ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Επιστημονικά κερασάκια

Είχα πάντα μια γνήσια απορία για τους επιστήμονες που δέχονται να παίξουν τα
κερασάκια στις ξινισμένες τούρτες της ελληνικής τιβούλας…

Και προχθές, σε ένα ξενύχτι στην εφημερίδα, το αυτί μου έπιασε από την ανοιχτή
τηλεόραση ένα «ενημερωτικό», υποτίθεται, τοκ-σόου, όπου αναφερόταν μια παλιά
συνέντευξή μου ­ και η απορία μου επανήλθε δριμύτερη. Σοβαροί άνθρωποι της
ακαδημαϊκής κοινότητας, δάσκαλοι κι ερευνητές, να «ντύνουν» κακόγουστα σκετς,
να «νομιμοποιούν» εγκλήματα της ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας, να παίζουν
(δεύτερο) βιολί σε κακόφωνες συγχορδίες…

Με μαέστρους αποτυχημένους τύπους, που άλλαξαν επάγγελμα εν μιά νυκτί και
φόρεσαν τον μανδύα του Μεσσία της (παρα)πληροφόρησης του λαού… Έβαλαν και
σκούρο κουστούμι και γραβάτα και γυαλιστερό παπούτσι ­ μόνο που δεν ξέρουν πού
να ακουμπήσουν το λουστρίνι, καθισμένοι εφ’ υψηλού σε περίεργα μεταλλικά
σκαμπό. Με φόντο δήθεν εξωτικά ντεκόρ με φριχτούς ψεύτικους φοίνικες ή
αστεράκια να λαμπυρίζουν γύρω γύρω εν είδει διαστήματος ­ γιατί εμένα μου
φέρνουν στο νου τη θεωρία του χάους του Χόκινγκ (του χάους του καθαρού λόγου,
μήπως;). Κι επάνω δεξιά στην οθόνη κολλημένη διαρκώς η μελό ετικέτα:
«Αποκάλυψη τώρα» (καημένε Κόπολα…).

Φύρδην μίγδην που λέτε, επιστήμονες και πολιτικάντηδες που πνίγονται μέσα στα
σακάκια τους και στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν το επιούσιον τηλεοπτικό
μονόλεπτο της ημέρας. Να προσπαθούν να τους βάλουν στο στόμα τις απαντήσεις
που έχουν ήδη φτιάξει σε σλόγκαν από πριν. Στις σειρές τους, σαν καλά
μαθητούδια που περιμένουν να πουν το ποίημά τους ­ να δαγκώσουν το «τυρί» του
γκρο-πλαν.

Αθέλητο θύμα κι εγώ αυτής της φτηνιάρικης «σικέ» τηλεόρασης ­ μιας και
διέσυραν τη δουλειά μου, κακοποιώντας ακόμα και τ’ όνομά μου ­ σκέφθηκα
αυθόρμητα να τηλεφωνήσω στον αριθμό που πέρναγε συνεχώς μπροστά από την οθόνη
και να διαμαρτυρηθώ ­ και μετά γέλασα με την αρχική μου παρόρμηση. Είναι, βρε
παιδί μου, και θέμα αισθητικής… Δεν μου άρεσαν ποτέ τα λουστρίνια στους άνδρες!