις λίγες στιγμές
ηρεμίας στο σκάφος τις περνούσε “με διάβασμα και σκέψη” ­ η βιβλιοθήκη του
περιλάμβανε τον “Κόσμο της Σοφίας” και μια Συγκριτική Μυθολογία. Η μοναξιά,
εξήγησε, δεν ήταν εχθρός, αφού τους πρώτους μήνες ήταν πολύ ευχάριστη και
εξάλλου μπορούσε, χάρη σε μια ανεμογεννήτρια και ηλιακούς συλλέκτες, να
διατηρεί επαφή μέσω e-mail και φαξ με την οικογένειά του και την Εταιρεία
Ωκεάνιας Κωπηλασίας.

Για τον Σέχνταρ, ο οποίος ξεκίνησε τον διάπλου του Ειρηνικού επειδή δεν άντεχε
άλλο τη δουλειά του, το εγχείρημά του δεν είχε τίποτε το ηρωικό. “Πρέπει να
καταφέρεις κάτι για να γίνεις ήρωας, έτσι πρέπει να σκεφτώ κάτι πραγματικά
δύσκολο την επόμενη φορά”, είπε γελώντας. “Τα πόδια μου είναι λίγο
μουδιασμένα, αλλά κατά τα άλλα αισθάνομαι περίφημα”.