Οι στρατιώτες της… ζωής,«Έλληνες του 2000»

Οι Έλληνες που έσωσαν την ανθρωπιά. Από αριστερά Αλέξανδρος Γεωργιάδης, Απόστολος Λιμπιτσιούνης, Απόστολος Φλώρος, Μιχάλης Σαμματιανός

Την ανθρωπιά, την αυτοθυσία, την αλληλεγγύη, την αγάπη για τη ζωή και τον
άνθρωπο ψήφισαν οι συντάκτες των «ΝΕΩΝ», στα πρόσωπα των φαντάρων που, με
κίνδυνο της δικής τους ζωής, βοήθησαν δεκάδες ναυαγούς του «Εξπρές Σαμίνα» να
αντικρύσουν την ανατολή εκείνης της Τετάρτης 27 Σεπτεμβρίου του 2000.

Ονομάζεται Αλέξανδρος Γεωργιάδης και είναι δεκαεννέα ετών. Ονομάζονται
Απόστολος Φλώρος, Μιχάλης Σαμματιανός, Απόστολος Λιμπιτσιούνης και είναι
συνομίληκοι. Δεν ασχολούνται με την πολιτική ούτε με τον αθλητισμό, δεν είναι
άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών. Είναι «ανώνυμοι Έλληνες»: φαντάροι ­
καταδρομείς ­ που σήμερα υπηρετούν στη Ρεντίνα. Είναι οι άνθρωποι που, στα
τέλη του περασμένου Σεπτεμβρίου, υπηρετούσαν στη Σάμο και επέστρεφαν από την
άδειά τους με το μοιραίο «Εξπρές Σαμίνα». Είναι αυτοί, που μαζί με τον
στρατιώτη Βασίλειο Ραχούτη, ο οποίος πνίγηκε εκείνη τη νύχτα στα παγωμένα νερά
του Αιγαίου, αψήφησαν τον κίνδυνο για τη δική τους ζωή και πάλεψαν για
περισσότερες από διόμισι ώρες με τα κύματα, στην προσπάθειά τους να σώσουν
δεκάδες ναυαγούς ­ παιδιά, ηλικιωμένους άνδρες και γυναίκες, ανθρώπους που
τους είχε καταλάβει ο πανικός.

Καθημερινοί άνθρωποι

Είναι τα πρόσωπα του 2000. Αυτούς τους ανθρώπους, αυτά τα δεκαενιάχρονα
παιδιά, ξεχώρισαν οι συντάκτες των «ΝΕΩΝ» ως «Έλληνες της χρονιάς». Εκείνους
που από την καταστροφή έσωσαν την ελπίδα, εκείνους που αναζήτησαν, βρήκαν και
έφεραν στην επιφάνεια, μέσα από τη δυστυχία, το χαμόγελο. Οι Έλληνες του 2000
είναι παιδιά ­ απλά και καθημερινά, παιδιά «της διπλανής πόρτας», χωρίς την
αίγλη, τα φώτα και τη λάμψη των «δημοσίων προσώπων». Είναι οι άνθρωποι που
ξεχώρισαν για την ανθρωπιά, το ήθος και την αυτοθυσία τους, που τις ώρες του
ναυαγίου κατόρθωσαν να διατηρήσουν το θάρρος τους και να σώσουν ανθρώπινες
ζωές, να καταλαγιάσουν τον φόβο μικρών παιδιών που έμειναν για ώρες αντιμέτωπα
με το κρύο και τα πανύψηλα κύματα, που κολυμπούσαν επί ώρες ανάμεσα σε
ζωντανούς και νεκρούς.

