Ο τουρίστας...



... καμάρωνε για το Cartier του. Έμοιαζε ολόιδιο με το αληθινό και ας του είχε
κοστίσει μόνο 15 δολάρια, σε κάποιο παραμάγαζο της Νέας Υόρκης. Ακόμη και τα
φτηνά ρολόγια τα φτιάχνουν όμορφα. Και αν τύχαινε να χαλάσει, εύκολα θα
αγόραζε ένα άλλο. Μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει, πέρασαν οι διακοπές του,
επέστρεψε στο Λονδίνο, πέρασαν έξι μήνες, και ο τουρίστας μας ακόμη καμάρωνε
το Cartier του. Μονάχα το λουράκι ξέφτισε κάπως. Όχι δίχως κάποιο δέος,
αποτόλμησε μια επίσκεψη στου Cartier στην Μποντ Στριτ. Βουλιάζοντας στο παχύ
χαλί που έπνιγε κάθε ήχο, στάθηκε μπροστά στην πωλήτρια. Ήταν ο μοναδικός
πελάτης. Τράβηξε ψηλά το μανίκι και έδειξε το ρολόι ζητώντας ένα άλλο λουράκι.


«Για να δω»...



... είπε εκείνη. Αυτός την κοίταξε με πανικό, περιμένοντας την έκρηξη. «Πού το
βρήκατε αυτό το ρολόι;». «Μου το χάρισε η φίλη μου». Η πωλήτρια σοβάρεψε και
τον κοίταξε με το ύφος του γιατρού που ετοιμάζεται να ανακοινώσει στον ασθενή
του πως πάσχει από AIDS. «Λυπάμαι που σας το λέω, αλλά αυτό το Cartier δεν
είναι γνήσιο». «Το ξέρω», ψέλλισε ο δυστυχής. «Κύριέ μου», ξέσπασε η πωλήτρια,
«δεν πρόκειται να σας πουλήσω λουράκι γι' αυτό το ρολόι. Χάνουμε εκατομμύρια
κάθε χρόνο από τέτοιες απομιμήσεις». Ευτυχώς, η πωλήτρια δεν πρόλαβε να
αρπάξει το ρολόι και να το λιώσει κάτω από τη σόλα του παπουτσιού της. Ο
πελάτης είχε ήδη φύγει.


Η αγορά...







... με τις «μαϊμούδες» δεν θα υπήρχε, αν το γνήσιο πράγμα δεν κόστιζε τόσο
πολύ, σκέφτηκε αργότερα. Συχνά, η διαφορά τιμής δεν αντιστοιχεί στη διαφορά
ποιότητας. Υπάρχουν πολλά επώνυμα προϊόντα που δεν «αξίζουν» τόσο πολύ
παραπάνω από άλλα ίσως το ίδιο καλά αλλά λιγότερο επώνυμα. Τις προάλλες, τα
βρετανικά πολυκαταστήματα Tresco και η Levi Strauss πήγαν στο Ευρωπαϊκό
Δικαστήριο. Η εταιρεία που κατασκευάζει τα γνωστά τζιν ζήτησε να απαγορευτεί
στα Tresco να τα πουλάνε φθηνότερα και υποστήριξε ότι το προσωπικό των
πολυκαταστημάτων δεν διαθέτει την απαιτούμενη τεχνογνωσία. Όταν, ας πούμε, οι
φαρμακοβιομηχανίες διατηρούν σε ένα επίπεδο τις τιμές των φαρμάκων τους,
προβάλλουν τουλάχιστον ένα λογικό επιχείρημα: το τεράστιο κόστος της
επιστημονικής έρευνας για την ανάπτυξη των προϊόντων τους. Άραγε πόση
«τεχνογνωσία» χωράει μέσα σε ένα τζιν ή ένα σώβρακο;


Οι σχεδιαστές...



... μόδας υπολογίζουν στην ανασφάλεια των καταναλωτών: την ανασφάλεια της
γυναίκας που δεν εμπιστεύεται το γούστο της για να διαλέξει ένα φτηνότερο
ρούχο, την ανασφάλεια του άνδρα που δεν διακινδυνεύει μια φτηνότερη κολόνια,
την ανασφάλεια του νεαρού που φοβάται μήπως τον κοροϊδέψουν οι συμμαθητές του
αν δεν φορέσει τα «σωστά» αθλητικά παπούτσια. Σήμερα, εκείνοι που διαθέτουν τα
λιγότερα χρήματα δέχονται τη μεγαλύτερη πίεση να φορέσουν κάτι «μοδάτο». Όμως
υπάρχει τρόπος για να αντιδράσουν, πάλι με τους νόμους της αγοράς. Ας πούμε,
«υποτιμώντας» το γνήσιο και αγοράζοντας τη «μαϊμού». Γιατί αν όλος ο κόσμος
πλημμυρίσει από «Folex», εκείνοι που φορούν τα «Rolex» δεν θα νιώθουν πια και
τόσο μοναδικοί. Και τα 3 εκατομμύρια που πλήρωσαν για να τ' αγοράσουν θα είναι
το «τίμημα του κορόιδου».

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από