ΔΡΟΜΟΙ

Η κυβέρνηση…

… στη Βρετανία έχει ξοδέψει 250.000 στερλίνες σε μια διαφημιστική εκστρατεία
που καλεί τους πολίτες να μη δίνουν ελεημοσύνη στους ζητιάνους, τους πλάνητες,
τους αστέγους. Το επιχείρημα του Μπλερ γι’ αυτή την έκκληση είναι
φιλανθρωπικό: η ελεημοσύνη ενθαρρύνει την εξάρτηση, δεν αφήνει τους ενδεείς να
βρουν μονάχοι τους την άκρη και έτσι κι αλλιώς τον οβολό των φιλανθρώπων
συνήθως τον ξοδεύουν είτε στο πιοτό είτε στα ναρκωτικά. Αν μπορούσε να ακούσει
τις προτροπές του Μπλερ, ο καλός Σαμαρείτης θα έπρεπε σήμερα να κοιμάται με
ήσυχο το κεφάλι του, βέβαιος πως το φιλανθρωπικό του έργο έχει πέσει σε καλά
χέρια, στα χέρια της κοινωνικής πρόνοιας. Όμως, γνωρίζοντας σε ποια χέρια έχει
πέσει σήμερα η κοινωνική πρόνοια όχι μόνο στη Βρετανία αλλά και αλλού στην
Ευρώπη, μπορούμε να πούμε με σιγουριά πως ο καλός Σαμαρείτης μας δεν έχει
ύπνο.

Οι θρησκείες…

… όλες λαβαίνουν πρόνοια για τον φτωχό. «Έχει ο Θεός», τόσο του
Χριστιανισμού όσο και του Ιουδαϊσμού. Ένας από τους πέντε ακρογωνιαίους λίθους
του Ισλάμ είναι ο πιστός να δίνει ελεημοσύνη στον φτωχό. Και ένας από τους
σκοπούς της νηστείας τον ιερό μήνα του ραμαζανιού είναι για να υπενθυμίζει
στους πιστούς πως μερικοί συνάνθρωποί τους νηστεύουν όχι μονάχα έναν αλλά
όλους τους μήνες του χρόνου, επειδή δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Είναι
δύσκολο να γυρίσει κανείς την πλάτη σε έναν άστεγο, έναν ζητιάνο. Είναι
δύσκολο να πει πως το πρόβλημα είναι αλλουνού. Και είτε αυτός ξοδέψει τα
χρήματα σε πιοτό είτε σε ηρωίνη, κανείς μας δεν μπορεί να ξέρει τι θα έκανε αν
βρισκόταν στη θέση του.

Τα επιχειρήματα…

… κατά της ελεημοσύνης είναι εύκολα, όταν προέρχονται από ανθρώπους που όχι
μόνο είναι μακριά από το περιθώριο, αλλά είναι εκείνοι ακριβώς που χαράζουν τα
όριά του. Γι’ αυτούς είναι εύκολες οι επιθέσεις στα πιο ευάλωτα μέλη της
κοινωνίας και ακόμη πιο εύκολες όταν αυτά τα μέλη είναι οικονομικοί
μετανάστες. Καραβιές από αυτούς καταφτάνουν για να ζητήσουν άσυλο πότε στη
Βρετανία και την Ισπανία και πότε στην Ιταλία και την Ελλάδα. Είναι το τίμημα
που πληρώνει ο ανεπτυγμένος κόσμος για το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, την
κατάρρευση του κομμουνισμού και την αστάθεια που επικρατεί σε μεγάλα τμήματα
του πλανήτη.

Μετά το 1989…

… ήταν φανερό πως η κατάρρευση της παλιάς πολιτικής, οικονομικής και
κοινωνικής τάξης θα έφερνε μετακινήσεις πληθυσμών από την Ανατολή στη Δύση,
ανθρώπους που θα υποχρεώνονταν να ζήσουν σε ένα εχθρικό περιβάλλον, σε ξένη
γλώσσα, σε ξένη κουλτούρα. Εκείνο που δεν ήταν φανερό ήταν πως αυτοί οι
άνθρωποι προορίζονταν να γίνουν «μπαλάκια» στα παιχνίδια των ευρωπαϊκών
κομμάτων ­ και μάλιστα των σοσιαλιστικών ­ που με έναν πόλεμο προπαγάνδας
απομονώνουν τους οικονομικούς μετανάστες από το νέο κοινωνικό περιβάλλον τους.
Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αποφασίζουν πότε την απομόνωσή τους και πότε την
ενσωμάτωσή τους, όποτε αυτό κρίνεται αναγκαίο για την επίτευξη των πολιτικών
και οικονομικών στόχων τους. Ό,τι απομένει από αυτές τις πολιτικές είναι τα
ανθρώπινα «σκουπίδια» που πατάμε κάθε μέρα πάνω τους στον δρόμο για να πάμε
στη δουλειά μας. Μακάριοι οι ελεήμονες λοιπόν.