ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Φράουλες ­ για την κυρία…

Πάει καιρός; Μπα ­ μια ζωή μονάχα. Και γιατί δεν έγραφες; Δεν γράφουν αυτοί
που θρηνούν. Τι θρηνούσες; Δεν ξέρω ­ τον εαυτό μου, υποθέτω. Τον εαυτό σου ή
τον άλλον; Στο εξήγησα, στην προηγούμενη ζωή μου, μερικές φορές δεν είχε νόημα
να προσπαθείς να ξεχωρίσεις τα δυο που ‘χουν γίνει ένα…

Λοιπόν, συντρόφισσα, τι έγινε τώρα και γράφεις πάλι; Τι άλλαξε; Πότε συνέβη
αυτό το γύρισμα; Ω, δεν μπορώ να απαντώ σε τέτοιες ερωτήσεις, όλα θες να τα
ξέρεις, όλα να μπουν σε λόγια, από την Αριστερά σου ‘μεινε η συνήθεια, δίχως
άλλο. Γιατί, εσύ δεν είσαι της Αριστεράς; Εγώ γιατί σε λέω «μονίμως
ερωτοτροπούσα με τον Μαρξ»; Πάλι τα ίδια…

Καλά, σταματώ τις ερωτήσεις ­ αλλά είσαι βέβαιη πως δεν θες να μου πεις;

Όχι, δεν είμαι βέβαιη για τίποτα, θέλω να σου πω για τη γάτα που τεντώνεται,
μεσημέρι και κλειστά παντζούρια, είναι χορτάτη κι ευτυχισμένη και γουργουρίζει
και γλείφεται, αλλά είναι η ίδια που είδαμε την περασμένη εβδομάδα να
χτυπιέται και να γρατσουνά, περίεργο…

Πού το βρίσκεις το περίεργο ­ δεν έχεις αντιφάσεις; Έχω, έχω, κάτι αιώνες τώρα
με ταλαιπωρούν, εμένα και τους άλλους, όμως να, εγώ θέλω να σου πω για κάτι
ανθρώπους, αλαζονικούς και σίγουρους και υπέροχους, που δεν φοβούνται να
αγγίξουν, ξέρεις, δεν έχουν αυτό το ανεπαίσθητο κράτημα πριν απλώσουν το χέρι
ή πριν εκστομίσουν την πρόταση, σπάνιο φαινόμενο, νομίζω ότι δεν φοβούνται
ούτε τις γρατσουνιές, απροσδόκητοι εισβολείς σε προθύμως αναμένουσες
παρηκμασμένες δημοκρατίες…

Γιατί χαμογελάς, συντρόφισσα; Μα, νομίζω σ’ αρέσει το γέλιο μου, είναι σχεδόν
σαν να το σμιλεύεις μόνος σου, το φτιάχνεις κι έπειτα κάθεσαι και το
απολαμβάνεις, «εγώ», λες, «το έκανα αυτό», κι έπειτα με ταΐζεις φράουλες, δεν
είχα προσέξει ότι βγήκαν οι φράουλες, και για τις μαργαρίτες άλλωστε η κόρη
μου μου το ‘πε…

Χαίρομαι για τις φράουλες, αλλά τι είναι αυτό που μένει μετέωρο στην άκρη των
χειλιών σου; Μη δίνεις σημασία, υπόλοιπα του φρούτου ή κάποιου φιλιού ίσως, ή
μια εκκρεμής φράση, παρεισφρέει ανάμεσά μας και δεν είμαι βέβαιη ότι είναι
απολύτως δική μας, αλλά πάλι αυτή η απουσία φόβου μπορεί να ‘ναι μεταδοτική,
κοιτώ εσένα και μετά την πόλη κι αυτή εκεί, επιμένει, ύπουλα, αβίαστα κι
όμορφα όπως εσύ:

The lady is back…