Δύο ζωές για ένα σάντουιτς και μια… χαμένη καλησπέρα

<

Θηβών και Ιεράς Οδού γωνία. Σημείο πολυσύχναστο, ακόμη και τη νύχτα. Τα
ξημερώματα, τις ώρες που οι θαμώνες νυχτερινών κέντρων βγαίνουν ­ συνήθως
πεινασμένοι ­ στους δρόμους, στην καντίνα που λειτουργεί εκεί σχηματίζεται
πάντα ουρά. Οι πελάτες, έχοντας καταναλώσει ποσότητες οινοπνευματωδών ποτών,
έχουν συχνά παράλογες αξιώσεις. Φωνάζουν, διαπληκτίζονται μεταξύ τους,
απαιτούν να εξυπηρετηθούν ταχύτατα…

Ο ιδιοκτήτης της καντίνας έχει συνηθίσει. Ξέρει πώς να συμπεριφερθεί ώστε να
μην οξύνει τα πνεύματα. Ένα λάθος να κάνει στη σειρά προτεραιότητας μπορεί
να… ανάψει φωτιά. Γι’ αυτό και την τηρεί προσεκτικά.

Χριστούγεννα του 1992. Ο Στέλιος Χατζηδάκης, ιδιοκτήτης μπαρ, συνοδευόμενος
από ένα φίλο του, μπήκαν στο αυτοκίνητο και κατευθύνθηκαν προς την καντίνα του
Βασίλη Ζαφειράκη. Η ώρα ήταν 4.10 τα ξημερώματα και φαίνεται πως πεινούσαν
πολύ. Αγνοώντας, λοιπόν, τα είκοσι άτομα που περίμεναν στη σειρά για να
εξυπηρετηθούν, ο Χατζηδάκης αξίωσε από τον ιδιοκτήτη της καντίνας και τον γιο
του Τάσο να του δώσουν αμέσως ένα σάντουιτς. Για να δικαιολογήσει τη βιασύνη
του μάλιστα, αλλά και για να μην καθυστερήσει, ισχυρίστηκε πως επρόκειτο περί
επιθυμίας εγκύου γυναίκας, την οποία είχε στο αυτοκίνητο.

Ο Βασ. Ζαφειράκης, που είχε δει πως στο αυτοκίνητο του βιαστικού πελάτη ήταν
μόνον ένας άνδρας, αρνήθηκε να ικανοποιήσει την επιθυμία του, συνιστώντας του
να περιμένει τη σειρά του. «Αύριο δεν θα είσαι εδώ», του απάντησε ο Χατζηδάκης
απειλητικά, σπάζοντας το τζάμι της καντίνας. Πριν απομακρυνθεί με το
αυτοκίνητο, ο ιδιοκτήτης πρόλαβε να σημειώσει τον αριθμό κυκλοφορίας του
αυτοκινήτου και να ειδοποιήσει την Αστυνομία.

Δεν είχε περάσει μία ώρα όταν ο Χατζηδάκης εμφανίστηκε πάλι στην καντίνα. Μαζί
του, αυτήν τη φορά, ήταν ένας άλλος φίλος του, ο Μιχάλης Κουμπάρος, επίσης
ιδιοκτήτης μπαρ, του οποίου τη βοήθεια είχε ζητήσει προκειμένου να «καθαρίσει»
για την προσβολή. «Πάλι εδώ είσαι εσύ; Τι θέλεις;» τον ρώτησε ανήσυχος ο
Ζαφειράκης.

Αυτές ήταν οι τελευταίες του κουβέντες. Ο πυροβολισμός που δέχθηκε από το όπλο
του Κουμπάρου αποδείχθηκε μοιραίος για τη ζωή του. Μια δολοφονία χωρίς αφορμή
πραγματοποιήθηκε ενώπιον όλων των πελατών της καντίνας. Όταν έφθασε η
Αστυνομία όλα είχαν τελειώσει.

Τόσο ο ηθικός όσο και ο φυσικός αυτουργός, ο Στέλιος Χατζηδάκης και ο Μιχάλης
Κουμπάρος δηλαδή, καταδικάστηκαν από το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Χαλκίδας
σε 20 χρόνια κάθειρξη ο καθένας. Η αναγνώριση ελαφρυντικών τούς γλίτωσε από τα
ισόβια.

Το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, το Μεικτό Ορκωτό Εφετείο της Αθήνας, στο εδώλιο
του οποίου κάθησαν οι δύο κατηγορούμενοι τον Νοέμβριο του 1997, μείωσε τις
ποινές τους. Αναγνωρίζοντας στον Μιχάλη Κουμπάρο ­ με οριακή πλειοψηφία ­ το
ελαφρυντικό της καλής συμπεριφοράς μετά την πράξη, του επέβαλε ποινή κάθειρξης
19 ετών. Στον Στέλιο Χατζηδάκη το δικαστήριο αναγνώρισε δύο ελαφρυντικά. Αυτό
του προτέρου εντίμου βίου, καθώς και το ελαφρυντικό της καλής συμπεριφοράς
μετά την πράξη, με αποτέλεσμα να του επιβληθεί ποινή κάθειρξης 17 ετών και 7 μηνών.

