Τι ξέραμε, τι μάθαμε

Το πραγματικό πρωτάθλημα, το Τσάμπιονς Λιγκ, ξαναρχίζει και ο εκπρόσωπός
μας, ο Παναθηναϊκός, προπονήθηκε χάνοντας το εικονικό πρωτάθλημα, το ελληνικό

Για τον εξωγήινο που θα ‘πεφτε ξαφνικά στη Γη την προηγούμενη εβδομάδα όλα
αυτά θα ‘μοιαζαν περίεργα έως ασυνάρτητα, όχι όμως για τον έμπειρο γηγενή
φίλαθλο. Τι απέδειξε ο Παναθηναϊκός σε τρία παιχνίδια, δύο ήττες στο
πρωτάθλημα και μια ισοπαλία που πλησιάζει πολύ τη νίκη στο Κύπελλο; Τίποτα που
δεν το ξέραμε. Ότι έχει μεγάλο πρόβλημα στο γκολ, παρά τις ακόμα προκύπτουσες
αναλαμπές του Βαζέχα και παρά το ότι απέκτησε δύο ακόμα φερέλπιδες, αλλά όχι
γκολτζήδες επιθετικούς. Ότι δυσκολεύεται όταν η αντίπαλη ομάδα κλειστεί και
τον αφήσει να κάνει το παιχνίδι (Κάρλο Αντσελότι, το μεγάλο σου λάθος, αλλά
καθόλου δεν μας πείραξε, ήταν που προσπάθησες να παίξεις στο Ολυμπιακό Στάδιο
σαν να βρισκόσουν στο Ντέλε Άλπι). Ότι είναι ικανός για ουσιαστικό, όχι όμως
και για αποτελεσματικό ποδόσφαιρο (η διαφορά: το ένα σε κάνει να κερδίζεις
παιχνίδια, ίσως και εκτίμηση, το άλλο τρόπαια). Ότι, παρ’ όλα αυτά, είναι πιο
ομάδα, πιο δεμένο και οργανωμένο σύνολο από τον αιώνιο εσωτερικό του αντίπαλο
(απόδειξη: η αναντιστοιχεία ελληνικών πρωταθλημάτων και διακρίσεων του
Ολυμπιακού στο εξωτερικό). Ότι, τέλος, οι εμμονές του κατά τα άλλα φιλοπρόοδου
προπονητή που θα καταλήξουν να γυρίσουν μπούμερανγκ (η προσπάθειά του ν’
αφαιρέσει ένα γράμμα από το όνομα του πιο διάσημου ποδοσφαιριστή του ­ και να
τον κάνει Σούζα ­ έχει μέχρι στιγμής ως αποτέλεσμα να αποχυμώσει το ταλέντο
του, ενώ και οι συνεχείς επικλήσεις του στον προστάτη όλων μας μάλλον τον
έχουν πια κουράσει ­ γι’ αυτό και του ‘στειλε προχθές τον Α-χαριστέα).

Από την άλλη, καθόλου δεν θα εκπλαγεί κανείς αν αρχίσει από αυτήν την εβδομάδα
μια αντεπίθεση στην Ευρώπη, που μπορεί να τον οδηγήσει ­ ή έστω να τον
πλησιάσει ­ εκεί που δεν τολμούμε ακόμα να πιστέψουμε. Έχουν περάσει αρκετοί
μήνες (αχ! αυτό το μεγάλο διάλειμμα του Τσάμπιονς Λιγκ, πόσο πιο κουραστικά
καθιστά τα βράδια της Τετάρτης) και δεν είναι ίσως νωπές στο μυαλό μας οι
εντυπώσεις από την ευρωπαϊκή μεταμόρφωση του «τριφυλλιού». Το πεδίο της
σοβαρότητας, αγωνιστικής και ψυχολογικής, ταιριάζει γάντι στην ομάδα του
Αναστασιάδη. Σε παιχνίδια που, πριν αρχίσουν, μοιάζουν όλα με τελικούς
αναδεικνύονται καλύτερα τα προσόντα της (υπομονή, σοβαρότητα, αλληλεγγύη, απλή
ανάπτυξη, τύχη) και κρύβονται οι αδυναμίες (αμετροέπεια προπονητή και
προέδρου, δυστοκία στην τελική προσπάθεια, άνιση απόδοση των δυο-τριών παικτών
που ξεχωρίζουν). Στην περιπέτεια που ξανα-ξεκινά από μεθαύριο μπορεί βέβαια ν’
αποβούν καθοριστικοί δύο παράγοντες που σήμερα μένουν εντελώς άγνωστοι: οι
διαθέσεις του πρώην μέντορα και νυν αντιπάλου Όσιμ και τα τερτίπια της έως
τώρα διαρκώς συμμάχου ρέντας.