Οι 3 που πάλεψαν για… όλους

Ο ένας περίμενε οκτώ χρόνια για να αισθανθεί, όπως ο ίδιος είπε, «επιτέλους
δικαιωμένος». Ο άλλος τονίζει ότι είναι έτοιμος να προσφύγει και πάλι στη
Δικαιοσύνη αν χρειαστεί για να υπερασπιστεί «τα δίκαια τα δικά του και των
συναδέλφων του».

Σπύρος Θηρίου. Ο υπάλληλος του Δήμου Αιγάλεω ήταν ένας από τους πρώτους που διεκδίκησε το διπλό οικογενειακό επίδομα

Ο τρίτος αισθάνεται υπερήφανος για την προσπάθειά του και προετοιμάζεται για
τη συνέχεια. Οι πρωτοπόροι του αγώνα για την καταβολή του οικογενειακού
επιδόματος και στους δύο συζύγους, εκείνοι που από τους πρώτους (το 1993)
προσέφυγαν στα αρμόδια διοικητικά δικαστήρια για την επίτευξη του στόχου (όταν
όλα έδειχναν ότι αυτός είναι αδύνατος και η προσπάθεια μάταιη) έμειναν στο
παρασκήνιο αυτά τα οκτώ χρόνια. Η απόφαση καταβολής επιδομάτων, για την οποία
αυτοί οι πολίτες πάλεψαν από τους πρώτους, αφορά 130.000 συνταξιούχους και
170.000 εν ενεργεία υπαλλήλους.

Με πρόσφατη απόφασή του, το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο (με ψήφους 9-4) έκρινε
ότι τα οικογενειακά επιδόματα θεωρούνται προσαύξηση μισθού και άρα το
δικαιούνται και οι δύο σύζυγοι, ανεξάρτητα από το αν εργάζονται στον ιδιωτικό
ή στον δημόσιο τομέα. Η ΑΔΕΔΥ μάλιστα, κάνει δημόσια εκτίμηση για το ποσό που
θα εισπράξει περίπου ο κάθε δικαιούχος υπάλληλος ή συνταξιούχος και ανεβάζει
το ποσό σε ένα εκατομμύριο. «Ούτε που φανταζόμασταν αυτή την εξέλιξη όταν στις
αρχές της δεκαετίας του 1990 συντάσσαμε σε ένα δικηγορικό γραφείο την πρώτη
προσφυγή, χωρίς πολλές πιθανότητες επιτυχίας», θυμάται ο Σπύρος Θηρίου, 44
χρόνν, δημοτικός υπάλληλος, που εργάζεται στον Δήμο Αιγάλεω. Δεν πιστεύει ότι
οι δημόσιοι υπάλληλοι «του χρωστάνε κάτι ιδιαίτερο» γι’ αυτή του την
προσπάθεια. «Είναι δύσκολη η ζωή ενός ζευγαριού όταν εργάζονται και οι δύο
σύζυγοι. Ένας από τους λόγους που ξεκινήσαμε την ιστορία ήταν οι αυξημένες
οικονομικές μας ανάγκες ως οικογένεια», λέει ο ίδιος.

«Σβήναμε και ξαναγράφαμε την προσφυγή. Δόγμα μας υπήρξε τότε το “ό,τι
καταφέρουμε”. Σίγουρα, αν κάποιος μάς έλεγε ότι σε λίγα χρόνια το θέμα αυτό θα
γινόταν επανειλημμένως πρωτοσέλιδο, ότι θα υπήρχαν τόσες πολλές και τόσο
έντονες αγωνιστικές κινητοποιήσεις, και στο τέλος θα ερχόταν η δικαίωση, θα
τον χαρακτηρίζαμε ή τρελό ή υπερβολικά αισιόδοξο», θυμάται τώρα ο ίδιος. «Την
ώρα που υποβάλλαμε την πρώτη προσφυγή, το 1993, ήμουν σταθερά απαισιόδοξος.
Πλέον πιθανή εξέλιξη θεωρούσα το να μην πετύχουμε. Τα χρήματα για τον
δικαστικό αγώνα ήταν πολλά. Αλλά δεν σκέφτηκα ούτε μια στιγμή να σταματήσω».
«Εκείνο που μου έκανε εντύπωση ήταν το πείσμα του» λέει ο κ. Χρήστος
Νικολιτσόπουλος, εκπρόσωπος της Ένωσης Ελλήνων Εργατολόγων και δικηγόρος του
Σπύρου Θηρίου. «Προσπαθούσε να πείσει και τους υπόλοιπους συναδέλφους του να
προσφύγουν στη Δικαιοσύνη. Πίστευε ότι είχε δίκιο. Πάντως δεν είχε σκοπό να
σταματήσει, όσο χρόνο και να χρειαζόταν να διαθέσει».