Χαλάνδρι

«Στο είχα πει ότι θα σε φάω…»

Έμεναν στην ίδια γειτονιά. Στο Χαλάνδρι. Δεν ήταν φίλοι, αλλά γνωρίζονταν
καλά. Ο 18χρονος Αλέξανδρος Αθανασόπουλος δεν ήθελε να έχει πολλά-πολλά με τον
«Φώντα με το όνομα», όπως ήταν γνωστός στις παρέες του Χαλανδρίου ο Ξενοφών
Τσαπάρας. Γι’ αυτό και όταν τον συνάντησε στα εγκαίνια ενός καταστήματος,
απέφυγε να τον χαιρετήσει.

Η συμπεριφορά του νεαρού ενόχλησε τον 22χρονο Ξεν. Τσαπάρα, που θέλοντας
προφανώς να «πάρει τον αέρα» του… μικρού, του άστραψε ένα χαστούκι. Το
επεισόδιο δεν πήρε μεγαλύτερες διαστάσεις χάρη στην παρέμβαση των φίλων τους
που ήταν παρόντες. Λίγη ώρα αργότερα όμως, ο θιγμένος Φώντας επανήλθε
δριμύτερος. Κρατώντας ένα σπασμένο μπουκάλι επιχείρησε να επιτεθεί στο παιδί.
Ευτυχώς τον απέτρεψε ένας φίλος του που μπήκε στη μέση.«Αυτό που έγινε να το
θυμάσαι. Ο πιτσιρικάς προσπαθεί να πάρει πόντους από μένα. Εγώ όμως θα του
κόψω τον λαιμό», είπε απευθυνόμενος στον φίλο του.

Ο καιρός ήταν ακόμη ζεστός, 19 Σεπτεμβρίου 1997, οι παρέες κάθονταν στην
πλατεία για τον πρωινό καφέ. Το επεισόδιο της προηγούμενης βραδιάς φαινόταν να
έχει ξεχαστεί. Ακόμη και τη στιγμή που εμφανίστηκε στην καφετέρια ο Τσαπάρας
και πλησίασε τον Αλέξανδρο ζητώντας του να τον ακολουθήσει λίγο πιο πέρα,
κανείς δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία. Πώς να υποπτευθούν οι παρευρισκόμενοι ότι
μέσα στο κουμπωμένο μπουφάν του Ξενοφώντα Τσαπάρα κρυβόταν μια ξιφολόγχη…

Όλα τελείωσαν σε διάστημα δευτερολέπτων. Ο Τσαπάρας, αφού αντάλλαξε κάποιες
κουβέντες με τον Αλέξανδρο, έβγαλε την ξιφολόγχη και του την κάρφωσε στην
πλάτη. Τη στιγμή που ο ανυποψίαστος για τις προθέσεις του νεαρός έφευγε για να
δώσει τέλος στον διαπληκτισμό. «Σου το είχα πει ότι θα σε φάω…», είπε
βάζοντας την ξιφολόγχη στη θήκη της. Και έσπευσε να εξαφανιστεί.

Ο Ξενοφών Τσαπάρας συνελήφθη λίγες ώρες αργότερα στα Βριλήσσια. Ένα χρόνο
αργότερα κάθησε στο εδώλιο του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Καρπενησίου, από το
οποίο δικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Τον Ιανουάριο του 2000 η υπόθεση αυτής της
άγριας και εντελώς αναίτιας δολοφονίας εκδικάστηκε σε δεύτερο βαθμό.

«Θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη μέσα από την καρδιά μου. Μακάρι να μπορούσα να
επανορθώσω. Τι να πω; Πιστέψτε με, όταν έμαθα ότι πέθανε ο Αλέξανδρος έχασα
τον κόσμο κάτω από τα πόδια μου. Δεν ήθελα να γίνει έτσι…». Ο Ξενοφών
Τσαπάρας απολογείται και προσπαθεί να πείσει πως για όλα έφταιγε η ξιφολόγχη
που τον… συνόδευε στη βόλτα του. «Αυτή κατέστρεψε και τον Αλέξανδρο κι
εμένα…».

Δεν πείθει όμως. «Το έγκλημα ήταν προαποφασισμένο. Ο δράστης, ένας ψυχρός
μαχαιροβγάλτης, που διέπραξε το έγκλημα για εντελώς ασήμαντη αφορμή». Ο
εισαγγελέας αμείλικτος. Ακόμη και τη συγγνώμη που ζήτησε ο Τσαπάρας από την
οικογένεια του 18χρονου παιδιού, την εντάσσει στην προσπάθειά του να επιτύχει
μια ευνοϊκή απόφαση. Την οποία δεν αποσπά ούτε στο Εφετείο. Ισόβια κάθειρξη
και πάλι. Ελαφρυντικά δεν θα του αναγνώριζε ούτε ο εαυτός του…

Ο Ιωάν. Καραβοκύρης διετέλεσε προϊστάμενος του Πρωτοδικείου Αθηνών.