ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ Οι δύο Χρήστοι…

Μπαινόβγαινε, σχεδόν κάθε βράδυ, στο πρακτορείο Λόττο της γειτονιάς του, στη
Νέα Σμύρνη. Ευγενικός, αρχοντικός, πρόσχαρος, με ευθύβολο βλέμμα και τη
σιγουριά της ζωής ανάγλυφη στο πρόσωπό του. Χιονισμένα μαλλιά κι ένα κασκόλ
ριγμένο ατημέλητα στο λαιμό του συμπλήρωναν το πορτρέτο ενός σεβάσμιου
ηλικιωμένου. Η τόσο απλή σχέση του με όλους μας ήταν μια καλησπέρα, μια
καληνύχτα και καμιά ευχή για τις γιορτές.

Προχτές έπιασε, με την υπεύθυνη του πρακτορείου, μια σύντομη κουβέντα στο…
πόδι. Και εκεί “έπεσε” η φράση-κλειδί: “Μεγαλόπολη”. Δίπλα μου ο φίλος μου, ο
κυρ Χρήστος, άνοιξε την κουβέντα. Και έτσι έγινε η επαφή. Τα δάκρυα άρχισαν να
τρέχουν. Κοντά στο 1925 γεννηθέντες. Έζησαν δύσκολα χρόνια αλλά με
διαφορετικούς, αληθινούς, ανθρώπους. Ο ένας Χρήστος καθηγητής στη σχολή της
Αστυνομίας και ο άλλος Χρήστος μαθητής στην ίδια σχολή. Οι μνήμες, τα ονόματα,
οι σκέψεις έγιναν κουβάρι. Μετατράπηκαν σε ουίσκι, σε οινοποσίες, σε διαδρομές
του μυαλού. Σε αναφορές για γνωστούς και φίλους που δεν ζουν πια. Σε
συζητήσεις για τον τρόπο αντιμετώπισης του εγκλήματος.

Είχαν να βρεθούν περίπου 50 χρόνια. Για μισό αιώνα!

Κι ενώ βλέπονταν συνεχώς δεν είχε αναγνωρίσει ο ένας τον άλλον. Ώσπου έγινε η
τυχαία συνάντηση μέσα στο πρακτορείο. Και έριξαν σχοινιά για να κρατηθούν στις
μνήμες.

Κάθομαι με τις ώρες και τους θαυμάζω. Τους ακούω χωρίς να βαριέμαι. Παρόλο που
έζησαν σε άλλη εποχή.

Κατ’ αρχάς οι δυο Χρήστοι είναι πάνω από 75 ετών και λειτουργούν λες και είναι
παιδιά. Κι έπειτα έχουν και οι δυο άποψη (και τη λένε), έχουν ώριμη σκέψη,
έχουν αντοχές, είναι καλοστεκούμενοι, έχουν χιούμορ και ψυχραιμία. Θυμούνται
και ζουν. Ζουν και θυμούνται. Έχουν απαντήσει σε ένα κουίζ για δυνατούς λύτες: Ζωή.