«Παραδέχομαι», λέει ο ίδιος εξηγώντας την ανάμειξή του στην υπόθεση, «ότι είχα
από τη πρώτη στιγμή που εργάστηκα, το μικρόβιο του συνδικαλισμού μέσα μου.
Πιστεύω στη συλλογική συμμετοχή. Δραστηριοποιούμαι προς αυτή τη κατεύθυνση.
Έψαχνα τα πράγματα και το κάνω και τώρα. Ο συνδικαλισμός είναι μικρόβιο.
Χειρότερο και από την πολιτική» λέει ο κ. Θηρίου.

«Το θεωρούσα αδικία»

Δεν ήταν πολύ διαφορετική η περίπτωση του κ. Βασίλη Τσατσαράκου, 44 χρόνων,
υπαλλήλου της Ολυμπιακής Αεροπορίας. «Παρά το γεγονός ότι από το 1993 η Ο.Α.
δεν θεωρείται δημόσια υπηρεσία αλλά Ανώνυμη Εταιρεία, που απλά ανήκε κατά
πλειοψηφία στο ελληνικό δημόσιο, δεν παίρναμε το επίδομα. Το θεώρησα κορυφαία
αδικία» θυμάται ο ίδιος. «Δεν υπήρχε κανένας από πίσω μου όταν προσέφυγα στο
αρμόδιο διοικητικό δικαστήριο. Δεν πίστεψα στη βοήθεια κανενός πολιτικού
κόμματος. Πίστεψα μόνο στο δίκιο. Είχαμε δίκιο. Δεν μπορεί, έλεγα, κάποια
στιγμή θα δικαιωθούμε». Ο ίδιος δεν πίστευε ότι θα χρειάζονταν οκτώ ολόκληρα
χρόνια για να βγει μια οριστική απόφαση. «Σε καμία περίπτωση. Αλλά δεν
μετανιώνω για τίποτα. Δεν μετανιώνω για τα χαμένα χρόνια». Ο Βασίλης
Τσατσαράκος ανήκει στους ανθρώπους που του αρέσει να «ανακατεύεται» με τα
κοινά. Του αρέσει να νιάζεται και να ασχολείται με τους συναδέλφους του σε
κοινές υποθέσεις. Άλλωστε, ο ίδιος είναι και πρόεδρος της Πολιτιστικής
Επιτροπής στην Ολυμπιακή. «Θα προσφύγω και πάλι στη Δικαιοσύνη αν χρειαστεί,
αν διαπιστώσω ότι υπάρχει κάτι που είναι άδικο» λέει. Προσπαθεί να μιλήσει για
την Ολυμπιακή. «Την αγαπάμε αυτή την εταιρεία. Είναι το σπίτι μας και με
θλίβει να βλέπουμε τη σημερινή κατάντια της και τα τεράστια προβλήματα της».
Φεύγει βιαστικά αφού η μετακόμιση της Ο.Α. στο νέο αεροδρόμιο επιφυλάσσει
πολλή δουλειά για όλους τους υπαλλήλους της.

Η υπόθεση κρίθηκε οριστικά από το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο ύστερα από
αντικρουόμενες αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας και του Ελεγκτικού
Συνεδρίου. Ενώ η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας (όπως και του Αρείου
Πάγου) είχε αποφανθεί ότι το επίμαχο επίδομα αποτελεί τμήμα του μισθού και
πρέπει να χορηγηθεί και στους δύο συζύγους, το Ελεγκτικό είχε κρίνει πως
πρόκειται για ειδικό επίδομα που χορηγείται μόνο στον ένα σύζυγο.