Ώρα για ξεκούραση

Στο «Ξενοδοχείο των Ναρκωμένων Προπονητών» οι ένοικοι, εξ ορισμού, δεν πάνε
για ύπνο ­ αφού κοιμούνται στον πάγκο. Λίγη παρέα ψάχνουν, να ξεκουραστούν στα
διαλείμματα του εξαντλητικού τους έργου

Ο κύριος Βασίλης είναι από τους μόνιμους και πιο καλούς πελάτες του
ξενοδοχείου. Με μια μικρή διακοπή στα χρόνια που ήταν τόσο μπροστά ώστε να
προλάβαινε να κλείσει θέση (συνέχιζε, όμως να κλείνει σπίτια), σπάνια έλειψε
από τα κυριακάτικα, στην αρχή, και τον τελευταίο καιρό τεταρτιάτικα ραντεβού
γύρω απ’ το τζάκι (ό,τι καιρό και να κάνει, το ξενοδοχείο κρατάει το τζάκι του
ανοιχτό, μην τυχόν και ξυπνήσουν τελείως οι πελάτες). Ο κύριος Βασίλης είναι
πολιτισμένος και ευπροσήγορος άνθρωπος. Αρχίζει πάντα τις διηγήσεις του για
τους αγώνες που μόλις έχασε, παραπονούμενος για τους φιλάθλους που τον αδικούν
(κι έχει δίκιο ­ παντού και πάντα οι φίλαθλοι αδικούν αυτόν που δεν νικά) και
για τους κριτικούς που τον περιφρονούν (και πάλι έχει δίκιο, γιατί παραείναι
εύκολος στόχος). Εκεί που τα πράγματα δυσκολεύουν, αλλά ο κύριος Βασίλης δεν
στερείται ποτέ επιχειρημάτων, είναι όταν μπαίνει στο καθαρά τεχνικό μέρος της
ανάλυσής του. Να, για παράδειγμα, την περασμένη Τετάρτη το βράδυ, κατ’ ευθείαν
από το Ολυμπιακό Στάδιο, εξήγησε πειστικότητα τη στρατηγική του και τι ήταν
αυτό που την έκανε να μην αποδώσει. Ξέρετε τι είναι, είπε απευθυνόμενος πρώτα
στις φλόγες του τζακιού και ύστερα στους συνοίκους που άρχισαν να προστρέχουν
για το μάθημα του μήνα, ξέρετε τι είναι, εκεί που πάνε όλα καλά, που έχεις
ισοφαρίσει δύο φορές από διδαγμένες φάσεις (αυτό είναι το μεγάλο ατού του
κυρίου Βασίλη, ξέρει τόσο καλά τη δουλειά του που δεν διδάσκει τους παίκτες,
αλλά τις φάσεις) να μένει ο αντίπαλος με δέκα παίκτες και να στα χαλάει όλα;
Πώς να αντιμετωπίσεις δέκα παίκτες, όταν μάλιστα είναι Γερμανοί και όταν, όσο
ήταν ένδεκα, τους είχες στο χέρι; Πάει στράφι και το κόλπο μου με την τρύπια
άμυνα (για να πάρουν θάρρος και να τους ισοφαρίσουμε), πάνε κι οι αλλαγές που
τόσο μεθοδικά σχεδίαζα (τον Αλεξανδρή στο ενενήντα σκόπευα να τον βάλω για το
τελειωτικό χτύπημα, και όχι στο ογδόντα επτά που αναγκάστηκα και τον έκαψα).

Άφωνοι έμειναν πάλι οι ακροατές και φίλοι του κυρίου
Βασίλη. Η αλήθεια βέβαια είναι πως έχουν μονίμως θετική απέναντί του
προκατάληψη, γιατί πέρασαν από τον ίδιο πάγκο οι περισσότεροι και ξέρουν τι θα
πει κάτι να πηγαίνει πάντα στραβά με την Εθνική ομάδα. Ο κύριος Αντώνης, ο
κύριος Χρήστος, ο κύριος Μίλτος, ακόμα και ο κύριος Κώστας, που μάλλον οφείλει
την παρουσία του στο ξενοδοχείο σ’ ένα χαμένο τετ α τετ πάλι του Αλεξανδρή
(αλλά ποτέ δεν ξέρεις τι θα γινότανε αν πηγαίναμε στη Γαλλία), σιωπούν και
αναπολούν τις δικές τους ημέρες γαλανόλευκης δόξας. Μόνον ο κύριος Αλκέτας, ο
πιο παλιός τρόφιμος (μήπως και ιδιοκτήτης;) του ξενοδοχείου, τολμά να
διακόψει, γιατί, για μια ακόμα φορά, έχει διαγνώσει τη ρίζα του κακού. Η
Εθνική έχασε, γιατί, εκτός του Ελευθερόπουλου (κι αυτός παράφωνα), κανένας
παίκτης δεν τραγούδαγε τον εθνικό ύμνο. Το σύστημα είναι ευφυές, αλλά απλό
όπως όλα τα ευφυή πράγματα: Εθνική ίσον εθνικός. Χωρίς τον δεύτερο, ποτέ η
πρώτη. Εν τούτω νίκα. Ενεοί έμειναν οι υπόλοιποι γύρω απ’ το τζάκι, άδικα
χαραμίζεται ο άνθρωπος, δεν πρέπει να τον κερδίσει η πολιτική, ο πάγκος της
Εθνικής πρέπει να του δοθεί εργολαβία. Κούνησε το κεφάλι με πικρό νόημα και ο
κύριος Βασίλης, θα του δινόταν άραγε η ευκαιρία να δοκιμάσει στην πράξη τη
θεωρία του μέντορά του;

Αυτά άκουσε κι ο κύριος Στράτος, που πέρναγε απ’ έξω, είδε
φως και μπήκε. Πώς να μην ξεθαρρέψει ο άνθρωπος, όταν στο ζενίθ της καριέρας
του τού δινόταν τέτοια ευκαιρία για οριστική τακτοποίηση; Οι άνθρωποι της ΕΠΟ,
που διατηρούν μόνιμο εκπρόσωπο στο «Ξενοδοχείο των Ναρκωμένων Προπονητών»,
κράτησαν σημειώσεις εμφανώς ανακουφισμένοι.