ΔΡΟΜΟΙ

Η τακτική…

… των αλβανόφωνων ανταρτών στην ΠΓΔΜ είναι η ίδια με εκείνη που ακολούθησαν
στο Κοσσυφοπέδιο και τη Νότια Σερβία. Μπαίνουν σε χωριά, προκαλούν ένοπλη
αντίδραση από τις κυβερνητικές δυνάμεις, καταγγέλλουν στο εξωτερικό τα δεινά
των αλβανόφωνων αδελφών τους, πολεμούν τους κυβερνητικούς, αποσύρονται,
παίρνουν μαζί τους αμάχους, τους κάνουν «πρόσφυγες», μιλούν για «γενοκτονία»,
δηλώνουν την πίστη τους σε «ειρηνικές λύσεις» που όμως πάντα περιλαμβάνουν την
απόσχιση των περιοχών που διεκδικούν, με τη μορφή ένοπλης κατοχής ή διεθνούς
προτεκτοράτου.

Η «ειρηνευτική»…

… διαδικασία, στην οποία πάλι καλούνται να μεσολαβήσουν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ
έχει ήδη αρχίσει στην ΠΓΔΜ. Οι αλβανόφωνοι ζητούν τα ίδια που είχαν ζητήσει
για το Κοσσυφοπέδιο στο Ραμπουγιέ, τα ίδια που ζητούν για την κοιλάδα του
Πρέσεβο στη Νότια Σερβία. Προχθές, οι αντάρτες του UCK έθεσαν συνταγματικό
ζήτημα με στόχο την αυτονόμηση των αλβανοφώνων της ΠΓΔΜ. Οι αντάρτες θα
συνεχίσουν τις επιθέσεις, αρνούμενοι να αφοπλιστούν, να υποχωρήσουν ή να
διαλυθούν, υποστηρίζοντας πως η ύπαρξή τους είναι αναγκαία για την «προστασία»
του λαού τους, μολονότι αυτός ο λαός συγκυβερνά τη συγκεκριμένη χώρα,
μετέχοντας στην κυβέρνηση συνασπισμού. Το παράδοξο σε όλα αυτά είναι ότι η νέα
γιουγκοσλαβική κυβέρνηση ζητεί από το ΝΑΤΟ να επέμβει για λογαριασμό της,
μολονότι η Γιουγκοσλαβία επισήμως δεν έπαψε να είναι εχθρός της Ατλαντικής
Συμμαχίας στο Κοσσυφοπέδιο. Γιατί αν η Γιουγκοσλαβία έπαψε να θεωρείται
εχθρός, τότε ποιος ο λόγος να συνεχίζεται η κατοχή από την KFOR; Όμως το ΝΑΤΟ
δεν μπορεί να κατηγορηθεί για προκατάληψη όσον αφορά στην επιλογή εχθρών και
φίλων. Ονοματίζει, έτσι ή αλλιώς, πότε τους μεν και πότε τους δε, ανάλογα με
τις περιστάσεις (Μιλόσεβιτς, Ρουγκόβα, Θάτσι).

Η αυταπάτη…

… με την οποία έζησαν μερικοί πολιτικοί στη Γιουγκοσλαβία και την ΠΓΔΜ είναι
πως στο Κοσσυφοπέδιο το ΝΑΤΟ πολέμησε στο όνομα της δημοκρατίας, των
ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του διεθνούς δικαίου. Οι συνέπειες από αυτή την
αυταπάτη είναι σήμερα ορατές. Γιατί η Αμερική να σπεύσει να βοηθήσει αυτές τις
δύο ακρωτηριασμένες και ασθενείς χώρες, εις βάρος των αλβανόφωνων κατσαπλιάδων
που η ίδια εξόπλισε και εκπαίδευσε και που για χάρη τους έστειλε στα Βαλκάνια
τα βομβαρδιστικά της; Γιατί να αλλάξει την πορεία που ακολουθεί στην περιοχή
από το 1991; Όσο θα υποκινεί αστάθεια τόσο πιο ελεγχόμενη θα είναι η
«σταθερότητα» που θα προκύπτει από τις εξελίξεις.

Οι δύο χώρες…

… η Γιουγκοσλαβία και η ΠΓΔΜ, έχουν πολλά προβλήματα που περιορίζουν τις
δυνατότητές τους να προβάλουν επαρκή αυτοάμυνα. Η Γιουγκοσλαβία αντιμετωπίζει
ενδεχόμενη απόσχιση του Μαυροβουνίου και έχει μια κυβέρνηση ασταθή και
αντιφατική, που δέχεται εκβιαστικές πιέσεις από τη διεθνή «κοινότητα». Η ΠΓΔΜ
είναι υποχρεωμένη να ακολουθεί μια πολιτική κατευνασμού της μεγάλης
μειονότητας των αλβανοφώνων της. Το ζήτημα της ονομασίας της, που ενδεχομένως
βρισκόταν κοντά στην επίλυσή του πριν από την αλβανική επίθεση, παραμένει μια
μόνιμη στρατηγική αδυναμία ­ και όχι μόνο για την ΠΓΔΜ.