Ιστιοπλοΐα στο… Διάστημα

Σε μία νέα, πιο σιωπηλή και κομψή εποχή, αναμένεται να εισέλθει το ταξίδι στο
διάστημα. Ξεχάστε τους θορυβώδεις, επικίνδυνους και σπάταλους πυραύλους.
Σύντομα θα ταξιδεύουμε στο ηλιακό σύστημα, στον Άρη και πέρα απ’ αυτόν,
ωθούμενοι από ένα ήσυχο αεράκι από τον ήλιο.

Είναι δυνατόν όμως η παλιομοδίτικη δύναμη του ανέμου να διευρυνθεί ώστε να
επιτρέψει στον άνθρωπο την περιπλάνησή του με άλλα μέσα στο Διάστημα; Μια
ομάδα ενθουσιωδών ανθρώπων πιστεύει ότι αυτό μπορεί κάλλιστα να συμβεί και σε
λίγο καιρό θα τεθούν σε εφαρμογή τα πρώτα διερευνητικά βήματα με στόχο την
πραγματοποίηση του ονείρου τους, να μετατρέψουν δηλαδή την τροχιά της Γης σε
μια γιγάντια μαρίνα.

Η ομάδα αυτή, που αποκαλείται Πλανητική Κοινωνία και ιδρύθηκε από τον
αστρονόμο Καρλ Σάγκαν, σχεδιάζει να πραγματοποιήσει ένα ιδιαίτερα τολμηρό
εγχείρημα με τη συμβολή της νέας τεχνολογίας που στόχο έχει την αντικατάσταση
των πυραύλων. Σε κάποια περιοχή στη Ρωσία στα ανοιχτά των ακτών του Ειρηνικού,
ένα υποβρύχιο θα ανέλθει στην επιφάνεια και θα εκτοξεύσει έναν τροποποιημένο
διαπλανητικό βαλλιστικό πύραυλο. Όμως, αντί για πυρηνικά όπλα, αυτός ο
πύραυλος θα μεταφέρει ένα μικρό πρότυπο διαστημικό γιοτ, το οποίο, αφού βρεθεί
στο διάστημα θα ξετυλίξει 8 ακτίνες, κατασκευασμένες κυρίως από αραχνοΰφαντο
φύλλο πλαστικού και αλουμίνιο. Αν όλα πάνε καλά, αυτό το πλαστικό κομμάτι θα
επιχειρήσει να σταθεί απέναντι στο εκτυφλωτικό φως του Ήλιου. Φωτόνια που
αναβλύζουν από την επιφάνεια του αστεριού μας με ταχύτητα που φθάνει τα 600
εκατομμύρια μίλια την ώρα θα χτυπήσουν το ειδικό πανί. Κάθε φωτόνιο είναι
απίστευτα μικρό, όμως η αθροιστική ισχύς του εκθαμβωτικού ηλιακού φωτός θα
είναι αρκετή για να επιταχύνει το ελαφρύτατο σκάφος, δίνοντάς του ώθηση. Αν
συμβεί αυτό, τότε το πείραμα θα χαρακτηριστεί πετυχημένο και η Πλανητική
Κοινωνία θα αρχίσει να σκέπτεται την κατασκευή μεγαλύτερων και καλύτερων
ηλιακών «πανιών».

Από την απαρχή της διαστημικής εποχής, κύριος στόχος των ειδικών μηχανικών
είναι να ανακαλύψουν εναλλακτικό της πυραυλικής πρόωσης, την οποία
χαρακτηρίζουν μειονεκτική. Για να ξεφύγει κανείς από την ατμόσφαιρα της Γης,
χρειάζεται μια τεράστια δύναμη να ενισχύσει το διαστημικό όχημα και να φθάσει
στα απαιτούμενα 17.500 μίλια την ώρα, ώστε να μπει σε τροχιά. Για την αποστολή
του ανθρώπου στον Άρη θα χρειαζόταν ένας πύραυλος περίπου ισομεγέθης με αυτόν
που πήγε τους αστροναύτες του Απόλλο στη Σελήνη. Όμως για την επιστροφή του
χρειάζεται ένα όχημα ακόμη και δέκα φορές μεγαλύτερο συγκριτικά με τις
διαστάσεις του προηγουμένου. Η NASA εξετάζει το ενδεχόμενο να κατασκευαστούν
ειδικά εργαστήρια στην επιφάνεια του Άρη για την καύσιμη ύλη που απαιτεί το
ταξίδι της επιστροφής. Σίγουρα, όμως, η ενέργεια που θα μας φέρει στον Κόκκινο
Πλανήτη θα είναι πυραυλική.

Για να πάμε πιο μακριά θα χρειαστούμε ένα διαφορετικό είδος μηχανής. Αυτός
είναι ο λόγος που τόσο η NASA όσο και άλλοι εξετάζουν διάφορες εκδοχές. Μία
από αυτές είναι η προώθηση με ιόντα, με τη χρήση δηλαδή ηλεκτρικά φορτισμένων
ατόμων ώστε να δοθεί ώθηση σε ένα διαστημικό όχημα. Μια άλλη είναι η πυρηνική
ενέργεια.

Οι μηχανικοί της NASA εργάζονται ακόμη και σε ένα είδος μηχανής που θα
χρησιμοποιούσε τις «αρχέγονες ενέργειές της αντί ύλης», την ενέργεια δηλαδή
που έστειλε το Στάρσιπ Έντερπραϊζ του Κάπτεν Κιρκ στην πεντάχρονη αποστολή
του. Η αντι-ύλη μπορεί να απελευθερώσει τεράστιες ποσότητες ενέργειας, όμως
παρήχθη σε μικρές ποσότητες μόνο στο εργαστήριο. Έτσι, αν δεν επιτευχθεί άρση
του αδιεξόδου στη θεωρητική φυσική, ίσως η μόνη λύση που απομένει να είναι το
πανί, ένα πολύ απλό είδος και ιδιαίτερα παλιό. Μπορεί να φαντάζει
εξωπραγματικό που κάτι τόσο ισχνό όσο το φως μπορεί να παράγει αρκετό «άνεμο»
για το ταξίδι, όμως είναι δυνατό.

LINKS:

* www.planetary.org/solarsail/

* www.nasa.gov