Αναξιόπιστο και το μπάσκετ!

Ένα πρωτάθλημα χωρίς ασφαλιστικές δικλίδες, χωρίς ουσιαστικά κανονισμούς (και
ας έγινε τόσος καβγάς για το ποιοι ισχύουν), μόνο αξιόπιστο δεν μπορεί να
είναι. Έχουμε φτάσει, ήδη, στο 1/3 του πρωταθλήματος και οι περισσότερες
ομάδες φωνάζουν για αλλοίωση!

­ Γήπεδα χωρίς θεατές, γιατί οι ομάδες δεν είναι σε θέση να σφραγίσουν τα
εισιτήρια, αφού δεν μπορούν να εξασφαλίσουν φορολογική ενημερότητα!

­ Παίκτες απειλούν συνεχώς ότι θα φύγουν, επειδή δεν έχουν δει εδώ και… κάτι
μήνες χρήματα στον τραπεζικό λογαριασμό τους.

­ Πρόεδροι που ζητούν μείωση των αποδοχών των παικτών επειδή αυξήθηκε η τιμή
του δολαρίου!

­ Πρόεδροι που αποφασίζουν να μειώσουν τον προϋπολογισμό και αναζητούν τρόπους
για να «σπάσουν» τα συμβόλαια παικτών, που οι ίδιοι υπέγραφαν το καλοκαίρι.

­ Και πάνω απ’ όλα, «ρόστερ» ομάδων διαφοροποιημένα συγκριτικά με την έναρξη
του πρωταθλήματος.

Θέλετε δε το πιο ουσιαστικό; Δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν πως ακόμα
δεν έχουμε δει τα… χειρότερα! Όταν δηλαδή θα αρχίσει να ξεκαθαρίζει ποιες
ομάδες θα υποβιβαστούν. Γιατί δηλαδή να μην αρχίσουν και εκεί οι περικοπές.
Αυτό που συμβαίνει κάθε χρόνο άλλωστε. Φεύγουν οι ξένοι, παγώνουν οι πληρωμές
κ.ο.κ. Κάτι που μας έδειξαν πέρυσι ο Σπόρτιγκ και ο Έσπερος.

Ένα πρωτάθλημα αναξιόπιστο στο οποίο κανείς δεν έχει τη διάθεση να επέμβει.
Άλλωστε, έχουμε να ασχοληθούμε με τόσα… σοβαρότερα προβλήματα! Για
παράδειγμα να φανεί ότι η «δική» μας ευρωπαϊκή διοργάνωση (της ULEB) είναι
καλύτερη από αυτή των «άλλων».

«ΑΝΩΝΥΜΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ»

Γιώργος Σιγάλας. Ο παίκτης του ΠΑΟΚ όπως και οι περισσότεροι της ομάδας έχουν δικαιoλογημένα παράπονα

Αναρωτιέται κανείς μα καλά επαγγελματικό πρωτάθλημα δεν έχουμε; Ανώνυμες
εταιρείες δεν είναι οι ομάδες; Ε τότε δεν ανήκουν στο υπουργείο Εμπορίου; Ας
ισχύσουν, λοιπόν, οι νόμοι που διέπουν κάθε ανώνυμη εταιρεία. Όσο σκληρό και
αν φαίνεται αυτό, για ιστορικές ομάδες όπως είναι ο Άρης ή ο ΠΑΟΚ.

Η ευαισθησία του προέδρου της ΕΟΚ Γιώργου Βασιλακόπουλου να επικοινωνήσει με
τον υφυπουργό Αθλητισμού Γιώργο Φλωρίδη και να εξασφαλιστεί με χρήματα της
Πολιτείας (και κατά συνέπεια του ελληνικού λαού) το τσάρτερ με το οποίο
ταξίδεψε ο Άρης στη Ρωσία για το ματς στο Σαπόρτα με την Ούνιξ Καζάν δε λύνει
ασφαλώς το πρόβλημα.

Η άποψη του κ. Βασιλακόπουλου, «να μη ρεζιλευτεί διεθνώς το ελληνικό μπάσκετ»,
μάλλον αποδίδει ένα προσωρινό «συγχωροχάρτι» στην ανευθυνότητα των παραγόντων,
οι οποίοι έχουν ομολογήσει ότι «δεν γνώριζαν το μπάσκετ»! Ο Άρης είχε θέσει το
καλοκαίρι υποψηφιότητα για τη συμμετοχή του στην Σουπρολίγκα. Η ΕΟΚ τον
τοποθέτησε στην ίδια μοίρα με τον Ηρακλή, απορρίπτοντας τον Πανιώνιο!
Φαντάζεστε να αγωνιζόταν ο Άρης στη Σουπρολίγκα; Η ιστορία μίας ομάδας ασφαλώς
και είναι σημαντική. Κανείς δεν ξεχνά την προσφορά του Άρη στο ελληνικό
μπάσκετ. Ίσως την ξεχνούν, όμως, οι εκάστοτε διοικούντες. Γιατί το φαινόμενο
της διαλυμένης ομάδας επαναλαμβάνεται τα τελευταία χρόνια…

