ΔΡΟΜΟΙ

Το πρόβλημα…

… του Κοστούνιτσα το πιο μεγάλο δεν είναι η «Ιερά Εξέταση» της Κάρλας Ντελ
Πόντε και η ιεραποστολική εμμονή της στην απόδοση «δικαιοσύνης». Είναι οι
ασφυκτικές πιέσεις που ασκεί το ΝΑΤΟ με κάθε μέσον στο Βελιγράδι. Στη Σερβική
Δημοκρατία της Βοσνίας, η νέα κυβέρνηση που προέκυψε από τις εκλογές δεν
αρέσει στις δυνάμεις κατοχής που κάνουν το παν για να εμποδίσουν το έργο της.
Στο κατεχόμενο Κοσσυφοπέδιο, σε οποιαδήποτε νύξη για αποχώρηση των
αμερικανικών στρατευμάτων οι αλβανόφωνοι σεπαρατιστές αντιδρούν με απειλές. Το
Κοσσυφοπέδιο και το Πρέσεβο χρησιμοποιούνται για να ασκηθούν πιέσεις στη νέα
γιουγκοσλαβική κυβέρνηση.

Η εφημερίδα…

… «The New York Times» απλώς επιβεβαιώνει αυτό που οι Σέρβοι έλεγαν εδώ και
μήνες: πως, δηλαδή, η δράση των αλβανόφωνων ανταρτών «ερμηνεύεται ως μία
προσπάθεια να προκληθεί ο Κοστούνιτσα να αντιδράσει με στρατιωτικά μέσα και
έτσι να βλάψει τις σχέσεις του με τη Δύση». Η αμερικανική εφημερίδα
επικαλείται και τις απόψεις του Μπατόν Χάτζιου, διευθυντή της εφημερίδας των
αλβανοφώνων «Koha Ditore». Λέει λοιπόν ο Χάτζιου πως η ειρήνη στο Κοσσυφοπέδιο
«θα τελειώσει», αν οι Σέρβοι προβούν σε αντίποινα. Η «παράδοση» της Μπιλιάνα
Μπλάβσιτς είναι ίσως το πρώτο στάδιο μιας μεγάλης διπλωματικής επίθεσης
εναντίον της κυβέρνησης του Κοστούνιτσα με στόχο την υπονόμευσή του ­
δεδομένου ότι οι συνεργάτες του είναι κάτι παραπάνω από πρόθυμοι να φανούν
διαλλακτικοί και συνεργάσιμοι. Ο ίδιος δεν είναι. Προχθές στη Σουηδία,
διαχώρισε σαφώς την υπόθεση του Μιλόσεβιτς από τη μαζική βοήθεια που «οφείλει»
η διεθνής κοινότητα στην πατρίδα του. Εκτιμώντας τις υλικές βλάβες από τους
βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ σε 300 δισεκατομμύρια δολάρια, είπε ότι «οι λύσεις στα
προβλήματα που προκάλεσε ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία δεν βρίσκονται στη Χάγη».

Το δίλημμα…

… του Κοστούνιτσα είναι σχεδόν σαιξπηρικό: να ακολουθήσει το παράδειγμα του
Κροάτη Μέσιτς και να χρησιμοποιήσει τις ξένες δυνάμεις για να εκκαθαρίσει τους
πολιτικούς αντιπάλους του ή να υπερασπιστεί τις αρχές του; Ο Κοστούνιτσα
δύσκολα θα μπορούσε να παραδώσει τον Μιλόσεβιτς στη Χάγη ­ και μαζί με αυτόν
ό,τι έχει απομείνει από τη γιουγκοσλαβική κυριαρχία, ύστερα από δέκα χρόνια
αποσχιστικών πολέμων, κυρώσεων, βομβαρδισμών και κατοχής. Από την άλλη μεριά,
η Ντελ Πόντε δεν αντιμετωπίζει τέτοια διλήμματα. Η αλήθεια είναι πως δεν
μπορεί να κάνει αλλιώς: πρέπει να δικαιολογήσει την ύπαρξη του «δικαστηρίου»
της, να διατηρήσει μια επίφαση αξιοπιστίας και να δικαιώσει εκ των υστέρων τη
ΝΑΤΟϊκή επίθεση του 1999. Γι’ αυτό, αν μπορούσε, θα παρουσίαζε το κεφάλι του
Μιλόσεβιτς επί πίνακι στις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον.

Η ειρωνεία…

… με όλα αυτά, λέει ο Γιουγκοσλάβος δημοσιογράφος Νεμπόισα Μάλιτς, είναι πως
ο Κοστούνιτσα πρέπει να δώσει τη μάχη για τη δικαιοσύνη και την ελευθερία στη
Σερβία με αφορμή το θέμα του Μιλόσεβιτς, ενός ανθρώπου που ελάχιστο σεβασμό
έδειξε σε αυτά τα δύο. Από αυτήν τη μάχη δεν θα κριθεί μόνο η τύχη του
Κοστούνιτσα, αλλά ολόκληρης της Γιουγκοσλαβίας ­ και ίσως να φανεί όλη η
αλήθεια για όσα συνέβησαν στα Βαλκάνια μετά το 1990.