ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ταξιδεύοντας πρώτη θέση

Η μάχη δόθηκε σε πολλά επίπεδα: της εισόδου, κατ’ αρχήν. Τα κυβικά, οι συνοδοί
και το στυλ. Οι παλιές καραβάνες σ’ αυτά είχαν προϋπολογίσει μέχρι και τις
τελευταίες λεπτομέρειες. Η κίνηση των ποδιών, καθώς σηκώνονται με χάρη και τα
δύο μαζί πάντα για ν’ ακουμπήσουν απαλά στην άσφαλτο.

Αδυσώπητα μάτια μετρούν το καθετί. Τίποτε δεν είναι εύκολο, καθώς όλα
κρίνονται στις λεπτομέρειες. Το ύφος είθισται να είναι συγκρατημένα ευχάριστο.
Ούτε πολλά πολλά με διαχύσεις ούτε ενδείξεις εντυπωσιασμού ­ άλλωστε το λαμπρό
νέο παιχνίδι της πόλης για πολλούς δεν είναι παρά «άλλο ένα από αυτά που
δεκαετίες τώρα» έχουν περιδιαβεί σε άλλες χώρες. Συνηθισμένοι σ’ αυτά,
παρίστανται εμποδίζοντας έως ποινή θανάτου την παραμικρή ένδειξη απλής πηγαίας
χαράς για το καινούργιο που πατούν τα πόδια τους.

Το κρισιμότερο κομμάτι παίζεται στον χρόνο και τον τόπο. Να μη φθάσεις αρκετά
νωρίς ούτε όμως και την τελευταία στιγμή. Λεπτό προς λεπτό, γιατί ­ φαντάσου!
­ να συμπέσεις με τον «λάθος» άνθρωπο.

Και έπειτα το κάθισμα. Ευτυχώς που υπάρχουν και πρωτόκολλα κι έτσι τηρούνται
τα προσχήματα.

Αλίμονο σε όσους είναι «εκτός». Η κάμερα, μάτι αδυσώπητο, έχει μεταδώσει μέσω
της εικόνας και το «μήνυμα». Ποιος, ποια σειρά και δίπλα σε ποιον.

Κάποια στιγμή τελειώνει. Α! Να μια πρωτοτυπία. Όλα τα μικρόφωνα ένα «μπουκέτο»
σταθερά εγκατεστημένο στο κενό. Σατανικό. Αυτήν τη φορά δεν είναι τα μικρόφωνα
που εφορμούν και τάχαμου κυνηγούν τα θύματα για δηλώσεις. Η διαδικασία είναι
σχεδόν ταπεινωτική.

Τι μέρα…

Όταν όλα τελείωσαν, το έργο λαμπερό και αθώο άστραψε από ενέργεια
απογειώνοντας την επιθυμία για νέα ταξίδια.

ΥΓ: «Όχι πως δεν θα τον στενοχωρούσε να κάθεται στις τελευταίες σειρές,
όμως περισσότερο θα τον στενοχωρούσαν το σπρώξιμο, το στρίμωγμα, οι φωνές όσο
να φθάσει ώς τις πρώτες θέσεις».

Στον Γιάννη