To ότι βρέθηκα να εξασκώ το επάγγελμα του φαγητολόγου είναι αποτέλεσμα μιας
παιδιόθεν αγάπης για τη γεύση. Από μικρή μού άρεσε να δοκιμάζω και να
καταγράφω στο μυαλό μου τις διαφορές αλλά και τις ιδιαιτερότητες κάθε τροφής.
Μεγαλώνοντας, βρέθηκα να ταξιδεύω συχνότατα σε όλο τον κόσμο και αισθανόμουν
έναν πηγαίο παιδικό ενθουσιασμό κάθε φορά που δοκίμαζα κάτι καινούργιο. Μου
άρεσε να εμβαθύνω στις γευστικές συνήθειες κάθε τόπου, να ψάχνω, να μαθαίνω,
να μαγειρεύω.


Μπορώ να πω ότι έχω δοκιμάσει σχεδόν τα πάντα, εκτός από ορισμένα
πραγματικά γκροτέσκα παρασκευάσματα, τα οποία συνηθίζονται σε ορισμένες
περιοχές του πλανήτη. (Δεν έχω φάει μαϊμού ούτε σκύλο ούτε γάτα, τουλάχιστον
εν γνώσει μου!). Έχω δοκιμάσει όμως τσούχτρες, φίδια, κροκόδειλους,
γουρουνίσια σαγόνια τηγανητά, αμερικανική σπεσιαλιτέ του Νότου, τηγανητά
αγγουράκια τουρσί, ζελέ από καβούκι χελώνας (μπλιαχ), χελιδονοφωλιές, αυγά 100
χρόνων, ωμό χταπόδι, πάσης φύσεως ωμό ψάρι, μπισκότα από γαρίδες και καβούρια,
ωμούς κιμάδες, εντόσθια αμέτρητα, διάφορα τροπικά φρούτα με απίστευτες για μας
γεύσεις, τηγανητά έντομα και πάει λέγοντας. Πάντα, όπου και αν βρισκόμουν,
δοκίμαζα τα φαγητά του δρόμου, από τους διάφορους μικροπωλητές, εμπιστευόμενη
την αντοχή του ανοσοποιητικού μου συστήματος.


Τον τελευταίο καιρό όμως μ' έχει πιάσει μια πηγαία σιχαμάρα. Οποιαδήποτε
έτοιμη τροφή φθάνει μπροστά μου, την κοιτάζω καχύποπτη επειδή στην κυριολεξία
δεν ξέρω από πού στον διάολο ήλθε και με τι φτιάχτηκε. Η τροφική αλυσίδα έχει
πραγματικά μολυνθεί. Και δεν είναι το θέμα να ξέρεις αν αυτό που τρως είναι
αγνό ή όχι, σίγουρα δεν είναι. Το θέμα είναι ότι συνεχώς προσπαθείς να μάθεις
πόσο ποσοστό μόλυνσης μπορεί να περιέχει αυτό που τρως.


Η μόλυνση της τροφικής αλυσίδας παγκοσμίως άρχισε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
με τη μαζική εξάπλωση των λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων. Κολοσσιαίες βιομηχανίες
τροφίμων αναπτύχθηκαν και άρχισαν να εφαρμόζουν μαζικές καλλιέργειες, οι
οποίες ανέτρεψαν κάθε ισορροπία στο οικοσύστημα. Οι μαζικές καλλιέργειες
έφεραν και μαζικά ζιζάνια, ενώ φτώχυναν και το χώμα. Ξεκίνησε, λοιπόν, ένας
ατελείωτος φαύλος κύκλος. Οι αγρότες βρέθηκαν απολύτως εξαρτημένοι από τις
εταιρείες λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων και αφού έκαψαν στην κυριολεξία το χώμα
με τα χημικά, άρχισαν να χάνουν και τους σπόρους, καθώς οι κολοσσιαίες αυτές
εταιρείες άρχισαν να πασάρουν υβρίδια κ.λπ. Στη συνέχεια ήρθαν τα
μεταλλαγμένα, τα οποία υπόσχονταν ότι θα λύσουν το πρόβλημα της τροφής στον
πλανήτη. Οι ίδιες εταιρείες έβγαζαν και τις ορμόνες για τα ζώα και για τα
λαχανικά, όπως επίσης και τις εμπλουτισμένες ζωοτροφές, τα κρεατάλευρα κ.λπ. ­
όλα αυτά υποτίθεται ότι κάνουν καλό και τα τρόφιμα κοστίζουν λιγότερο. Όμως,
το μεγαλύτερο έγκλημα δεν είναι πως έκαναν όλα αυτά, αλλά το ότι κατάφεραν να
πείσουν τον κοσμάκη πως είναι απαραίτητα.






