Πώς τα σκεπάζει όλα ο άνθρωπος! Ο αθλητισμός ­ ιδίως ο αθλητισμός ­ μοιάζει
μαζί κενός περιεχομένου και ευγενής για ό,τι χάρισε, όταν χτυπάει έναν άνθρωπό
του το χέρι της μοίρας που διαφεντεύει τη ζωή και την υγεία και των πιο δυνατών






Μέχρι το βράδυ του Σαββάτου, το αθλητικό γεγονός της εβδομάδας ήταν αναμφίβολα
η έμπρακτη ­ αλλά όχι και τελευταία, όπως δείχνουν τα πράγματα ­ απόδειξη του
ξεπεσμού στον οποίο μπορεί να οδηγηθεί μια μεγάλη ομάδα σαν την ΑΕΚ, όταν τις
τύχες της αναλάβουν άνθρωποι (χειρότερα εταιρείες) που δεν την πονάνε και που
την βλέπουν μόνο ως επένδυση. Από τη στιγμή που μάθαμε για το ατύχημα του
Αμανατίδη, στην αρχή έκπληκτοι (ένας τόσο γνωστός ποδοσφαιριστής σε τέτοιο
αυτοκινητάκι!), λίγο αργότερα σχεδόν ανακουφισμένοι (τη σκαπουλάρισε το
παλικάρι) κι από την Κυριακή το πρωί παγωμένοι (οι λέξεις «εγκέφαλος -
εντατική - διασωλήνωση» ηχούν τρομερές και ύπουλες), η εικόνα της εβδομάδας
άλλαξε πρόσωπο. Το αγωνιστικό και ψυχολογικό στραπάτσο της ΑΕΚ σχεδόν έχασε το
νόημά του. Η αντίθεση, όμως, ανάμεσα σε μιαν ομάδα που χάνεται γιατί αφέθηκε
στις ευκολίες μιας άσχετης στον αθλητισμό εμπορευματοποίησης και σ' έναν
ποδοσφαιριστή που άλλαξε μόνος τη μοίρα του γιατί δεν έπαψε να παλεύει μέσα
στο γήπεδο, έγινε αίφνης πιο χτυπητή. Σχεδόν αβάσταχτη.


Γιατί αν για ένα πράγμα δικαιούται να υπερηφανεύεται ο Αμανατίδης και οι
φίλαθλοι που αμέσως ένιωσαν πότε άξιζε να τον αγαπήσουν ήταν για τον αγώνα που
έδωσε, όχι μόνο για να καθιερωθεί αλλά και, συνεχώς, για να βελτιώνεται.
Απόκτημα της αλήστου μνήμης περιόδου Κοσκωτά στον Ολυμπιακό από την Καλαμαριά,
υπήρξε στην αρχή ­ και για αρκετά χρόνια ­ ταυτισμένος ­ όχι τελείως άδικα ­
με τον σκληροτράχηλο αμυντικό που προσπαθεί με τη δύναμη να καλύψει ό,τι του
λείπει από ποδοσφαιρική τέχνη. Κάτι σαν ένας ύστερος Ελευθεριάδης του αιωνίου
αντιπάλου, από τον οποίο δεν πέρναγαν ποτέ μαζί και ο επιθετικός και το πόδι
του, αλλά και που έκλεινες τα μάτια σε κάθε προσπάθεια μεταβίβασης στα δύο
μέτρα. Πάντα πρώτος σε φυσική κατάσταση και μαχητικότητα, ο Αμανατίδης όφειλε,
στην ομάδα που βρέθηκε και ρίζωσε, να μάθει και μπάλα. Το ότι τα κατάφερε
χωρίς να πτοηθεί από τις αρχικές ειρωνείες, την εμπειρία του πάγκου και την
εύκολη κριτική της εξέδρας το οφείλει σε μεγάλο βαθμό στον χαρακτήρα του αλλά
εξίσου μεγάλο μερίδιο έχει και ο προπονητής-δάσκαλος που τον πίστεψε. Επί
Ντούσαν ο Αμανατίδης άρχισε ξαφνικά να παίζει σαν να τον άγγιξε μαγικό ραβδί ­
ενώ στην πραγματικότητα μόνο η καρδούλα του ξέρει τι επένδυσε σε ιδρώτα, κόπο
και επιμονή. Όχι μόνο μαχητής και κόφτης πλέον, αλλά, σιγά-σιγά, ιδίως στη
μεγάλη προπέρσινη ευρωπαϊκή πορεία του Ολυμπιακού, ένας αμυντικός με μάτι,
τοποθετήσεις, ταχύτητα και ­ θαύμα των θαυμάτων ­ συχνός σκόρερ. Δεν υπάρχει
φίλαθλος του Ολυμπιακού, ίσως και Έλληνας φίλαθλος, αν εξαιρέσουμε τους
φανατικούς για τους οποίους το πάθος του υπήρξε κόκκινο πανί, που να μη
θυμάται με κάτι σαν ρίγος την κεφαλιά-ψαράκι του στη ρεβάνς με τη Γιουβέντους,
που, αν δεν σωζόταν σχεδόν από θαύμα από τον Ραμπούλα, θα έδινε σίγουρα μια
πανηγυρική πρόκριση στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Μετά ήρθε κι η Εθνική,
κορωνίδα ασφαλώς για έναν παίκτη που αγαπάει τόσο αυτό που κάνει και που
ξεκίνησε με τόσες δυσκολίες και τόση ταπεινότητα. Καλύτερος αμυντικός της
Ελλάδας, να τι έγινε ο Αμανατίδης ποντάροντας μονάχα στην καρδιά του.


Με όψη σαν σκαμμένη με τη λεπίδα μαχαιριού, όψη σωματοφύλακα, Ντ' Αρτανιάν των
φτωχών, ο Αμανά δεν καταλήφθηκε στιγμή από την τρέλα του μεγαλείου. Ακόμα και
η σχεδόν συμφωνημένη μεταγραφή του στη Λυών (στην πόλη των σωματοφυλάκων), που
έσκασε κατά τραγική ειρωνεία την ημέρα ακριβώς του δυστυχήματος, δεν μπορεί,
για κάποιο περίεργο λόγο, να θεωρηθεί απιστία προς τη μεγάλη ποδοσφαιρική του
αγάπη. Τον Ολυμπιακό, που ακουμπάει τώρα ολόκληρος στο προσκέφαλό του κι
ελπίζει ότι η λεβεντιά τού παίκτη-συμβόλου του θα τον βγάλει ξανά ασπροπρόσωπο
σ' αυτή, την πιο μεγάλη, μάχη.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από