Στο Ρίο τον λατρεύουν σαν Θεό

Ο επεισοδιακός τελικός του κυπέλλου «Ζοάο Χαβελάνζε» επιτέλους
ολοκληρώθηκε. Η Βάσκο ντα Γκάμα στέφθηκε πρωταθλήτρια Βραζιλίας. Και ο Ρομάριο
ντε Σόουζα Φαρία Φίλιο ανακηρύχθηκε… πολιούχος της ομάδας

<

Ο «Ατλας» της Βάσκο ντα Γκάμα. Ο Ρομάριο στα 34 χρόνια του έχει γίνει είδωλο στο Ρίο ντε Τζανέιρο

Αν και η Βάσκο έχασε στις λεπτομέρειες το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων
(0-0 με την Κορίνθιανς και ήττα στα πέναλτι), ο θρίαμβός της επί της τότε
κατόχου του Τσάμπιονς Λιγκ, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, γράφτηκε με χρυσά γράμματα
στην ιστορία της. Ακολούθησαν μια σειρά από επιτυχίες σε διάφορα τουρνουά
μεταξύ των οποίων και το «Κόπα Μερκοσούρ» και στην αυγή του 2001 ήρθε και το
«Ζοάο Χαβελάνζε». Η ομάδα που έχει για σύμβολο τον σταυρό της Μάλτας στήριξε
την επιτυχημένη πορεία της κυρίως στις εκτός έδρας εμφανίσεις της, σε αγώνες
που δεν ήταν το λογικό φαβορί. Μεγάλο ρόλο έπαιξε η επιθετική της γραμμή και ο
Ρομάριο ­ επέστρεψε σ’ αυτήν στο τέλος του 1999, έπειτα από ένα επεισοδιακό
«διαζύγιο» με τη Φλαμένγκο και 11 χρόνια από τότε που άφησε τη Βάσκο για να
ταξιδεύσει στην Ευρώπη και την ΠΣΒ Αϊντχόβεν ­ συνέβαλε πολύ σ’ αυτό.

Η επιστροφή αυτή ξεπέρασε κάθε προσδοκία και τα 74 γκολ που πέτυχε συνέτριψαν
το ρεκόρ του Ρομπέρτο Ντιναμίτε που τη δεκαετία του ’80 είχε σκοράρει 62
φορές. Ο Ρομάριο ντε Σόουζα Φαρία Φίλιο, όπως είναι το πλήρες όνομά του,
εξηγεί: «Παρά το ότι κάποιοι μικροτραυματισμοί με άφηναν, κατά καιρούς, μακριά
από τους αγωνιστικούς χώρους, μπόρεσα γρήγορα να ξαναβρώ τον ρυθμό και την
εμπιστοσύνη στον εαυτό μου».

Οι μισές… φανέλες

Η Βάσκο ντα Γκάμα κέρδισε με 3-1 τη Σάο Καοτάνο στον πολυσυζητημένο (την πρώτη
φορά το παιχνίδι είχε διακοπεί έπειτα από την κατάρρευση ενός κιγκλιδώματος
που προκλήθηκε από τον συνωστισμό των φιλάθλων στην εξέδρα του Μαρακανά)
επαναληπτικό του κυπέλλου «Ζοάο Χαβελάνζε» και στέφθηκε πρωταθλήτρια
Βραζιλίας. Πρωταγωνιστής και σκόρερ του τρίτου τέρματος της ομάδας του ήταν
ένας ζωντανός θρύλος του ποδοσφαίρου της νοτιοαμερικάνικης χώρας και όχι μόνο.
Ο Ρομάριο πέτυχε το 74ο γκολ σε 75 ματς φέτος. Τι παραπάνω μπορεί κανείς να
ζητήσει από ένα ­ 34χρονο ­ επιθετικό;

Λίγες ημέρες πριν από τον τελικό, ο πρώην ποδοσφαιριστής της Μπαρτσελόνα ήταν
καλοδιάθετος στο αεροδρόμιο του Ρίο. Είχε μόλις φτάσει κουβαλώντας δύο μεγάλες
βαλίτσες, γεγονός το οποίο έσπευσε να δικαιολογήσει: «Μη σας κάνει εντύπωση,
σκόπευα να μείνω για ένα μήνα»! Ο Ρομάριο είχε αποφασίσει να φύγει για
διακοπές πιστεύοντας πως ο αγώνας με τη Σάο Καοτάνο δεν επρόκειτο τελικά να
διεξαχθεί έπειτα από όσα συνέβησαν την πρώτη φορά. Οι ποδοσφαιρικές αρχές της
Βραζιλίας όμως αποφάσισαν, τελικά, διαφορετικά… Ο μεγάλος ποδοσφαιριστής
είναι έξαλλος μαζί τους λόγω του ­ υπερφορτωμένου ­ προγράμματος το οποίο
επιβάλλουν: «Το 2000 ήταν μια μακριά και δύσκολη χρονιά εξαιτίας όλων αυτών
των διοργανώσεων που μπερδεύονται η μία με την άλλη χωρίς να υπολογίσουμε τα
ματς με την Εθνική». Το 2000 όμως ήταν μια εξαιρετική χρονιά για τον σύλλογό
του.

