Τανκς ο Άκης, «ψαλίδι» ο Γιάννος

«Αν θέλεις να βοηθήσεις κάποιον που δεν έχει να φάει, δεν του δίνεις ένα
ψάρι. Τον μαθαίνεις να ψαρεύει».

Μ’ αυτήν την κινέζικη παροιμία, που είναι ιδιαίτερα αγαπητή στον Πρωθυπουργό
κ. Κ. Σημίτη, θα επιχειρήσει σήμερα ο κ. Άκης Τσοχατζόπουλος να απαντήσει στο
δίλημμα «Εξοπλισμοί ή κοινωνικό πρόσωπο;» που προβάλλει τις τελευταίες ημέρες
το Μέγαρο Μαξίμου.

Ο κ. Ά. Τσοχατζόπουλος έχει την εκτίμηση ότι το «κοινωνικό πρόσωπο» δεν μπορεί
να εξαντλείται σε επιδοματικές και εμβαλωματικές πολιτικές. Αλλά θα πρέπει,
υποστηρίζει, να εδράζεται σε πολιτικές τόνωσης της οικονομικής ανάπτυξης. Σ’
αυτές εντάσσει και τις εξοπλιστικές δαπάνες περίπου 6,5 τρισ. δρχ. μέχρι το
2007-08 καθώς, όπως αναφέρει, με τον τρόπο που αξιοποιούνται τα τελευταία
χρόνια στην Ελλάδα αποδίδουν δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας, πέραν της
κάλυψης επιτακτικών αμυντικών αναγκών.

Από την άλλη, στη σημερινή συνεδρίαση της Κυβερνητικής Επιτροπής ο κ. Γιάννος
Παπαντωνίου και το οικονομικό επιτελείο προσέρχονται με μιαν άλλη αντίληψη:
αφετηρία της είναι ότι συνολικά οι δαπάνες για την άμυνα (μισθοί, λειτουργία,
όπλα) έχουν αυξηθεί πολύ τα τελευταία χρόνια και ένα «ψαλίδισμά» τους κατά
1,5-1,7 τρισ. δραχμές την προσεχή τριετία θα εξοικονομήσει πόρους για κάλυψη
άμεσων και πιεστικών κοινωνικών αναγκών. «Δεν πρόκειται για επιδοματική
πολιτική, αλλά για ανακούφιση κάποιων κατηγοριών πολιτών που βρίσκονται στο
όριο και έχουν πραγματική οικονομική ανάγκη» υποστηρίζουν συνεργάτες του
υπουργού Εθνικής Οικονομίας.

Για το Γιουροφάιτερ

Το «μήλον της Έριδος», το περίπου 1,7 τρισ. δραχμές, ισοδυναμεί με το ποσό που
είχε προβλεφθεί να καλυφθεί απευθείας από τον εθνικό προϋπολογισμό για την
αγορά των 60 αεροσκαφών Γιουροφάιτερ. Το ποσό αυτό δεν περιλαμβάνεται στο νέο
5ετές εξοπλιστικό πρόγραμμα 2001-05, συνολικού ύψους περίπου 4 τρισ. δραχμών.
Σύμφωνα με πηγές του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας, το «επίδικο» ποσό που
ζητείται να περικοπεί (ή να μετατεθεί η διάθεσή του) δεν ταυτίζεται με
συγκεκριμένο πρόγραμμα: «Το υπουργείο Άμυνας θα καθορίσει τις προτεραιότητες
και τις ιεραρχήσεις του» λένε και εμφανίζουν τη μείωση των σχετικών κονδυλίων
ως δεδομένη. «Αν θα επιλεγεί το Γιουροφάιτερ πρώτο ή δεύτερο, αν θα
αποφασισθεί τώρα ή μετά μερικούς μήνες το τανκς ή θα ακολουθηθεί ο άλφα ή ο
βήτα ρυθμός είναι θέμα του υπουργείου Άμυνας και του ΚΥΣΕΑ» λένε.

Αντίθετα, στο υπουργείο Άμυνας υπήρχε αισιοδοξία ότι τα επιχειρήματα που θα
παρουσιάσει ο κ. Ά. Τσοχατζόπουλος είναι ιδιαίτερα ισχυρά και ξεπερνούν το
δίλημμα «Εξοπλισμοί ή κοινωνικές δαπάνες;».

* Πρώτον, σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται το «Πεντάγωνο», οι μέσες
αμυντικές δαπάνες που έγιναν ή έχουν προγραμματισθεί τη 12ετία 1996-2007
κινούνται στο 3,9% και όχι στο 5,5% του ΑΕΠ όπως ισχυρίζεται το υπουργείο
Εθνικής Οικονομίας. Στο 5% φθάνουν μόνο το 2000 και το 2001.

* Δεύτερον, οι μέσες λειτουργικές δαπάνες (μισθοί, λειτουργία) κινούνται γύρω
στο 2% του ΑΕΠ, παρά την αύξηση του εθνικού προϊόντος και συνεπώς ­λένε στο
υπουργείο Άμυνας­ στην ουσία μειώθηκαν. Και θα μειωθούν κι άλλο από του χρόνου
που αρχίζει η ανασυγκρότηση.

* Τρίτον, οι εγκεκριμένες ήδη αγορές είναι αναγκαίες για λόγους εξισορρόπησης
των δυνάμεών μας με τις τουρκικές. Άκρως απόρρητα στοιχεία που επικαλείται το
υπουργείο Άμυνας δείχνουν ότι η κατάσταση θα είναι κρίσιμη σε λίγα χρόνια.
Ειδικά στην Αεροπορία, υποστηρίζεται, αν δεν παραγγελθούν τα 60 αεροσκάφη 4ης
γενιάς, η σχέση στο Αιγαίο θα μείνει 10:5,5 υπέρ της Τουρκίας. Ενώ με την
απόκτησή τους η σχέση αποκαθίσταται, λένε, σε 10:7!

