Η «μπάμπουσκα» στη λάσπη

Ξεκίνησε από βοηθός μάγειρα, αναγνωρίστηκε ως ένας από τους γκουρού της
διαφήμισης και ήταν ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου.

Ο David Ogilvy, όταν πρωτοάνοιξε τη μικρή διαφημιστική του εταιρεία στη Νέα
Υόρκη, έστελνε πάντα σημειώματα στους υφισταμένους του. Τακτική που συνέχισε
και αργότερα, όταν το γραφείο εγκαινιάσθηκε σε ουρανοξύστη της 5ης Λεωφόρου
στο Μανχάταν. Στα στελέχη που προσελάμβανε έστελνε μια ρωσική «μπάμπουσκα»
συνοδευόμενη από το εξής σημείωμα: Εάν ο κάθε ένας από εμάς προσλαμβάνει
ανθρώπους χωρίς προσόντα θα γίνουμε μια μικρή εταιρεία. Προσλαμβάνετε τους
καλύτερους. Μόνο έτσι θα μείνουμε στην κορυφή.

Στην Ελλάδα και τον χώρο αθλητισμού τη ρωσική «μπάμπουσκα» (οι όμοιες κούκλες
που μπαίνουν η μία μέσα στην άλλη) την έχουμε μόνο για φτηνό κλασικό
τουριστικό δωράκι.

Σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ, «Αθήνα 2004» και στα περισσότερα από τα αθλήματα οι
μετριότητες κοιτάνε να σώσουν καρέκλες, ιδεολογίες, τραπεζικούς λογαριασμούς
και προσωπική καταξίωση κατεβάζοντας τον πήχυ στα μέτρα τους.

Σκιαμαχία με τους μέτριους. Να το πρόβλημα. Στην Ελλάδα που μεγάλωσε με
Τσιτσάνη θεωρούμε καλές τραγουδίστριες αυτές που φοράνε λιγότερα ρούχα. Το DNA
του αθλητισμού μας δείχνει ένα μεγάλο σβηστό πούρο.

Κατέβαζε, κατέβαζε τον πήχυ, τον σώριασαν στη λάσπη. Και από τη λάσπη λίγοι
μπορούν να γλιτώσουν.