ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ένας ηγέτης ερζάτς

Ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς υπήρξε συνεπής μέχρι το τέλος: ένας ηγέτης ερζάτς.

Ο εκπεσών: ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς την παλιά, καλή εποχή

Εκπλήξεις δεν κατεγράφησαν. Η γιουγκοσλαβική κυβέρνηση, φοβούμενη ότι θα χάσει
χρήμα (που αποδεικνύεται για άλλη μια φορά καλύτερο διαπραγματευτικό όπλο από
τους βομβαρδισμούς) και θέσεις (την επανένταξή της στο Διεθνές Νομισματικό
Ταμείο και την Παγκόσμια Τράπεζα), διέταξε τη σύλληψη του πρώην δυνάστη εντός
των προθεσμιών που της είχαν τεθεί. Κι εκείνος, αφού εκβίασε, διαμαρτυρήθηκε,
υποκρίθηκε, απείλησε, παραδόθηκε τελικά στις αρχές, αφού έλαβε διαβεβαιώσεις
ότι δεν θα δικαστεί για την αιματηρή περιπέτεια στην οποία οδήγησε τη χώρα
του.

Ο Μιλόσεβιτς αφήνει πίσω του άξιους μαθητές, που δεν θα αφήσουν τα Βαλκάνια να
ησυχάσουν. Ως ηγέτης, όμως, ήταν πλαστός. Ψευτοπατριώτης: στο όνομα της
υπεράσπισης του σερβικού έθνους, έχασε τρεις πολέμους και καταδίκασε
εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στην προσφυγιά. Ψευτοσοσιαλιστής: την ώρα που
αποθεωνόταν από τους τρομοκρατημένους κόλακες του «σοσιαλιστικού» του κόμματος
και τους παραπλανημένους πολίτες της «ανεξάρτητης» Σερβίας, φρόντιζε να
στέλνει στο εξωτερικό δεκάδες εκατομμύρια δολάρια για την εξασφάλιση των
γηρατειών του. Ψευτοπερήφανος: αφού κραύγαζε και απειλούσε, στο τέλος πάντα
υποχωρούσε, ξεχνώντας αρχές, ξεπουλώντας εδάφη, καταπίνοντας προσβολές και
ταπεινώσεις. Ψευτοοικογενειάρχης: πολιορκημένος για 24 ώρες από τις ειδικές
δυνάμεις της αστυνομίας, δεν ζητούσε εγγυήσεις για την ασφάλεια της γυναίκας
του και της κόρης του που βρίσκονταν δίπλα του, αλλά απειλούσε ότι θα τις
σκοτώσει και θα σκοτωθεί κι αυτός. Δεν τόλμησε βέβαια να το κάνει. Γιατί ο
Μιλόσεβιτς δεν έχει στόφα ήρωα ούτε μάρτυρα. Το μόνο που τον ενδιέφερε από
τότε που συνειδητοποιήθηκε, ήταν η εξουσία.

Ίσως η μοναδική έκπληξη αυτού του δραματικού 24ώρου να ήταν τελικά η σιωπή.
Όχι η σιωπή των όπλων, εκείνα ήχησαν και από τις δύο πλευρές, ως και η άσημη
κόρη υποδύθηκε τον ρόλο του ψευτοπαλληκαρά χρησιμοποιώντας το όπλο της
εναντίον εκείνων που ήθελαν να συλλάβουν τον πατέρα της. Εκείνο που
αιφνιδίασε, ήταν η σιωπή όλων εκείνων που υπερασπίζονταν τόσα χρόνια τον
Μιλόσεβιτς στις θεατρινίστικες αντιπαραθέσεις του με τον «ιμπεριαλισμό». Αυτές
τις κρίσιμες ώρες δεν βγήκαν στον δρόμο για να τον υπερασπιστούν παρά καμιά
εκατοστή αμετανόητοι οπαδοί του. Το πραξικόπημα που κάποιοι ανέμεναν δεν έγινε
ποτέ: όπως και στη διάρκεια της εξέγερσης του περασμένου Οκτωβρίου, οι
στρατιωτικοί αποδείχθηκαν σοφότεροι των πολιτικών. Το μόνο στο οποίο μπορεί να
ελπίζει ο θλιβερός εκπεσών, είναι η έκφραση αλληλεγγύης από τους υποστηρικτές
του στο εξωτερικό, που θα σαρκάσουν ασφαλώς για την υποτέλεια των λακέδων του
Βελιγραδίου απέναντι στον σερίφη της Ουάσιγκτον. Μα θα κοπάσουν κι αυτές οι
κραυγές. Και η δικαιοσύνη, εγχώρια ή διεθνής, θα μπορέσει επιτέλους να
ξεκινήσει το έργο της.