[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η άποψη ήταν γνωστού καθηγητή και εκφράστηκε τις προάλλες μέσω ραδιοφώνου σε
συζήτηση για το άρθρο 24:

“… Και είναι βεβαίως δεδομένο ότι πρέπει να προστατέψουμε τα εναπομείναντα
δασικά οικοσυστήματα, τα οποία ως γνωστόν παρουσιάζουν τη μεγαλύτερη
βιοποικιλότητα”.

Εκείνο που δεν “είναι γνωστό” είναι ότι η Αυστρία ­ κατά τον καθηγητή ­ έχει
τελικά μεγαλύτερη βιοποικιλότητα από την Κρήτη!

Η οικολογία ξεκίνησε πριν από 20-25 χρόνια σαν ένα ορμητικό ποτάμι αιρέσεων,
για να καταλήξει σήμερα στον αβαθή βάλτο ενός δόγματος.

Είχε νεύρο, αιχμές, φαντασία και το όραμα να δημιουργηθούν στέρεες βάσεις για
την ανάπτυξη νέων επιστημών, αλλά και για τον εκσυγχρονισμό του παραδοσιακού
πολιτικού λόγου (κυρίως της Αριστεράς), ακόμη και για μια “νεου τύπου
ανάπτυξη”, τη λεγόμενη “αειφόρο”.

Στην πορεία ο οικολογικός χώρος απέκτησε χρήματα (για μελέτες – και καριέρες)
και προβολή, αλλά φαίνεται να έχασε όλα τα άλλα.

Και το χειρότερο: Εγκλωβίστηκε στην απολυτότητα απόψεων για τα μεγάλα
περιβαλλοντικά και κοινωνικά προβλήματα. Η οικολογία (κυρίως λόγω της
πολιτικής – ακτιβιστικής συνιστώσας της) μπήκε στο τριπάκι των λύσεων…
Εκπρόσωποί της πολλές φορές ένιωσαν υποχρεωμένοι (εγκλωβισμένοι από τον
“ρεαλισμό” της σημερινής κοινωνίας) να έχουν πρόταση για όλα ή έστω να τη
δημιουργήσουν. (Ελάχιστοι ίσως θυμούνται τις κουβέντες μεταξύ των Οικολόγων
Εναλλακτικών για το… Κυπριακό ή των Γερμανών Πρασίνων για την ένωση των δύο
Γερμανιών).

Και αν αυτές οι προτάσεις επί παντός επιστητού μπορούσαν να χαρακτηριστούν
απλώς ως γραφικές, τα πράγματα γίνονται πιο σοβαρά στα κατεξοχήν θέματα του
οικολογικού πεδίου.

Η “λυσολογία-λυσομανία”, η κατοχή της “απόλυτης αλήθειας” ως προς το τι
προστατεύεται, ως προς τις (τρομολαγνικές) συνέπειες αλλά και ως προς τον
“μονόδρομο της δράσης”, και μάλιστα σε μία εποχή όπου τα δόγματα
αντιμετωπίζονται ως εγκεφαλικές ασθένειες, οδήγησε αναπόφευκτα στην απομόνωση.
Και πώς να γινόταν διαφορετικά όταν σε ένα πεδίο που ασχολείται με τη Φύση και
τη Ζωή το μόνο απόλυτο συμπέρασμα είναι ότι τίποτε δεν είναι απόλυτο.

Η μαχητική οικολογία ενσωματώθηκε και επομένως έχασε κάθε λόγο για την ύπαρξή
της… Δεν ανατρέπεις ­ εγραφε ο Καστοριάδης ­ έναν κόσμο, χρησιμοποιώντας
αξίες σύμφυτες του κόσμου που θέλεις να ανατρέψεις…

Μήπως ήρθε η ώρα για να ξαναανακαλύψουμε την οικολογία;

Αλλά την οικολογία χωρίς δόγματα και χωρίς να ξεχνάμε ότι αυτή πρώτη κατέβασε
τον Παράδεισο (και την Κόλαση) στη Γη…