Ισόβια με ομοφωνία

Με έξι σφαίρες ο 48χρονος αστυνομικός Αχιλλέας Παπαδημητρίου είχε γράψει
τον επίλογο μιας οικογενειακής τραγωδίας, δολοφονώντας τη σύζυγό του Αναστασία
Ζουρμπουρλή και τραυματίζοντας ανεπανόρθωτα την ψυχή των τριών ανήλικων
παιδιών του…

Αχιλλέας Παπαδημητρίου: Ισόβια κάθειρξη επέβαλε το δικαστήριο στον 48χρονο αστυνομικό, ο οποίος κρίθηκε ομόφωνα ένοχος χωρίς κανένα ελαφρυντικό για τη δολοφονία της συζύγου του

Δεκαεπτά μήνες μετά το έγκλημά του ήρθε η τιμωρία. Και για τους δικαστές του
Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου της Αθήνας ήταν αρκετές δύο λέξεις για να γράψουν
τον δικό τους επίλογο σε αυτήν την ιστορία: Ισόβια κάθειρξη. Για την αφαίρεση
μιας ανθρώπινης ζωής…

Ομόφωνα κήρυξαν ένοχο τον Αχιλλέα Παπαδημητρίου για το αδίκημα της
ανθρωποκτονίας από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, απορρίπτοντας τον
ισχυρισμό του κατηγορουμένου ότι την ώρα που άδειαζε το περίστροφο πάνω στο
σώμα της άτυχης γυναίκας βρισκόταν σε κατάσταση βρασμού ψυχικής ορμής.

Ήταν οι ίδιοι κριτές που έκριναν ότι ο κατηγορούμενος, τον οποίο είχαν
απέναντί τους επί επτά ημέρες, δεν ήταν άξιος να του αναγνωρίσουν ούτε ένα
ελαφρυντικό που θα μπορούσε να αποδειχθεί γι’ αυτόν σωτήριο και να τον
γλιτώσει από την ποινή της ισόβιας κάθειρξης.

Οι δικαστές, όπως αποδείχθηκε, βάδισαν στα ίχνη της πρότασης του εισαγγελέα
της έδρας κ. Γιώργου Τσούλκα. Έτσι όταν έφθασε η ώρα της ποινής η ισόβια
κάθειρξη ήταν μονόδρομος, αφού το υπερασπιστικό οικοδόμημά του είχε μόλις
γκρεμιστεί.

Το δικαστήριο επέβαλε στον κατηγορούμενο επιπλέον και φυλάκιση τριών ετών για
την παράνομη οπλοχρησία.

Εκείνος, που επί εννέα ώρες στην απολογία του «πυροβολούσε» με τα σκληρά του
λόγια τη μνήμη της γυναίκας που λάτρεψε όπως ισχυρίστηκε, άκουσε ανέκφραστος
την ποινή που του επέβαλε το δικαστήριο.

Ίσως και να την περίμενε… «Σέβομαι την απόφαση του δικαστηρίου και δεν θέλω
να πω τίποτα», ψέλλισε ο κατηγορούμενος. Εξάλλου, η μεγαλύτερη γι’ αυτόν
τιμωρία, όπως είχε φανεί από την πρώτη ημέρα της δίκης, δεν ήταν άλλη από
την… καταδίκη των παιδιών του, τα οποία τον θεωρούν τον μοναδικό ένοχο για
τον βίαιο τρόπο με τον οποίο έσπασε ο δεσμός αίματος, που ενώνει τον πατέρα με
τις κόρες του.

Τα δύο μόνο από τα τρία κορίτσια βρέθηκαν στη δικαστική αίθουσα την ώρα της
κρίσης του πατέρα τους, που ήταν ταυτόχρονα και η ώρα της κρίσης για τη μνήμη
της αδικοχαμένης μητέρας τους.

Η αγωνία ήταν έκδηλη στο βλέμμα τους. Γύρω τους ο παππούς και οι θείες τους
είχαν δημιουργήσει έναν προστατευτικό κλοιό. Γνώριζαν όλοι, και ας μην το
ομολογούσαν, πως ήταν δύσκολη η στιγμή να βλέπουν τον πατέρα τους να γυρίζει
με το στίγμα του ισοβίτη στη φυλακή.

Η μία από τις κόρες του δάκρυσε λίγο πριν αποχωρήσει από τη δικαστική αίθουσα.
Είχε όμως γίνει πραγματικότητα η επιθυμία τους για παραδειγματική τιμωρία.

Η ικανοποίηση ήταν έκδηλη και στο πρόσωπο του πατέρα του θύματος. «Εγώ», είπε
φανερά συγκινημένος, έχασα το παιδί μου.

Εκείνος την απειλούσε ότι δεν θα ξαναδεί τον ήλιο και τώρα αυτός είναι που θα
βλέπει τον ήλιο μέσα από τα σίδερα της φυλακής…».