Έκαναν κι εκείνοι, όπως οι περισσότεροι επιβάτες, ένα ταξίδι ρουτίνας, το
βράδυ του ναυαγίου. Μόνο που τη στιγμή του πανικού, δεν έτρεξαν να σωθούν.
Έμειναν όρθιοι στο κατάστρωμα, μοιράζοντας σωσίβια και προσπαθώντας να
καθησυχάσουν τους τρομαγμένους επιβάτες. «Κάναμε μια αλυσίδα, εμείς οι
τέσσερις, πιασμένοι ο ένας με τον άλλον για να κρατήσουμε πάνω στο πλοίο τους
ανθρώπους που κινδύνευαν να πέσουν χωρίς σωσίβια στη θάλασσα, επειδή το πλοίο
είχε γείρει πολύ», έλεγε, λίγες ημέρες μετά το ναυάγιο, με τρεμάμενη ακόμη
φωνή, ο Αλέξανδρος Γεωργιάδης. Έμειναν εκεί, μέχρι να δώσουν σωσίβια σε όσους
περισσότερους ανθρώπους μπορούσαν. Έπεσαν στη θάλασσα τελευταίοι, την ώρα που
μονάχα μια «μύτη» από το πλοίο ξεχώριζε έξω από το νερό. Πριν πέσει, ο
Αλέξανδρος, είδε μια ηλικιωμένη γυναίκα, χωρίς σωσίβιο. Χωρίς να διστάσει,
έβγαλε το δικό του για να της το δώσει να το φορέσει. Έπεσε στη θάλασσα
κρατώντας ένα κοριτσάκι στην αγκαλιά του.

Ο Μιχάλης Σαμματιανός έπεσε στη θάλασσα τελευταίος. «Έστρεψα το βλέμμα προς τα
πίσω. Δεν υπήρχε κανείς πια στο καράβι. Κολύμπησα λίγα μέτρα και ξαναγύρισα
πίσω. Δεν υπήρχε καν πλοίο. Κάποια στιγμή, δεν ξέρω πόση ώρα αργότερα, ένιωσα
κάποιον να μου τραβάει το πόδι. Ήταν μια γυναίκα. «Βοήθησέ με, πνίγομαι…».
Δεν θυμάμαι πώς ήταν, τι ηλικίας, δεν θυμάμαι τίποτα… Μόνο ότι δεν φορούσε
σωσίβιο. Την άρπαξα από το μπράτσο, συνέχισα να κολυμπώ, με μεγαλύτερη
δυσκολία. Φθάσαμε μαζί μέχρι το καΐκι που μας μάζεψε. Είχαν περάσει διόμισι
ώρες από τη στιγμή που πέσαμε στη θάλασσα».

Κουράγιο

Όλη αυτή την ώρα, ο Αλέξανδρος Γεωργιάδης και ο Απόστολος Λιμπιτσιούνης
κολυμπούσαν ο ένας κοντά στον άλλον, κρατώντας ο καθένας και από ένα παιδί
στην αγκαλιά του, προσπαθώντας να διώξουν τον φόβο από τα μάτια τους. Ο
Απόστολος Φλώρος ήταν ο μόνος που είχε και τα δύο του χέρια ελεύθερα.
«Προσπαθούσα να τους βοηθήσω. Άνθρωποι πλάι μας, φώναζαν, ούρλιαζαν,
προσεύχονταν, παρακαλούσαν. Έψαχνα να βρω κάτι, μια βαλίτσα, ένα κομμάτι ξύλο,
κάτι που θα μπορούσε να γίνει σανίδα σωτηρίας, για να σπρώχνουμε προς τα εκεί
τους ανθρώπους που ήταν εξαντλημένοι».

Εκείνο το βράδυ δεν θα σβήσει ποτέ από τη μνήμη τους. Όπως και τα πρόσωπα των
νεαρών φαντάρων δεν θα σβηστούν ποτέ από το μυαλό των ανθρώπων που έσωσαν
εκείνο το βράδυ. Η ψηφοφορία των «ΝΕΩΝ» για τον Έλληνα του 2000, η οποία τους
ανέδειξε ως πρόσωπα της χρονιάς, μπορεί να μη βαραίνει το ίδιο με το βραβείο
της Ακαδημίας Αθηνών και το παράσημο ανδρείας που δέχθηκαν απο τον Πρόεδρο της
Δημοκρατίας κ. Κωστή Στεφανόπουλο και τους απένειμε ο υπουργός Εθνικής Άμυνας
κ. Άκης Τζοχατζόπουλος, αποδεικνύει όμως πως η χρονιά που τελειώνει, άφησε
πίσω της τη μυρωδιά της ανθρωπιάς και της αλληλλεγγύης.