ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ένα ρετάλι μονολογεί

Να τη πάλι αυτή η χοντρή με τις απαίσιες σακούλες, κάθε εβδομάδα περνά από δω
κι όποτε περνά από την πόρτα μάς χαλά τη διάθεση, όλα τα ρετάλια προσπαθούμε
να κρυφτούμε στο πιο απόμερο ράφι, να μην πέσει η αγελαδινή ματιά της πάνω μας
και μας αποσπάσει από τη θαλπωρή αυτού του καταστήματος στο τέλος της οδού
Μητροπόλεως, είμαι πεπεισμένο ότι μας θέλει για ξεσκονόπανα ή πατσαβούρες και
τέτοιον εξευτελισμό δεν θα τον άντεχα, αλήθεια λέω…

Εδώ που τα λέμε, οι περισσότεροι όταν λεν «ρετάλια» νομίζουν ότι έχουν να
κάνουν με τίποτα φτηνιάρικα κουρέλια, παντελώς άχρηστα κι ασήμαντα. Μέγα
λάθος. Κατ’ αρχήν, διότι έχουμε μια ιστορία πίσω μας, είμαστε κομμάτια που
έμειναν από ένα τόπι ύφασμα, μας βάραινε είναι αλήθεια όλο αυτό το ασφυκτικό
τύλιγμα, αλλά έχουμε δει χώρες που οι περισσότεροι άνθρωποι ούτε να
ονειρευτούν μπορούν, έχουμε δει και το τόπι να ξετυλίγεται για να στολίσει
υπέροχα κορμιά και καλόγουστα σπίτια…

Έπειτα, ακόμη και στην παρούσα κατάστασή μας, είμαστε εξαιρετικά χρήσιμα ή
ευχάριστα, αφήστε που μπορεί να περνούμε και καλά, να, τις προάλλες, αμέσως
μόλις απομακρύνθηκε η χοντρή με τις σακούλες ήρθε στο μαγαζί ένας άντρας που
‘ξερε να χαμογελά μονάχα με το βλέμμα και κοιτούσε μια εμάς, μια τη γυναίκα
που ήταν δίπλα του, πού και πού έβαζε το χέρι της στη φούχτα του και τότε
γίνονταν και τα δικά της μάτια κάτι χαμογελαστές σχισμές, διάλεξαν το διπλανό
μου ρετάλι, ένα υπέροχο σκούρο βυσσινί, ο άντρας θα το έβαζε σε ένα τραπέζι
όπου ακουμπά τα «αδιάβαστα βιβλία» του, έτσι είπε, κι έπειτα η γυναίκα διάλεξε
ένα σωρό άλλα, ροζ, γαλάζια και άσπρα, θα τα ‘κανε ρούχα για τις κούκλες της
κόρης της, «η μαγισσούλα μου» την έλεγε κι ο άντρας τότε έβαζε το δάχτυλό του
στο μάγουλό της, έτσι συνεννοούνταν ­ και λίγο πριν φύγουν αυτός κοντοστάθηκε,
πήρε ένα ακόμη ρετάλι, το ξετύλιξε και το πέρασε γύρω από τον λαιμό της, το
τακτοποίησε και το άφησε εκεί, μετά τη φίλησε στα κοντά της μαλλιά και της
ψιθύρισε: «ένα ρετάλι, για το ρετάλι μου»…