Η διδασκαλία της Νέας Ελληνικής Γλώσσας

Για τον τρόπο διδασκαλίας του μαθήματος της Νεοελληνικής Γλώσσας στα
σχολεία γράφει ο κ. Μιχάλης Πατεράκης, με αφορμή σχετικό δημοσίευμα των
«ΝΕΩΝ», όπου δίνονται απαντήσεις σε ερώτημα που αφορά κείμενο του Ε.Π.
Παπανούτσου:

«Θεωρείται a priori ότι, για παράδειγμα, “η τέχνη έχει σκοπούς και δράση
κοινωνικούς, ενώ η γενικότερη αξία και προσφορά της δεν μπορεί να αμφισβητηθεί
από κανέναν”; Εάν η άποψη αυτή, την οποία προσωπικά δεν υποστηρίζω καθόλου,
αποτελεί πανάκεια και μάλιστα στην εκθετική της μορφή δηλαδή ως κείμενο
απάντησης σε σχολική ερώτηση, τότε πώς είναι δυνατόν να ζητηθεί η κριτική
σκέψη του μαθητή σε ενδεχόμενη ερώτηση άλλου μαθήματος;».

Σε άλλο σημείο της επιστολής του ο αναγνώστης μας παρατηρεί:

«Πρόθεσή μου είναι να θίξω, δηλαδή να επαναφέρω στην επιφάνεια, τον
ορθολογισμό της παιδείας μας στο βαθμό τουλάχιστον της δευτεροβάθμιας
εκπαίδευσης. Γίνομαι σαφέστερος. Στο μέρος όπου παρατίθενται οι ερωτήσεις
υπάρχει και το εξής υποερώτημα, του οποίου μέρος αναφέρω: “Θεωρώντας ότι
σκοπός και δικαίωση κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας δεν μπορεί παρά να είναι ο
άνθρωπος και η ευτυχία του, νιώθετε την ανάγκη να γράψετε ένα κείμενο για την
εφημερίδα του σχολείου σας, στο οποίο να αναφερθείτε στη γενικότερη αξία και
προσφορά της τέχνης”. Προσέξτε, εδώ δίδονται μεν οι υποθετικές συνθήκες οι
οποίες θα μπορούσαν να θέλξουν την προσοχή του μαθητή, με δογματικές
παρατηρήσεις όμως ως υπόβαθρο».

Και η επιστολή καταλήγει: «Εάν το μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας διδάσκεται
με αυτό τον τρόπο στα Λύκεια, τότε δικαιούμαι να υποθέσω ότι ο σημερινός
μαθητής και αυριανός ενήλικος θα διατείνεται την ανεπάρκεια της γνώσης και
γλώσσης του αδυνατώντας βέβαια να χρησιμοποιήσει τις πτυχές εκείνες του
πνεύματός του που ονομάζονται κριτική σκέψη, σκεπτικισμός, διερώτηση, και τα
οποία θα του έδιναν τη δυνατότητα όχι να παραπονεθεί για τα κακώς κείμενα της
μαθησιακής του ζωής αλλά για τα τεκταινόμενα μέσα στον περιβάλλοντα χώρο όπου
ως ενήλικος θα είναι αναγκασμένος να μάχεται ψυχή τε και σώματι για τον ίδιο
του τον εαυτό πρώτα (ή, αν θα μπορούσαμε να το πούμε έτσι, για την προσωπική
του ευτυχία) και κατόπιν για το κοινωνικό σύνολο. Άραγε πόσα πράγματα θα είχαν
να γράψουν οι μαθητές της Β’ Λυκείου εάν τους ετίθετο η ερώτηση: ποια είναι η
δική σας γνώμη για την Τέχνη και για την προσφορά της;».