Σύνδρομα Ζήκου

Οι εμφανίσεις, αυτή τη βδομάδα, των δύο εκπροσώπων μας στα ευρωπαϊκά
κύπελλα ήταν τέτοιες που έστρεψαν τον προβολέα σε μια τρίτη ομάδα, που μπορεί
πια να μην παίζει στην Ευρώπη, αλλά εκεί όπου παίζει προσπαθεί διαφορετικά

Το ότι ο Παναθηναϊκός κατάφερε να χάσει από τον Σοπ και τον Σουπ είναι ίσως ­
από τη στιγμή που δεν φαίνεται, σε όλο τον δεύτερο γύρο, να πιστεύει στην
πρόκριση ­ το λιγότερο. Πολύ οδυνηρότερος είναι ο τρόπος που προσπάθησε, ή
μάλλον δεν προσπάθησε, να βαρύνει στη ζυγαριά του παιχνιδιού. Όσο και αν η
Στουρμ έχει πάρει μια φουσκωμένη θέση στο ελληνικό ­ και κυρίως παναθηναϊκό ­
φαντασιακό, λόγω Όσιμ, και όσο και αν ο Σερβοβόσνιος προπονητής αξίζει κάθε
επαίνου για τη βελτίωση (όλα είναι σχετικά) που επέφερε σε μια επαρχιακή ομάδα
ενός επαρχιακού ποδοσφαίρου, δεν χωρά αμφιβολία ­ και επιβεβαιώθηκε την
Τετάρτη ­ πως η τελευταία αντίπαλος του Παναθηναϊκού ήταν μια μέτρια ομάδα.
Όχι μόνο λόγω ονομάτων των παικτών (ούτε στην Αυστρία γνωρίζουν τον Μπασινά
και τον Καραγκούνη), αλλά κυρίως λόγω συλλογικών δυνατοτήτων, τις οποίες
ελάχιστα επηρεάζει η καλή (εκτός Μάντσεστερ) σειρά αποτελεσμάτων στο γραφικό,
αλλά με τόσο βάρβαρο όνομα γήπεδό της. Με δυο λόγια, ένας απλώς αξιοπρεπής
Παναθηναϊκός, τύπου πρώτου γύρου, θα έπρεπε κατ’ ελάχιστον να μη χάσει. Η ρόδα
όμως φαίνεται να έχει οριστικά γυρίσει και οι αιτίες, όπως συχνά συμβαίνει στη
ζωή, είναι άλλες, τελικά απλούστερες, από αυτές που συνήθως εφευρίσκουμε. Ο
χαρακτήρας του προπονητή, το σίριαλ Σόουζα, η κατάρα του μήνα Φεβρουαρίου
είναι ωραίες ίσως εικασίες, αλλά κρύβουν την αλήθεια: η ομάδα πονάει στη μέση.
Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο καλοί είναι οι εργάτες τύπου Ζήκου (ή, επί το πιο
ελπιδοφόρον, Κουτσουρέ), χρειάζεται όμως και η δημιουργικότητα. Από τη στιγμή
που η ομάδα κουράστηκε ­ και ήταν φυσιολογικό κάποια στιγμή να κουρασθεί, αφού
παίζει συνεχώς με τους ίδιους παίκτες ­ βγήκαν στην επιφάνεια μεγεθυμένα τα
γνωστά της προβλήματα, δηλαδή η έλλειψη πραγματικού οργανωτή και η επιθετική
δυστοκία (μ’ αυτήν τη σειρά). Φάνηκε τότε ­ και σ’ αυτό ο άλλος Άγγελος έχει
μάλλον μεγαλύτερη ευθύνη ­ πως αν δεν μπορείς να περάσεις δυο μπαλιές, δεν
μπορείς να περιμένεις να σε σώζουν συνεχώς ο Βαζέχα και ο Λυμπερόπουλος και να
ελπίζεις ότι θα συνεχίσουν να καθαρίζουν στη γραμμή ο Βόκολος και ο Γκούμας.

Άλλου είδους αίτια είχε η φτώχεια της ΑΕΚ απέναντι στην πολυδιαφημισμένη, αλλά
στο γήπεδο μετριότατη, Μπαρτσελόνα (ιδίως αν είχες δει δυο ημέρες πριν τη
Ρεάλ). Εδώ βέβαια οι δικαιολογίες που προβλήθηκαν είναι σε μεγάλο βαθμό
υπαρκτές ­ γι’ αυτό και δεν δυσφόρησαν οι φίλαθλοί της. Η ομάδα πράγματι μόλις
βγαίνει από μια περίοδο μεγάλης ταραχής και σύγχυσης (για την οποία, και εδώ,
η ευθύνη της διοίκησης είναι πρωταρχική) και θα ήταν άδικο να περιμένουμε από
το νέο προπονητικό δίδυμο, όσο και αν υπόσχεται πολλά, να δώσει αμέσως έναν
άλλο αγωνιστικό αέρα. Αυτό, πάντως, που στενοχώρησε στην απόδοση της Πέμπτης
είναι η εξαρχής ταπεινότητα της αγωνιστικής φιλοδοξίας της ομάδας, που μοιάζει
να υπέκυψε σύσσωμη ­ και μάλιστα με μεγάλη περηφάνια ­ στο δικό της σύνδρομο
Ζήκου: ας κρατήσουμε τον Ριβάλντο και ας χάσουμε (ακόμα και στο γήπεδό μας).

Ευγενέστερες φιλοδοξίες (και πάλι: όλα είναι σχετικά) και μάλιστα υπό ακόμα
πιο αντίξοες συνθήκες δείχνει να τρέφει ο ποδοσφαιρικός ΠΑΟΚ. Αντίθετα από τον
ομώνυμό του στο μπάσκετ, που ουσιαστικά αυτοδιαλύθηκε, η ομάδα του Μπάγιεβιτς
­ να το πούμε εξαρχής: κυρίως λόγω Μπάγιεβιτς ­ διάλεξε τον ανηφορικό, αλλά
αξιέπαινο δρόμο της δημιουργίας. Περισσότερο και από τα αποτελέσματα ­ ούτε
και ο Άρης, τον οποίο τόσο καθαρά νίκησε το Σάββατο, ήταν καμιά υπερομάδα ­ το
ενδιαφέρον είναι η διάθεση οικοδόμησης ενός συνόλου και ενός είδους
παιχνιδιού. Η ομάδα προσπαθεί με τα όπλα της, αναπτύσσεται ωραία, έχει
αγωνιστικό προσανατολισμό και ξεχνάει τα τόσα άλλα προβλήματα στα αποδυτήρια.
Είναι ίσως ακόμα νωρίς, αλλά μήπως εδώ αν προσφερθεί κάποια στιγμή και η
εξωαγωνιστική ηρεμία αχνοφέγγει ένα σύνδρομο Ζήκου;