ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ρίχνουν χρυσόσκονη στους ανθρώπους;

Και να το κάνεις κάθε Χριστούγεννα, δικαιολογείται.

Σαν στοιχείο διακόσμησης.

Τα Χριστούγεννα δικαιούσαι να τα κοσμείς τα πράγματα με λάμψη και μαγεία και
όνειρο και να βάλεις κι ένα αστέρι στην κορυφή, κι ας είναι πλαστικό.

Ρίξε πολύ χρυσή σκόνη εκεί, όσο πιο πολύ μπορείς. Βάλε και κόλλα ανάμεσα να
κρατήσει. Μη φύγει η χρυσόσκονη με το πρώτο “φου” και αποκαλυφθεί το φτηνό
υλικό.

Τουλάχιστον όσο κρατήσουν οι γιορτές.

Βγαίνουν και οι καλικάντζαροι τούτες τις μέρες και μας αναστατώνουν. Ψάχνουν
στα συρτάρια μας, αλλάζουν θέσεις στα πράγματα, τα κρύβουν…

Ρίξε κι άλλη χρυσόσκονη, βάλε και φιόγκους και χρυσές κορδέλες και αγγελάκια –
ποιος σου είπε πως δεν υπάρχουν άγγελοι, ένα σωρό χάρτινοι βγήκαν στην αγορά
τούτες τις μέρες -, αγόρασε κι άλλα φωτάκια, βάλε και νότες, αγόρασε και μια
φάτνη ­ μπες μέσα κι εσύ αν φοβάσαι, αν κρυώνεις ακόμα απ’ τους “άλλους”.

Ε, τι κάνεις;

Όχι τόση χρυσόσκονη. Λέρωσες και τους φίλους σου. Τι φταίνε αυτοί; Τυχαία
στέκονταν δίπλα σου.

Δεν είναι γι’ αυτούς η χρυσόσκονη. Δεν κολλάει στο ανθρώπινο, πώς να σου το
πω…

Να, με μια κίνησή τους έπεσε κι έμειναν όπως ήταν…

Κι εσύ τώρα, κάθεσαι και κλαις για την αποκάλυψη.

Ρίχνουν χρυσόσκονη στους ανθρώπους; Εσύ φταις…

Τι πάει να πει σου αρέσουν οι γιορτές, η “ατμόσφαιρα”, τα μεγέθη, η ομορφιά.
Τι πάει να πει πως το ‘ξερες ότι κι αυτοί από πλαστικό ήταν, αλλά σκέφτηκες να
τους στολίσεις για να σου αρέσουν περισσότερο.

Καλά λένε πως οι γιορτές είναι μόνο για τα παιδιά.

Κουράστηκα τόσα χρόνια να σου αγοράζω χρυσόσκονη.

Και να ‘ταν για τα Χριστούγεννα μόνο… Εσύ το ‘κανες παιγνίδι μιας ζωής.

Καιρός να μεγαλώσεις πια…