Ζούμε σε μια εποχή που τα πάντα είναι πουλημένα και οτιδήποτε γίνεται
αποβλέπει καθαρά και μόνο στο κέρδος. Χάριν του κέρδους η εταιρεία Monsanto
φτιάχνει ένα ζιζανιοκτόνο, ονόματι Roundup, το οποίο είναι τρομακτικό
δηλητήριο και όπου πέσει δεν φυτρώνει τίποτε. Η Monsanto όμως έβγαλε στην
αγορά τούς μεταλλαγμένους σπόρους σόγιας, ονόματι Roundup Ready, δηλαδή
«έτοιμη για Roundup» ­ έχει γίνει ειδική επέμβαση στον γενετικό μηχανισμό του
φυτού ώστε να είναι ανθεκτικό στο δηλητήριο αυτό, με αποτέλεσμα να σπέρνει ο
αγρότης αυτή τη σόγια, να ψεκάζει μετά με το δηλητήριο, να εξαφανίζονται τα
ζιζάνια και η σόγια να μεγαλώνει απτόητη. Η Monsanto έχει βγάλει και ανάλογο
καλαμπόκι, όπως επίσης και πατάτες, οι οποίες περιέχουν στον γενετικό
μηχανισμό ένα δηλητηριάκι, το οποίο είναι μεν «ακίνδυνο» γιατί είναι φυσικό,
αλλά μόλις το ζιζάνιο «χτυπήσει» τα φύλλα της πατάτας πέφτει νεκρό, από
παράλυση του νευρικού του συστήματος. Έξυπνο, ε;


Με την ίδια λογική και με τα ίδια κόλπα λειτουργούν και οι άλλοι κολοσσοί της
φαρμακοαγροβιομηχανίας, όπως η Novartis, η DuPont, η CIBA κ.λπ. Αυτές οι
εταιρείες είναι που ανέπτυξαν τα κρεατάλευρα ώστε να «βοηθήσουν» τους αγρότες
να βγάζουν γρηγορότερη παραγωγή, με λίγα λόγια να μπορεί ένα μοσχάρι μέσα σε
πέντε-έξι μήνες να ξεπερνάει τα 500 κιλά, κάτι που υπό φυσιολογικές συνθήκες
θα χρειαζόταν πάνω από τρία-τέσσερα χρόνια. Μέσα σε όλους αυτούς υπάρχουν και
άλλοι ασυνείδητοι που παίρνουν μαθήματα από τους κολοσσούς, όπως αυτοί που
σκέφθηκαν να ανακατέψουν μηχανέλαια στις ζωοτροφές για τα κοτόπουλα (θα
θυμάστε την περσινή θύελλα με τις βελγικές διοξίνες). Τώρα έχουμε την νόσο των
τρελών αγελάδων, η οποία σιγά σιγά εξαπλώνεται στην Ευρώπη κι εμείς ακόμα εδώ
στην Ελλάδα, ως χειρότερα βόδια, πιστεύουμε ότι οι δικές μας αγελάδες τα έχουν
τετρακόσια ακόμα. Κούνια που μας κούναγε.


Επισήμως στην Ευρωπαϊκή Ένωση απαγορεύονται να πωλούνται προϊόντα με
μεταλλαγμένες πρώτες ύλες. Φυσικά, είναι αδύνατον να ελέγξουν τα πάντα και
έτσι μπαίνουν στην Ευρώπη (και κυρίως στην Ελλάδα, τη γνωστή για το μπάχαλό
της) πολλά και διάφορα προϊόντα που δεν έχουν περάσει από ελέγχους.


