ΜΑΤΙΕΣ Ο Γρηγόρης

Δημαρχιακό μέγαρο, Πέμπτη μεσημέρι. Ο δήμαρχος θα απονείμει σε λίγο το
μετάλλιο της πόλης των Αθηνών στον Γρηγόρη Μπιθικώτση. Κάθομαι δίπλα στον Μίκη
Θεοδωράκη. Γυρίζει ξάφνου ο Μίκης και μου λέει: «Ξέρεις γιατί δεν βγάζουν τα
κανάλια τον Μπιθικώτση να τραγουδήσει; Γιατί ένα “α” να κάνει ο Γρηγόρης, με
την εκπληκτική φωνή του, θ’ αρχίσουν να τρέχουν πανικόβλητα, από ‘δώ και από
‘κεί, όλα αυτά τα ποντίκια, που παριστάνουν τους τραγουδιστές!».

Με σημάδεψαν, μετά το τέλος της εκδήλωσης, πέντε τηλεοπτικές κάμερες. Μια νέα
συνάδελφος μου ζήτησε «δυο λόγια» για τον Μπιθικώτση. Επανέλαβα όσα μου είπε ο
Θεοδωράκης. «Αυτό ήταν! Δεν θέλουμε τίποτ’ άλλο!», τόνισαν χαρούμενοι, έτοιμοι
σχεδόν να χειροκροτήσουν και οι πέντε δημοσιογράφοι! Πλησίασα το τραπεζάκι
πίσω απ’ το οποίο βρισκόταν ο Μίκης. «Είμαι ενθουσιασμένος μ’ αυτό που έκανε ο
Αβραμόπουλος…», άρχισε να λέει ο συνθέτης. Σταμάτησε για μια στιγμή.
Συνέχισε πιο ζωηρά: «Ήταν μια πράξη σωστή, δίκαιη, η βράβευση του Γρηγόρη. Του
μεγάλου αυτού τραγουδιστή! Που η λιτή, η ελληνική, η ρωμαλέα φωνή του είναι
ακατάλυτη. Όπως τα βουνά!».

Δεν υπάρχει αμφιβολία. Ο Μπιθικώτσης είναι ο άξιος του ελληνικού
τραγουδιού. Δίχως αυτόν ο «Επιτάφιος», η «Ρωμιοσύνη», τα τραγούδια του Σεφέρη,
του Γκάτσου, του Ξαρχάκου, του Μαρκόπουλου, του Λειβαδίτη, ίσως να μην είχαν
φτάσει ποτέ στα χείλη μας. Θυμάμαι τον Ελύτη: «Χρωστάει πολλά το “Άξιον εστί”
στη μοναδική φωνή του Μπιθικώτση». Και τον Λοΐζο: «Θα πεθάνω με τον καημό ότι
δεν με τραγούδησε ο Γρηγόρης…».

Τελετή για τον Μπιθικώτση. Όχι για όποιον κι όποιον. Και όχι «στα μουγγά». Με
ανακοινώσεις, με προσκλήσεις, με δημοσιεύματα. Δεν θα το πιστέψετε: στη
σημαντική αυτή εκδήλωση για έναν πρωτομάστορα του ελληνικού τραγουδιού,
παρέστησαν μόνον η Καίτη Γκρέυ, η Πόλυ Πάνου, η Βίκυ Μοσχολιού, η Μαίρη Λίντα,
ο Σταμάτης Κόκοτας και η Δήμητρα Γαλάνη. Κανένας άλλος τραγουδιστής! Καμιά
άλλη τραγουδίστρια! Τα σχόλια τ’ αφήνω για τον αναγνώστη.

«Οφείλουμε πολλά, όλοι, στον Μπιθικώτση». Ποιος το είπε; Ο Μίκης; Ο δήμαρχος;
Πάντως, είναι η αλήθεια. Με τη φωνή του Μπιθικώτση κατέκτησε την Ελλάδα ο
Θεοδωράκης. Με τη φωνή του Μπιθικώτση άνοιξαν περπατησιά στο τραγούδι ο
Ξαρχάκος, ο Μούτσης, ο Σπανός. Για τη φωνή του Μπιθικώτση έγραψε ένα από τα
ωραιότερα «κομμάτια» του, τον «Αητό», ο Μάνος Χατζιδάκις. Μέσα από τη φωνή του
Μπιθικώτση ξανακούστηκαν, με βάθος, με ήθος, με στιβαρότητα, με στίχους όπου
λάμπουν σαν αστέρια οι λέξεις, ο Μάρκος, ο Τσιτσάνης, ο Χατζηχρήστος, ο
Μητσάκης, ο Παπαϊωάννου. Και σκέφτομαι: ύστερα από τέτοια προσφορά, τέτοια
επιτυχία, ύστερα από εκατομμύρια δίσκους και πλημμυρισμένα από κόσμο γήπεδα,
τόση μοναξιά!..

Ο Μπιθικώτσης. Ένας ξεχωριστός άνθρωπος. Ένας ποιητικός άνθρωπος. Σαν τους
φίλους του Μπουνιουέλ που, από τη μια στιγμή στην άλλη, ξέφευγαν από τα
πράγματα, σχεδίαζαν, ανέτρεπαν, πετούσαν. Σφίγγω το χέρι του Αβραμόπουλου, που
ετίμησε αυτόν τον αξεπέραστο καλλιτέχνη. Και περιμένω και τη συνέχεια. Τη
βράβευση του Στέλιου Καζαντζίδη. Και είμαι βέβαιος πως δεν θ’ αργήσει.