ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η λαϊκή αοιδός, οι πολιτικοί και το ζάπινγκ

Τις προάλλες ένιωθα έντονα την αγωνία συναδέλφου στην τηλεόραση, η οποία
απεγνωσμένα προσπαθούσε να εκμαιεύσει μια ολοκληρωμένη απάντηση, που να
εμπεριέχει και κάποια θέση, από την προσκεκλημένη της λαϊκή αοιδό. Η μεγάλη
πείρα της συναδέλφου την έσωσε, βέβαια, καθώς με τις αλλεπάλληλες ερωτήσεις
ροκάνιζε τον χρόνο της εκπομπής μιας και η συνομιλήτριά της, μαθημένη πλέον
από τις γκάφες της, περιοριζόταν σε απαντήσεις του στυλ «ναι», «όχι», «όλες οι
γυναίκες είναι ωραίες», «δεν θα ήθελα να μιλήσω γι’ αυτό», «ναι είμαι σταρ»,
«το lady το κορόιδευαν, γι’ αυτό το άλλαξα». Πώς να βγάλεις εκπομπή με τέτοιο
«λαλίστατο» καλεσμένο; Η μεγαλύτερη πρόταση που είπε αφορούσε την ηλικία της.
Ευτυχώς που «έγραφε» καλά στον φακό. Τουλάχιστον απολαμβάναμε μια ωραία
φιγούρα. Γιατί έτσι και άλλαζες δέκτη έπεφτες σε κάτι κυρίους, της Βουλής, που
δεν φημίζονται και για την εξωτερική τους εμφάνιση. Το ματάκι μας πού να
ξεκουραστεί; Σε παχουλά και αγριεμένα πρόσωπα; Φαλακρίτσες, μουστάκια,
προβληματισμένα βλέμματα, ρυτίδες, κλασικά κοστουμάκια; Όλοι τους έδειχναν να
λένε κάτι πολύ σοβαρό. Δύσκολα, ωστόσο, τους καταλάβαινες και ακόμη
δυσκολότερα τους παρακολουθούσες. Τη μονοτονία έσπαγαν οι έμπειροι καμεραμέν
με την επιλογή τους να παρεμβάλλουν πλάνα των γυναικών της Βουλής. Όμορφες,
καλοχτενισμένες, καλοντυμένες οι κυρίες ήταν μια όαση στον φακό. Ευχάριστες
εικόνες. Σύντομες, όμως. Χωρίς παιχνιδίσματα, χαμόγελα ή λέξεις. Σαν λαός δεν
φημιζόμαστε για την ομορφιά μας. Αλλά αυτή η παρέα ξεπερνάει τα όρια. Λένε πως
η πολιτική γερνάει τους ανθρώπους. Τους ασχημαίνει κιόλας;