Να σας δώσω ένα παράδειγμα. Το 1998 καλλιεργήθηκε στην Ελλάδα, αφού εισήχθη
από βλακεία του υπουργείου Γεωργίας, μεταλλαγμένο βαμβάκι και καλαμπόκι. Παρ'
ότι οι διάφορες οικολογικές οργανώσεις κατάφεραν ευτυχώς να «παγώσουν» την
πειραματική παραγωγή, υπήρξαν και σοδειές οι οποίες μάλιστα έφθασαν στη
βιομηχανία και επεξεργάστηκαν. Μερικοί από τους σπόρους μεταλλαγμένου
βαμβακιού έγιναν βαμβακέλαιο (το οποίο χρησιμοποιούν οι σουβλατζήδες στις
πίτες) και φυσικά βαμβακόπιτα. Η βαμβακόπιτα ως γνωστόν είναι ζωοτροφή.
Βρισκόμαστε λοιπόν σε ένα ειδυλλιακό ελληνικό νησί και απολαμβάνουμε ένα
νοστιμότατο ψητό «αγριοκάτσικο», το οποίο όμως ουσιαστικά έχει τραφεί όχι μόνο
με τη χλωρίδα του βουνού, διότι αυτή την έχουν γδύσει, αλλά με βαμβακόπιτα.
Οπότε καταλαβαίνετε πόσο φαύλος είναι αυτός ο κύκλος. Κάπως έτσι είναι και τα
ντόπια χοιρινά, που όλοι μας τώρα τρώμε με μανία αφού πιστεύουμε ότι είναι
αμόλυντα, μόνο και μόνο επειδή είναι «ελληνικά». Και όμως, κι αυτά τρώνε τις
ίδιες βαμβακόπιτες, τα ίδια κρεατάλευρα, τις ίδιες ορμόνες, τα αντιβιοτικά, τα
ίδια με αυτά που τρώνε τα βελγικά, τα εγγλέζικα, τα γαλλικά.


Πού είναι λοιπόν η σωτηρία και τι δύναμη έχει ο απλός ο κόσμος, ο οποίος
κοιτάζει να φέρει ένα πιάτο φαΐ στο σπίτι να χορτάσει την οικογένεια; Είμαστε
και εμείς υπεύθυνοι για το τι τελικά διαλέγουμε να φάμε.


Κατ' αρχήν δεν υπάρχει μεγαλύτερο έγκλημα για τον οργανισμό από το να τρώμε
σχεδόν καθημερινά κρέας, επειδή ουσιαστικά δεν ξέρουμε τι άλλο να
μαγειρέψουμε. Υπάρχει μία τελείως αλλοπρόσαλλη άποψη στην Ελλάδα πως αν δεν
φας κρέας δεν έχεις φάει σωστά, πρώτον, και ότι είναι το πιο εύκολο, γρήγορο,
και θρεπτικό φαγητό, δεύτερον. Μπούρδες. Όλη αυτή η υπόθεση είναι ένα σύνδρομο
στέρησης που έχει μείνει από την Κατοχή. Ακούω συνέχεια από μανάδες πως το
«παιδί μου δεν τρώει όσπρια, λαχανικά κ.λπ.». Το παιδί τρώει αυτό που του
δίνεις. Βάλτε μια κατσαρόλα με όσπρια να μουλιάσουν από βραδύς και βράστε τα!
Πιο εύκολο και θρεπτικό φαγητό δεν γίνεται. Και αν είναι και βιολογικά, ακόμα
καλύτερα.


Άλλη παγίδα αυτή, όμως, με τα βιολογικά. Είμαι βασικά υπέρ αυτών και μάλιστα
ξοδεύω μια μικρή περιουσία κάθε φορά, ψωνίζοντας. Διαφωνώ όμως με την
ελιτίστικη προσέγγιση των εταιρειών που τα παράγουν. Ναι μεν η απόδοσή τους
είναι μικρότερη και το κόστος παραγωγής υψηλότερο, αλλά προχθές πλήρωσα 400
δρχ. για καρότα. Ε, όχι. Αυτό είναι κλοπή. Είναι καθαρή κερδοσκοπία που
απευθύνεται στη ματαιοδοξία του νεόπλουτου που τα έχει και τα ξοδεύει. Για
αυτό ανοίγει βιολογικό μανάβικο στο Κολωνάκι και όχι στην εργατική Πετρούπολη.


Ενημερωθείτε. Πρώτον, διαβάστε τις ετικέτες με τα περιεχόμενα σε κάθε προϊόν.
Ας είστε δε πιο απαιτητικοί και ενοχλητικοί απέναντι σε αυτούς που πουλάνε
τόσα και τόσα φούμαρα στα ράφια των σούπερ μάρκετ. Εάν δεν μάθουμε να ζητάμε
το καλό, μια ζωή θα μας σερβίρουν τα ίδια και τα ίδια σκουπίδια.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από