ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ο αφρός των ημερών

Νέοι και ορμητικοί, οι φοιτητές του Πολυ-τεχνείου Κρήτης μπαίνουν στο
αμφιθέατρο των ΤΕΙ, αρπάζουν τις κόκκινες φιάλες, αυτές που με κόπο απέκτησαν
τα κτίρια, ανοίγουν τον αφρό. Ανατρέπεται έτσι το πανάρχαιο ρητό, ότι δεν
υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά. Υπάρχει. Είναι ο καπνός των πυροσβεστήρων. Εν μέσω
της θολούρας μπερδεύονται οι συνδικαλισμοί με τις φοβίες, η τόλμη με τις
αγριάδες. Είναι η δεύτερη ή η τρίτη εισβολή φοιτητών των Ανωτάτων Σχολών σε
αμφιθέατρο, μόνο στην Κρήτη… Το μήλον της Έριδος για όλη αυτή τη φασαρία δεν
είναι παρά μια συλλαβή, ούτε καν ολόκληρη λέξη: ο υπερθετικός βαθμός του
συγκριτικού «Ανώτερα».

Μας τρώνε οι ορισμοί, τα υπερθετικά και τα συγκριτικά των επιθέτων, το -τέρα
και το -τάτη. Οι φοιτητές των Ανωτάτων δεν θέλουν να μοιραστούν με άλλους τον
υπερθετικό τους. Η ανωτερότης τους- (ή μήπως είναι ανωτατότης;) απειλείται από
την ανωτερότητα του πλησίον. Τόσο εύθραυστη η ιδιότητα αυτή. Περιέργως δεν
παθαίνει τίποτα όταν τα παιδιά σπάνε τις πόρτες, διαλύουν τη συνέλευση των
πρυτάνεων τραγουδώντας συνθήματα σε ποδοσφαιρικούς ρυθμούς, όπως έκαναν την
προηγούμενη εβδομάδα. Αυτά είναι σαφώς ανώτατα πράγματα και με όλη την ανώτατη
περηφάνια οι φοιτητές αυτή τη φορά μπαίνουν στο αμφιθέατρο των ΤΕΙ και τα
σπάνε. Με σανίδες και ρόπαλα χτυπούν τους συναδέλφους τους των «Ανωτέρων»
χωρίς να φοβούνται μήπως τα θύματά τους ανωτατοποιηθούν από το ξύλο. Και
χειρίζονται τον πυροσβεστήρα με ψυχραιμία ΕΚΑΜίτη, διότι είναι μορφωμένα
παιδιά..

Διαλύεται κάποτε ο αφρός, ένας τραυματίας φεύγει για το νοσοκομείο, διαλύεται
και ο μύθος της κοινωνικής πρωτοπορίας που κάποτε περιέβαλε τους φοιτητές.