Οι ξένοι… κοιμήθηκαν

Θρίαμβος των Ελλήνων παικτών ήταν ο αγώνας στο Μαρούσι, όπου η ομώνυμη
ομάδα πέτυχε τη δεύτερη νίκη της στο πρωτάθλημα, κόντρα στη Δάφνη (79-73), που
παραμένει χωρίς επιτυχία ύστερα από επτά παιχνίδια

Πάνω: Στιγμιότυπο από την αναμέτρηση στο Μαρούσι με πρωταγωνιστές τους Βουρτζούμη, Τζόνσον και Σταυρακόπουλο. Αριστερά: Προσπάθεια του Τσόπη με αντίπαλο τον Αμάγια

Τον πρωταγωνιστικό ρόλο κράτησαν οι Έλληνες, με μόνο τον έναν από τους
τέσσερις ξένους των ομάδων (Όλιβερ) να διακρίνεται για πάνω από 10 λεπτά, κάτι
που δεν συνέβη με τους υπόλοιπους, αφού Αμάγια και Τζόνσον “ξύπνησαν” στο
τέλος, ενώ ο Έντουαρντς δεν μπήκε ποτέ στο παιχνίδι.

Το Μαρούσι με καθοριστική τη συμβολή του Δημήτρη Μαρμαρινού (αλλά και του
Δημήτρη Καραπλή στο πρώτο ημίχρονο) έφθασε στην επιτυχία κόντρα στη Δάφνη. Στη
Δάφνη είπαμε; Γράψτε λάθος. Στον Τζαννή Σταυρακόπουλο εννοούσαμε.

Ο έμπειρος φόργουορντ (που πέρυσι με τρίποντο στην εκπνοή είχε δώσει στο ίδιο
γήπεδο τη νίκη στη Δάφνη) βλέποντας πως δεν μπορούσε να έχει την ανάλογη
επιθετική βοήθεια από τους συμπαίκτες του (οι φιλοξενούμενοι έχασαν 4-5
σίγουρα καλάθια σε φάσεις για λέι απ) πήρε την κατάσταση στα χέρια του και με
33 πόντους κόντραρε στα ίσια τους γηπεδούχους, οι οποίοι όμως την κατάλληλη
στιγμή είχαν πολυφωνία στην επίθεση. Πολύ καλός οργανωτικά για τη Δάφνη ήταν
επίσης ένας Έλληνας, ο Κώστας Γκαγκαουδάκης.

“Είναι αλήθεια πως δεν περιμέναμε τέτοια εμφάνιση από τον Τζαννή. Από την
άλλη πλευρά, είναι χαρά μου να βλέπω πρωταγωνιστές τους Έλληνες. Προσωπικά,
τους δίνω πάντα την ευκαιρία. Αυτοί θα φέρουν τον κόσμο πίσω στα γήπεδα”, είπε
ο τεχνικός του Αμαρουσίου Βαγγέλης Αλεξανδρής, που είχε μια καλή κουβέντα και
για τον φίλο του Κώστα Μίσσα: “Αν και έλειψε για λίγο καιρό, είναι σε
εξαιρετική φόρμα. Μας δυσκόλεψε πάρα πολύ και η νίκη μας είναι σημαντική”.

Από την πλευρά του ο καινούργιος τεχνικός της Δάφνης υπογράμμισε: “Τα
καθοριστικά λάθη στο πιο κρίσιμο σημείο μάς στοίχισαν. Οι λάθος πάσες και τα
εύκολα καλάθια που χάσαμε δεν μας επέτρεψαν να διεκδικήσουμε έως το τέλος το
ματς. Όσο για τους Έλληνες, όπως ο Βαγγέλης έτσι και εγώ είμαι πάντα με το
μέρος τους. Χαίρομαι που οι ομάδες μας έχουν μόνο δύο ξένους και έναν
κοινοτικό”.

Το άγχος ήταν ο βασικός παράγοντας για τις αυξομειώσεις στην απόδοση και των
δύο ομάδων, κυρίως όμως για τους γηπεδούχους, που ύστερα από τη νίκη τους στον
Μίλωνα, στην πρεμιέρα, μετρούσαν μόνο ήττες, μερικές από τις οποίες είχαν
γίνει στο φινάλε. Η φάση στο δεύτερο ημίχρονο, όπου ο Αμάγια – ουσιαστικά
χωρίς αντίπαλο κάτω από το καλάθι της Δάφνης – σκόραρε αφού χρειάστηκε να
κάνει τέσσερα φόλοου, είναι ενδεικτική.

Τριάντα αμυντικά ριμπάουντ πήρε το Μαρούσι και όμως μόλις τρεις φορές κατάφερε
να βγάλει αιφνιδιασμό (έναν για κάθε 10 ριμπάουντ δηλαδή).

Άλλο ένα δείγμα της νευρικότητας και του μη καθαρού μυαλού σε ένα κρίσιμο
ματς. Ο Όλιβερ όταν ξέφυγε λίγο από τις “δαγκάνες” του Σταυρακόπουλου βοήθησε
σημαντικά, ενώ ο Αμάγια συμπλήρωσε στο τέλος την εξαιρετική δουλειά του
Μαρμαρινού (μπήκε στη θέση του Αμάγια στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου και
πέτυχε καθοριστικούς πόντους μαζεύοντας και πολύτιμα ριμπάουντ. Έπαιξε όμως
και εξαιρετική άμυνα).

Από την άλλη πλευρά, η Δάφνη με τον Κώστα Μίσσα να κάνει ντεμπούτο στον πάγκο
της (επιστρέφοντας έπειτα από καιρό στους αγωνιστικούς χώρους) έχασε το…
μυαλό της ίσως στο πιο κρίσιμο σημείο. Στις αρχές του τελευταίου δεκαλέπτου,
όταν με παιδικά λάθη επέτρεψε στους γηπεδούχους να μετατρέψουν το “ρευστό”
61-60 του 30′ σε 72-62 μέσα σε δύο λεπτά. Ουσιαστικά από αυτό το σημείο η
Δάφνη δεν μπόρεσε ξανά να φτάσει σε απόσταση βολής (όπως είχε κάνει στο 29′
όταν προηγήθηκε 60-59 ενώ λίγο πριν έχανε 54-49). Ο Τζόνσον “ξύπνησε” αργά,
ενώ ο Έντουαρντς καθόλου (σε κακή μέρα, έχασε πολλά ελεύθερα σουτ και ήταν
πολύ εκνευρισμένος).