Ο κ. Τσοχατζόπουλος υπό το «βάρος» της συνεχούς υποστήριξής του στην ανάγκη
για κοινωνική πολιτική, βρίσκεται στη δύσκολη θέση να εξηγήσει γιατί προκρίνει
δαπάνες για την άμυνα έναντι αμιγώς κοινωνικών προγραμμάτων. Για τον κ.
Τσοχατζόπουλο το δίλημμα είναι πλαστό όπως τίθεται. Κατ’ αρχήν θεωρεί ότι η
οικονομία έχει τις αντοχές και για οποιασδήποτε μορφής κοινωνικές παροχές
ύστερα από τόσων ετών «στρίμωγμα» για την είσοδο στην ΟΝΕ. Επιπροσθέτως, και
σ’ αυτό δίνει έμφαση, ο τρόπος αξιοποίησης των αμυντικών δαπανών αποτελεί έναν
από τους κυριότερους μοχλούς ανάπτυξης και μεταφοράς τεχνολογίας. Όπως λένε οι
συνεργάτες του, η πολιτική για τους εξοπλισμούς τα τελευταία 4 χρόνια
περιλαμβάνει υποχρεωτική συμμετοχή της εγχώριας βιομηχανίας. Αυτό, λένε, είχε
ως αποτέλεσμα την αύξηση της συμμετοχής της εγχώριας βιομηχανίας από το 4% στο
40%.

Συγκεκριμένα, από τα 4,5 τρισ. δραχμές των συμβολαίων που έχουν ήδη υπογραφεί,
το 30% αφορά αναθέσεις σε εγχώριες βιομηχανίες. Πέραν αυτών, υπάρχουν
βιομηχανικές επιστροφές περίπου 18% ­περιλαμβανομένων των αντισταθμιστικών
οφελών, της μεταφοράς τεχνολογίας και υποδομών πλησιάζουν το 50%.

Δηλαδή από τα 4,5 τρισ. δραχμές «γύρισαν» στην Ελλάδα πάνω από 2 τρισ. Αυτό,
κατά το υπουργείο Άμυνας, σημαίνει ανάπτυξη παραγωγικών μονάδων, διάσωση και
εξυγίανση πολλών επιχειρήσεων, δημιουργία χιλιάδων νέων θέσεων εργασίας, αλλά
και μεταφορά υψηλής και σύγχρονης τεχνολογίας και τεχνογνωσίας ­αιχμή της
«νέας οικονομίας». Συνεργάτες του υπουργού φέρνουν ως παράδειγμα και την
εκτέλεση του προγράμματος Γιουροφάιτερ ­το ύψος της αγοράς των οποίων φθάνει
το 1,65 τρισ. δραχμές. Με βάση τον αρχικό σχεδιασμό, ελληνικές εταιρείες θα
αναλάβουν έργο αξίας περίπου 600 δισ. δρχ. που θα αποφέρει, όπως υποστηρίζουν,
50.000 νέες θέσεις εργασίας. Κι αυτό, λένε, όταν τα καθ’ όλα αξιόλογα
προγράμματα του υπουργείο Ανάπτυξης, ύψους επενδύσεων 7 τρισ., δημιουργούν
100.000 νέες θέσεις εργασίας. Επίσης, προσθέτουν, από το συμβόλαιο αγοράς των
250 τανκς, ύψους περίπου 80 δισ. δρχ., που ακολουθεί, περίπου 350 δισ. δρχ.
αφορούν εργασίες στην Ελλάδα (συμπαραγωγή κ.λπ.) που θα δημιουργήσουν άλλες
περίπου 20.000 θέσεις στη 10ετία.

Το μέγεθος προσφοράς

«Η σύγκριση αυτή δίνει το μέγεθος της προσφοράς της αμυντικής βιομηχανίας και
της άμυνας γενικότερα στην υπόθεση της προώθησης τόσο της αναπτυξιακής όσο και
της κοινωνικής διάστασης της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης»
υπογραμμίζεται από την πλευρά του υπουργείου Άμυνας.

Οι ισχυρισμοί του υπουργείου Άμυνας ωστόσο δεν γίνονται δεκτοί από το
υπουργείο Εθνικής Οικονομίας ­ιδίως σ’ ό,τι αφορά την περίπτωση όπου
εμπλέκεται η εγχώρια αεροπορική βιομηχανία. Συνεργάτες του κ. Γιάννου
Παπαντωνίου υποστηρίζουν ότι τέτοιας φύσεως προγράμματα δεν αποδίδουν άμεσα
­ειδικά για το Γιουροφάιτερ αναφέρουν ότι θα αρχίζει να αποδίδει για την
Ελλάδα μετά το 2006. Επιπλέον, λένε ότι το συνολικό κέρδος σε θέσεις εργασίες
δεν ξεπερνά τις μερικές εκατοντάδες (500-800) καθώς το 80-90% των εργασιών
είναι «χάιτεκ» και δεν μπορεί να γίνει, όπως λένε, στην Ελλάδα.

Με βάση όσα λένε στελέχη του οικονομικού επιτελείου, μια διαμόρφωση των
αμυντικών δαπανών στο 4,8-5% του ΑΕΠ για τα επόμενα 3-4 χρόνια «δεν δημιουργεί
πρόβλημα στα σχέδια για την κοινωνική πολιτική». Πρακτικά αυτό σημαίνει, αν
υιοθετηθεί τελικά από την κυβέρνηση, ότι το κόστος αγοράς των Γιουροφάιτερ θα
συμπιέσει, χρονικά, άλλα προγράμματα.