Ο Ρομάριο έχει τη μερίδα του λέοντος στην μπουτίκ της Βάσκο αφού η φανέλα με
το νούμερο 11 και το όνομά του αποτελεί το 50% των πωλήσεών της! Δεν είναι
λίγοι αυτοί που πιστεύουν πως η ΦΙΦΑ όφειλε να ανακηρύξει αυτόν «Ποδοσφαιριστή
της Χρονιάς» αντί για τον Ζινεντίν Ζιντάν. Ένας οπαδός της Βάσκο λέει:
«Κανένας άλλος από αυτόν δεν άξιζε περισσότερο την πρώτη θέση. Ο Σάο Ζανουάριο
(σ.σ.: ο Άγιος Ιανουάριος ­ προστάτης των αγροτών και ένα είδος “πολιούχου”
της Βάσκο) είναι σεβαστός στο Ρίο αλλά ο Σάο Ρομάριο είναι θεός!» Μάγος της
ντρίμπλας, κατά καιρούς εγωιστής, ο μικρόσωμος (1,69μ.) αυτός ποδοσφαιριστής
έκανε τα πρώτα του βήματα με την μπάλα στα πόδια στις αλάνες των προαστίων του
Ρίο πριν βρει τη θέση του στα εφηβικά τμήματα της Βάσκο ντα Γκάμα. Το ύψος του
δεν τον εμπόδισε να αντιμετωπίσει τους πανύψηλους Ολλανδούς αμυντικούς και να
χριστεί πέντε συνεχόμενες φορές πρώτος σκόρερ στη χώρα της τουλίπας. Το 1994
έκανε τη μεγάλη μεταγραφή στην Μπαρτσελόνα με την οποία στέφθηκε αμέσως
πρωταθλητής Ισπανίας. Ο μεγάλος Αλμπέρτο ντι Στέφανο, αν και Αργεντινός και
άρα εχθρός του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου, παραδέχτηκε γι’ αυτόν: «Ήταν το
πεπρωμένο του. Είναι ένας επιθετικός που οδηγείται από ένα αστέρι». Ο δε
προπονητής του εκείνη την εποχή στην Μπάρτσα Γιόχαν Κρόιφ, είπε: «Ο Ρομάριο
είναι η ιδιοφυΐα της μεγάλης περιοχής».

Για πάντα…

Οι ομοσπονδιακοί τεχνικοί, τα τελευταία χρόνια, του έχουν κλείσει την πόρτα της Σελεσάο. Και το έχουν πληρώσει…

Ο Ρομάριο όμως είναι κάτι παραπάνω από ένας άσος της μπάλας. Μην έχοντας
ξεχάσει τα δύσκολα παιδικά του χρόνια, δήλωσε μετά την κατάκτηση του Κόπα
Μερκοσούρ: «Αφιερώνω την επιτυχία μας αυτή και τα γκολ, που πέτυχα, σε όλα τα
δυστυχισμένα παιδιά του κόσμου, ελπίζοντας πως κάποτε η φτώχεια θα εξαφανιστεί
από το πρόσωπο της Γης».

Στο ξεκίνημα της καριέρας του με τα χρώματα της Φλαμένγκο

Στο France 98 δεν συμμετείχε λόγω ενός τραυματισμού (;). Η Βραζιλία συνετρίβη
στον τελικό από τη Γαλλία. Στο Σίδνεϊ, ο Λουξεμπούργκο δεν τον πήρε μαζί του.
Η Σελεσάο απέτυχε παταγωδώς, μένοντας νωρίς έξω από το εκπληκτικό Καμερούν…
Πολλές φορές, ακόμα και τώρα στα «γεράματά» του ­ αν και ο ίδιος υποστηρίζει
πως είναι σαν το καλό παλιό κρασί που γίνεται όλο και καλύτερο ­ η απουσία του
έχει ανάλογη βαρύτητα με την παρουσία του. Η Ίντερ αλλά και η Μπαρτσελόνα
ενδιαφέρθηκαν πρόσφατα να τον ξαναφέρουν στην Ευρώπη αλλά ο Ρομάριο δε
φαίνεται διαθετειμένος να ξαναπεράσει τον Ατλαντικό: «Περνάω πολύ καλά στο Ρίο
και δεν πρόκειται να ξαναφήσω την πατρίδα μου», λέει…