Αιωνίως πίσω

Ας πούμε ότι είναι Κυριακή πρωί και δεν ξέρουμε, ούτε εγώ ούτε εσείς, την
έκβαση του ντέρμπι των αιωνίων αντιπάλων. Ξέρουμε όμως τόσα πράγματα, που
είμαστε καλά προετοιμασμένοι ώστε να μην εκπλαγούμε

Το ‘χουμε ξαναπεί: ο Έλληνας φίλαθλος στις μέρες μας, αυτός που αγαπάει τον
αθλητισμό γι’ αυτό που είναι και γι’ αυτό που προσφέρει, έχει αναγκαστικά
αλλάξει ματιά. Του προσφέρονται τόσες εικόνες σε τόσα διαφορετικά μέτωπα ­ και
δεν μιλάμε καν για τον υπερκαλωδιακά δικτυωμένο ή για εκείνον που σηκώνεται
στις πέντε το πρωί για να παρακολουθήσει απ’ ευθείας το γκραν πρι της
Αυστραλίας ­ που, για να σταθούμε μόνο στον ποδοσφαιρόφιλο, το ελληνικό
πρωτάθλημα αποτελεί ένα περιφερειακό σημείο του ενδιαφέροντός του. Από την
άλλη, η επαφή με τόσα ξένα παιχνίδια και, κυρίως, με το διεθνές Πρωτάθλημα που
λέγεται Τσάμπιονς Λιγκ, θέτει διαρκώς και ανεπαισθήτως ένα μέτρο σύγκρισης για
τα καθ’ ημάς. Αυτήν την εβδομάδα δεν είχαμε βέβαια Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά ο
Έλληνας φίλαθλος δεν έμεινε καθόλου πίσω σε συγκριτικό υλικό. Με νωπές ακόμη
τις εντυπώσεις από το ποδοσφαιρικό θέαμα του προηγούμενου ντέρμπι μεταξύ ΑΕΚ
και Ολυμπιακού (όσοι θυσίασαν την εκδρομή ή τον αετό ή και τα δύο για να δουν
τη σούπα της περασμένης Δευτέρας θα πρέπει να νιώθουν διπλές ενοχές) και ακόμα
νωπότερα τα κατορθώματα της διαρκώς ανανεούμενης και διαρκώς γηράσκουσας
δανιηλείου Εθνικής, όσοι πάτησαν μεσοβδόμαδα το κουμπί του νέου μάννα εξ
ουρανού (μέχρι να γίνει κι αυτό «εξκλούσιβ») είδαν, μεταξύ άλλων: την
απελπιστικά αλαζονική ­ αλλά στιγμές στιγμές και απολαυστική ­ άνεση με την
οποία η πρωταθλήτρια κόσμου Γαλλία παίζει τη γάτα με το ποντίκι με κάθε
αντίπαλό της (μέχρι του σημείου να ξαναστέλνει τη δύστυχη Γερμανία σε
εμφανίσεις τύπου Ευρωπρωταθλήματος), την παρατεταμένη βύθιση στη μετριότητα
της εξίσου αλαζονικής, σαν τον προπονητή της, Ολλανδίας, τη συνεχή άνοδο
αντίθετα ομάδων όπως η Πορτογαλία και το Βέλγιο που παλεύουν για το καλύτερο
με τα όπλα τους, την επίδειξη που έδωσε στη Ρώμη, σαν να έπαιζε στο γήπεδό της
και για ξεμούδιασμα, η συναρπαστικότερη ίσως αυτή τη στιγμή εθνική ομάδα, η
Αργεντινή (με τέτοια σταθερότητα των άσημων σχετικά αμυντικών της, τέτοιο
κέντρο ­ με τον Πέδρο Αϊμάρ να είναι ήδη ο νέος μετεωρίτης του παγκοσμίου
ποδοσφαίρου ­ και τέτοια ποικιλία επιθετικών κλάσης ­ αρκεί να σκεφθούμε τι θα
γίνει όταν επιστρέψουν ο Μπατιστούτα με τον Λόπες ­ είναι δύσκολο να βρει
κανείς αδυναμίες σ’ αυτό το συγκρότημα που, επιπλέον, έχει το θέαμα στο αίμα
του). Είδε λοιπόν, ή μάλλον ξαναείδε, ο Έλληνας φίλαθλος την ευχάριστη για τις
αισθήσεις παγίωση της νέας τάξης πραγμάτων, όπου, με την υποχώρηση των
Τευτόνων και την απο-αγγλοποίηση, επιτέλους, ακόμα και των ίδιων των Άγγλων,
το πάνω χέρι παίρνουν οι ομάδες που ξαναστράφηκαν στο ωραίο ποδόσφαιρο ­ με τη
Ρεάλ, βέβαια, μεγάλο παράδειγμα σε επίπεδο συλλόγων.

Κι ενώ αυτά γίνονται έξω αλλά δίπλα μας, στο ελληνικό πρωτάθλημα νοοτροπίες
και συνήθειες μένουν ασυγκίνητες και αμετακίνητες. Οι λίγοι προπονητές που
αξίζουν σπανιότατα ­ και για λίγο ­ αφήνονται να δουλέψουν απερίσπαστοι, με
αποτέλεσμα, ακριβώς επειδή είναι λίγοι και γνωστοί, να παρακολουθούμε κάθε
τόσο το ίδιο γαϊτανάκι και να περιμένουμε ήδη, μισοξέροντας μάλιστα την
απάντηση, πού θα πάνε το καλοκαίρι ο Μπάγιεβιτς και ο Κυράστας. Οι κάποιες
αναλαμπές ­ και για να μην αδικήσουμε τον προπονητή που ήδη πεθύμησε αυτή εδώ
η στήλη, ο Παναθηναϊκός μάς πρόσφερε φέτος στην Ευρώπη παραπάνω ίσως από αυτές
που δικαιούμασταν να ελπίζουμε ­ σβήνουν με τέτοια ταχύτητα, τόσο
αδικαιολόγητα και με τέτοιο τρόπο ­ οι δύο εμφανίσεις του «τριφυλλιού» κόντρα
στον Όσιμ θα στοιχειώνουν για καιρό τους φίλους της ομάδας ­ που σχεδόν δεν
αφήνουν ίχνη. Και, πάνω απ’ όλα, τα παιχνίδια γίνονται μέσα σε τόσο
χονδροειδείς ίντριγκες, τέτοια γκρίνια και κακοπιστία και τόση περιφρόνηση για
τους φιλάθλους, που έχουν χάσει, σχεδόν οριστικά, τον χαρακτήρα της
διασκέδασης.

Και τώρα πείτε πως είναι Δευτέρα και μάθατε το αποτέλεσμα του ντέρμπι. Άλλαξε
τίποτα;