ΔΡΟΜΟΙ

Οι μύθοι…

… που εξέθρεψαν την παράδοση των βρικολάκων κοντεύουν πια να τελειώσουν. Μα
σε έναν κόσμο όπου οι ζωντανοί κρατιούνται στη ζωή χάρη στα όργανα των νεκρών,
ίσως αυτοί οι μύθοι μπορούν να επιβιώσουν. Μια νέα ταινία, «Η σκιά του
βαμπίρ», μάταια ψάχνει να λύσει το μυστήριο του βωβού «Νοσφεράτου» (1921),
αυτού του αριστουργήματος του γερμανικού εξπρεσιονισμού. Στις καλύτερες
ιστορίες τρόμου, τα ίχνη του αίματος επιστρέφουν στον χρόνο. Ξέρουμε πού
μπορούμε να ψάξουμε γι’ αυτά στο παρελθόν, μα πόσο ακόμη θα τα αναζητούμε στο
μέλλον;

Το βαμπίρ…

… είναι ένα φάντασμα που ανήκει σε όλους, σε κάθε ηλικία, σε κάθε πολιτισμό.
Από τους βιβλικούς χρόνους, η Λίλιθ, το δαιμόνιο της ερήμου, τρέφεται από το
αίμα νεογέννητων βρεφών, ενώ οι ομηρικοί νεκροί μονάχα αφού πιουν αίμα μπορούν
να μιλήσουν στον Οδυσσέα. Οι βρικόλακες οφείλουν πολλά στη θρησκεία, αφού αυτή
διακηρύττει πως δεν πρόκειται ποτέ να λιώσει το σώμα ενός αφορισμένου ­ κατάρα
μάλλον ανόητη και απερίσκεπτη, αν σκεφτεί κανείς πόσο τρομερά ενοχλητικός θα
ήταν ένας Κεφαλλονίτης βρικόλακας σαν τον Λασκαράτο. Πριν από αυτό,
εγκυκλοπαιδιστές σαν τον Βολταίρο και τον Ντιντερό είχαν πάρει προκαταβολικά
την εκδίκησή τους, παρουσιάζοντας σαν βρικόλακες τους παπάδες.

Οι βρικόλακες…

… της εποχής μας είναι πολύ διαφορετικοί από τους βρικόλακες του δέκατου
όγδοου αιώνα. Αλλάζουν και αυτοί μαζί με τους φόβους και τα ήθη του ανθρώπου.
Παλιότερα, ήταν γέννημα της πλήξης. Στην προβιομηχανική κοινωνία, για να
επικαλεστούμε τον συγγραφέα Τομ Χόλαντ από το περιοδικό «New Statesman», δεν
είναι παράξενο που όλοι οι βρικόλακες ήταν αριστοκράτες. Οι πληβείοι δεν είχαν
ούτε τον χρόνο ούτε το χρήμα για να νιώσουν πλήξη. Από τότε που η πλήξη έγινε
δημοκρατική κατάκτηση, τα βαμπίρ απώλεσαν την αριστοκρατική στόφα τους. Και
σαν να μην έφτανε αυτό, μετά την πτώση του Τείχους φόρεσαν και στολή. Στα
βουνά του Αίμου, που κάποτε φιλοξένησαν ένα σωρό γαλαζοαίματους ντόπιους
βρικόλακες, τώρα πίνουν το αίμα των Βαλκάνιων χωρικών ξένοι στρατοκράτες,
χωρίς καθόλου αριστοκρατικά διαπιστευτήρια σαν και αυτά που θα απαιτούσε ένας
αυθεντικός Δράκουλας του Μπραμ Στόκερ ή ο ίδιος ο Βλαντ Τέπες.

Η εποχή μας…

… έχει ξεφτίσει τη σκυθρωπή αίγλη των βαμπίρ, τόσο που δεν ξέρει κανείς αν
απομένει πια χώρος για τον μύθο. Από τα αριστοκρατικά βαμπίρ που η δίψα τους
για αίμα ξυπνούσε χάρη σε μια προαιώνια κατάρα, περάσαμε στα «γκέι» βαμπίρ που
δεν ξέρει κανείς τι ακριβώς ορέγονται περισσότερο από τα δυο: το αχνιστό αίμα
ή ένα σφριγηλό πέος; Ακόμη και το περιβάλλον ­ το κάστρο, ο γκρεμός, ο σταυρός
­ έχουν ενσωματωθεί σε ένα κιτσαριό. Η μυρωδιά από το σκόρδο έχει πια
ξεθυμάνει. Για πάντα; Ίσως όχι. Με τη «μαγεία» της σύγχρονης γενετικής, τη
διάλυση της παλιάς συνεκτικής κοινωνίας και τον αδιάλειπτο τρόμο των πολέμων,
ακόρεστη μένει η δίψα για αίμα. Στο μέλλον, όπως και στο παρελθόν, σίγουρα θα
εξακολουθήσουμε να φοβόμαστε τη σκιά μας.