Η ιστορία… κουράστηκε

Ο Γιώργος Θεοδωρίδης αποδείχθηκε όχι και τόσο έτοιμος για να επαναλάβει άλλες μεγάλες επιτυχίες στον κλειστό στίβο

Πέρασμα χωρίς κάποια νέα σελίδα δόξας στην πλούσια πρόσφατη ιστορία του στίβου
το 8ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κλειστού της Λισαβώνας, αφού είχε συνηθίσει στις
επιτυχίες από το 1994 (Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κλειστού στο Παρίσι) και ύστερα με
αποκορύφωμα τα 4 μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 του Σίδνεϊ.

Στη Λισαβώνα δεν έδωσαν το «παρών» κατ’ αρχήν λόγω του ότι τα αγωνίσματά τους
δεν υπάρχουν στη διοργάνωση οι δύο Ολυμπιονίκες των ρίψεων Τασία Κελεσίδου
(δισκοβολία) και Μιρέλα Τζελίλη (ακόντιο), καθώς και ο ακοντιστής Κώστας
Γκατσιούδης, ο οποίος είναι, επίσης, στους κορυφαίους αθλητές του αγωνίσματός
του που ανήκει αποκλειστικά στον ανοικτό.

Το μεγάλο ραντεβού

Όλοι τους αναμένεται στο μεγάλο ραντεβού της χρονιάς το Παγκόσμιο ανοικτού του
Έντμοντον (3-12 Αυγούστου) να είναι εκεί. Από πλευράς αθλητών με ελπίδες και
δυνατότητες και στον κλειστό δεν μετείχαν στη Λισαβώνα ο Κώστας Κεντέρης (200
μ.) και η Κατερίνα Θάνου (60 μ.) λόγω κόπωσης μετά την υπερπροσπάθεια του
Σίδνεϊ και επιπλέον δεν αγωνίστηκαν οι δύο αθλήτριες του τριπλούν για λόγους
αποκατάστασης των τραυματισμών τους.

Έτσι, ήταν φανερό ότι ελπίδες για μετάλλιο υπήρχαν μόνο στα πρόσωπα των
Άγγελου Παυλακάκη – Γιώργου Θεοδωρίδη οι οποίοι διέθεταν την 3η και 5η,
αντίστοιχα καλύτερη επίδοση στον κόσμο το 2001, ανάμεσα στους μετέχοντες
αθλητές.

Όμως, οι αθλητές δεν είναι ρομπότ για να πιάνουν την επίδοσή τους ανά πάσα
στιγμή και τουλάχιστον ο Άγγελος Παυλακάκης ο οποίος είχε δείξει πολύ άνετος
στον προκριματικό σημειώνοντας την καλύτερη επίδοση από 56 μετέχοντες με 6.57,
δεν κατάφερε να μπει στον τελικό και να διεκδικήσει το μετάλλιο.

Ο Θεοδωρίδης αποδείχθηκε όχι και τόσο έτοιμος για να επαναλάβει άλλες μεγάλες
επιτυχίες στον κλειστό και ότι ήταν πολύ δύσκολο να έφτανε στο 6.51 που ήταν
απαραίτητο για το βάθρο σ’ αυτό τον «τρελό» τελικό, για τον οποίο χρειάστηκε
να δοθούν τέσσερις εκκινήσεις.

Οι άλλοι αθλητές

Οι άλλοι αθλητές μας που πήραν μέρος (Δημότσιος στα 400 μ., Οικονομίδης,
Ντούπης και Γιέπος στα 4Χ400 μ., Πατουλίδου και Κοκλώνη στα 60 μ.,
Γκουντενούδη στα 400 μ., Ιακώβου στα 3.000 μ. και Ρεντούμη στα 60 μ. εμπ.)
απέκτησαν μόνο εμπειρίες.

Εξαίρεση οι Πατουλίδου, Ιακώβου οι οποίες έχουν γράψει καθεμιά τη δική της
ιστορία, η πρώτη με το χρυσό μετάλλιο στην Ολυμπιάδα της Βαρκελώνης και η
δεύτερη με τον πολυετή αγώνα της να ανεβάσει αγωνίσματα αποστάσεων που έχουν
μείνει πίσω στη χώρα μας.

Οι Πορτογάλοι οργανωτές έδειξαν κάποιες αδυναμίες ­ μόλις την τελευταία ημέρα
κατάφεραν να μοιράζουν τα αποτελέσματα έγκαιρα ­ αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα
του θεσμού είναι τα πειράματα της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Στίβου (IAAF).

Τόσο «κοντό» πρόγραμμα (σε ημέρες και καθημερινές ώρες) υποβαθμίζει την αξία
της νίκης και κάνει μια παγκόσμια διοργάνωση να μοιάζει με κάπως ανεβασμένο… μίτινγκ.