Δέσμιοι της βίας

<

Κάθε Δευτέρα, οι ροζ σελίδες της «Gazzetta dello Sport» δεν ασχολούνται πλέον
μόνο με τα ποδοσφαιρικά αποτελέσματα της προηγούμενης ημέρας. Κάνουν και μια
θλιβερή καταγραφή των επεισοδίων που συνέβησαν στα διάφορα γήπεδα της Ιταλίας.
Η ποδοσφαιρική βία έχει αρχίσει να παίρνει απειλητικές διαστάσεις στη
γειτονική χώρα, όπου το συγκεκριμένο άθλημα λατρεύεται σαν θεός…

Οι βουλευτικές εκλογές στην Ιταλία πλησιάζουν (13 Μαΐου) και η πιθανότητα
ανάληψης της κυβέρνησης από τον πρόεδρο της Μίλαν, Σίλβιο Μπερλουσκόνι, είναι
πιο ορατή από ποτέ. Την ίδια στιγμή όμως οι Ιταλοί αναρωτιούνται για ποιον
λόγο η νεολαία της χώρας διακατέχεται από τέτοιο μίσος. Μίσος για τους οπαδούς
των αντίπαλων ομάδων. Μίσος για τους ποδοσφαιριστές διαφορετικού χρώματος.
Πρωταγωνιστές σε αυτή την έχθρα θεωρούνται οι οργανωμένοι οπαδοί των ομάδων,
οι γνωστοί Ultras. Είναι όμως όντως αυτοί οι υπεύθυνοι; Οι σύλλογοι δεν είναι
άμοιροι ευθυνών; Επαρκεί η περιφρούρηση των σταδίων από τις βιντεοκάμερες;
Εφαρμόζονται οι νόμοι; Μήπως, τελικά, η κατάσταση δεν είναι τόσο τραγική;

ΔΕΝ ΕΛΕΓΧΟΝΤΑΙ

Είναι γεγονός πως άλλοτε ο πόλεμος του ποδοσφαίρου είχε και νεκρούς: το 1979
στη Ρώμη, το 1984 στο Μιλάνο, το 1988 στο Άσκολι. Ο οπαδός της Σαμπντόρια,
Φάμπιο Μπρούνο, συγγραφέας του βιβλίου «Vita da Ultra» υποστηρίζει: «Οι
δημοσιογράφοι διογκώνουν για πολιτικούς λόγους το θέμα. Η βία στα γήπεδα έχει
μειωθεί». Ο Κάρλο Μπαλέστρι όμως, πρόεδρος της οργάνωσης Progetto Ultra, η
οποία μάχεται κατά του χουλιγκανισμού και του ρατσισμού στους αγωνιστικούς
χώρους, δίνει την πραγματική διάσταση του προβλήματος σήμερα: «Υπάρχουν ομάδες
οπαδών οι οποίες δεν ελέγχονται από τους ηγέτες των οργανωμένων και δρουν έξω
από τα γήπεδα. Οι ομάδες αυτές, τα “αδέσποτα σκυλιά”, όπως τις λένε, δεν
μετακινούνται με τον κυρίως όγκο των φιλάθλων αλλά με ιδιωτικής χρήσης
αυτοκίνητα». Όπως λέει ένας φίλαθλος της Μπολόνια που προτίμησε να διατηρήσει
την ανωνυμία του: «Επιτίθενται μόνο σε άοπλους και μεμονωμένους οπαδούς. Οι
επιθέσεις τους είναι προμελετημένες και πάντα κατά συγκεκριμένων στόχων».

ΜΑΧΑΙΡΙΕΣ

Το 1995 ένας νεαρός φίλος της Τζένοα έχασε τη ζωή του, μαχαιρωμένος στην
καρδιά, από «αδέσποτα σκυλιά» στο Μιλάνο. Από τότε οι επιθέσεις τέτοιου στυλ
έγιναν της μόδας και στον πρόσφατο αγώνα του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ Ρόμα – Λίβερπουλ
τέσσερις οπαδοί της αγγλικής ομάδας διακομίστηκαν σε νοσοκομεία της Ρώμης
φέροντας τραύματα από μαχαίρι. Ανησυχητικό είναι και το φαινόμενο αύξησης της
γηπεδικής βίας στις λεγόμενες μικρές κατηγορίες της Ιταλίας. Κάθε Κυριακή
πολλά γήπεδα, κυρίως του Νότου, μετατρέπονται σε ρινγκ και συχνά τα θύματα
είναι οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές. Μόνο θετικό σημείο είναι η ολοένα μεγαλύτερη
αποφασιστικότητα των επίσημων συνδέσμων φιλάθλων των ομάδων για την ανεύρεση
μιας λύσης. Οι μέρες όμως περνούν και τα κρούσματα βίας πληθαίνουν: 4
Φεβρουαρίου – Πίζα, 11 Φεβρουαρίου – Κόμο, 18 Φεβρουαρίου – Μπέργκαμο. Είναι
γνωστό πως το ιταλικό ποδόσφαιρο περνάει κρίση, κάτι που έγινε φανερό και από
τον αποκλεισμό όλων των ομάδων του από τα προημιτελικά των Κυπέλλων Ευρώπης.
Φαίνεται όμως πως αυτή η κρίση δεν περιορίζεται στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου…