ΔΡΟΜΟΙ

Τι μπορεί…

… να κάνει ένας (Αμερικανός) πρόεδρος! Έστω και χωρίς λαϊκή εντολή, ο
πρόεδρος Μπους παίρνει αποφάσεις που «καίνε» όχι μόνο τη χώρα του αλλά και τον
υπόλοιπο κόσμο. Γράφει στα παλιά του τα παπούτσια τη συμφωνία για το
περιβάλλον. Διακόπτει τις συνομιλίες με τη Βόρεια Κορέα για τους πυραύλους
της. Θέλει να κόψει την οικονομική βοήθεια που χορηγείται στη Ρωσία για να
διαλύσει το σοβιετικό της οπλοστάσιο. Όμως τι καλύτερο θα μπορούσε άραγε να
περιμένει κανείς από έναν πρόεδρο που δεν τον ενδιαφέρει αν το νερό που πίνουν
τα ίδια τα αμερικανάκια έχει μέσα αρσενικό και που ετοιμάζεται να κόψει
δρόμους μέσα από τους εθνικούς δρυμούς των ΗΠΑ; Το ερώτημα δεν το βάζει ένας
αντι-Αμερικανός ­ όπως θα κινδυνεύαμε ίσως να κατηγορηθούμε ­ αλλά μια πολύ
αμερικανική εφημερίδα, οι «New York Times».

Οι Αμερικανοί…

… ψηφοφόροι, οι περισσότεροι, μάλλον δεν θα έβλεπαν με καλό μάτι να πίνουν
αρσενικό και να αναπνέουν διοξείδιο του άνθρακα. Όμως, ο Μπους ­ που τον
ψήφισαν οι λιγότεροι ­ δεν πρόκειται να κάνει το δικό τους χατίρι, αλλά το
χατίρι εκείνων που τον έβγαλαν πρόεδρο: των βιομηχανιών ξυλείας, των
μεταλλείων και των εταιρειών πετρελαίου. Η ιστορία δεν θα κρίνει τον Μπους με
επιείκεια. Ακόμη και τα πιο αισιόδοξα σενάρια για το περιβάλλον στο τέλος του
αιώνα είναι καταστροφικά, σύμφωνα με την εφημερίδα «Independent». Αυτό θα το
καταλάβαινε ακόμη και ένας πολιτικός «ευφυής» όσο ο Μπους. Τι τον εμποδίζει; Η
κυνική δεξιά ιδεολογία του που τώρα φαίνεται πίσω από το χαλκευμένο προσωπείο
του «συμπονετικού συντηρητισμού», με το οποίο δεν μπόρεσε να πείσει ούτε τους
μισούς Αμερικανούς ψηφοφόρους.

Ο αντιαμερικανισμός…

… που διογκώνεται στο εξωτερικό απασχολεί πολλούς Αμερικανούς που σκέφτονται
διαφορετικά από τον Μπους. Οι ξένοι δεν βλέπουν με καλό μάτι την αμερικανική
κουλτούρα, τα αμερικανικά φαστ φουντ, την αμερικανική νομοθεσία για τα όπλα,
τις αμερικανικές φυλακές. Δικαίωμά τους να μην τους αρέσει ο αμερικανικός
τρόπος ζωής, γράφει ο Ουίλιαμ Πφαφ στην «Herald Tribune». Όμως, εκτός από
αυτόν τον υποκειμενικό επισημαίνει και έναν αντικειμενικό αντιαμερικανισμό.
Είναι η οργισμένη ευρωπαϊκή και ιαπωνική αντίδραση στην περιφρόνηση που έδειξε
η νέα αμερικανική κυβέρνηση στη συμφωνία του Κιότο για το φαινόμενο του
θερμοκηπίου: εξυπηρετώντας τα συμφέροντα της αμερικανικής βιομηχανίας, η
κυβέρνηση Μπους αδιαφορεί εγκληματικά για το παγκόσμιο συμφέρον.

Η περιφρόνηση…

… των Αμερικανών για το περιβάλλον, η περιφρόνηση για τη σύσταση ενός
διεθνούς δικαστηρίου για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας (που ενδεχομένως
θα δίκαζε και τα δικά τους), η περιφρόνηση για τη συνθήκη απαγόρευσης των
ναρκών, θεωρούνται από τις υπόλοιπες χώρες ως άρνηση των αρχών που αυτές είναι
ήδη έτοιμες να αποδεχτούν. Ευρωπαίοι, Ιάπωνες και πολλές χώρες του Τρίτου
Κόσμου βλέπουν την ανάδυση των ΗΠΑ ως μοναδικής υπερδύναμης σαν ευχή μαζί και
κατάρα, γιατί έχει ανατρέψει τις διεθνείς ισορροπίες. Όμως, αυτό δεν είναι
αντιαμερικανισμός. Είναι απλώς αναζήτηση ισορροπιών, που πάντα δικαιώνονται
από την ιστορία.