Άρης και ΠΑΟΚ έχουν δημιουργήσει τεράστια χρέη, χωρίς, ωστόσο, να έχουν
αποδοθεί ευθύνες σε κάποιους. Πολύ φοβόμαστε δε ότι η λύση για το δράμα αυτών
των ιστορικών συλλόγων αποτελεί δίκοπο μαχαίρι για την Πολιτεία…

ΕΛΛΕΙΨΗ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΣΜΟΥ

Άρης – ΠΑΟΚ. Πριν από μερικά χρόνια το ντέρμπι της Θεσσαλονίκης αποτελούσε την «ατραξιόν» της σεζόν. Σήμερα είναι ένα ματς όπως όλα τα άλλα, με παίκτες απλήρωτους για μήνες που μόνο όρεξη για θέαμα δεν έχουν…

Ας ασχοληθούμε, λοιπόν, πιο επαγγελματικά με το μπάσκετ. Και αν θέλουμε να
έχουμε επαγγελματικό πρωτάθλημα ας δημιουργήσουμε ασφαλιστικές δικλείδες, μέσα
από αυστηρότερους (εμπορικούς) κανονισμούς. Για παράδειγμα: Κύριοι πρόεδροι
καταθέστε εγγυητική επιταγή πριν από το τζάμπολ ότι θα είστε συνεπείς.
Διαφορετικά αποσυρθείτε…

Το πρόβλημα των περισσότερων ελληνικών συλλόγων αρχίζει από τους ίδιους τους
παράγοντες. Το «επιχειρείν» στον χώρο του μπάσκετ περνάει μέσα από δύσβατα
μονοπάτια, ακριβώς επειδή οι ίδιοι οι παράγοντες δεν μπορούν να βρουν τον
τρόπο για να φέρουν χρήματα στα ταμεία των ΚΑΕ.

Η μεγαλύτερη πηγή εσόδων για τις ομάδες του μπάσκετ είναι η τηλεόραση. Μόνο
που και αυτή έχει αρχίσει να «στερεύει». Τα συμβόλαια δισεκατομμυρίων δραχμών
που αποκόμισε ο ΕΣΑΚΕ από το συνδρομητικό κανάλι δεν πρόκειται να υπογραφούν
στο μέλλον. Και αυτό, αφού οι ίδιοι οι παράγοντες κατάντησαν το μπάσκετ
αντιεμπορικό. Σκέφτηκε ποτέ κανένας πώς κινούνται οι σύλλογοι στην Ιταλία ή
την Ισπανία; Ελάχιστα ασχολούνται με το τηλεοπτικό κομμάτι. Και όμως,
φροντίζουν να έχουν έσοδα εκμεταλλευόμενοι το μάρκετινγκ και γενικά το
εμπορικό κομμάτι. ‘Εχουν χορηγούς, αλλά και έσοδα από τα εισιτήρια. Η Κίντερ
Μπολόνια, για παράδειγμα, κάθε καλοκαίρι έχει σημαντικό κέρδος από την
προπώληση των εισιτηρίων διαρκείας. Αντίθετα, στη χώρα μας δεν γνωρίζουν καν
τον τρόπο με τον οποίο θα προσελκύσουν τον πελάτη (φίλαθλο) στο γήπεδο. Σε
ποια γήπεδα και με ποιες προϋποθέσεις; Αλήθεια έχει αναρωτηθεί κανείς πόσα από
τα κλειστά γήπεδα του Λεκανοπεδίου παρέχουν ασφάλεια ή τις στοιχειώδεις
ανέσεις στον φίλαθλο που θα πληρώσει 2.000-3.000 δρχ. για να παρακολουθήσει
ένα παιχνίδι; Για αυτόν τον λόγο ο κόσμος αποφεύγει να πάει στο γήπεδο.

Το μπάσκετ για να ξαναμπεί με προοπτικές στα ελληνικά σπίτια χρειάζεται
τεχνοκράτες παράγοντες, οι οποίοι θα είναι σε θέση να ανταποκριθούν στις
σύγχρονες απαιτήσεις. Με νέες ιδέες, ώστε να προσελκύσουν το κοινό, σωστές
επιχειρηματικές κινήσεις, οργάνωση στο μάρκετινγκ, νοικοκυριό στα οικονομικά.
Τα δε χρήματα που θα μπαίνουν στο ταμείο να επενδύονται και όχι να ξοδεύονται
απερίσκεπτα. Κινήσεις όπως για παράδειγμα αυτή του Γιώργου Μπατατούδη το
καλοκαίρι, που απέρριψε το ένα δισ. του συνδρομητικού καναλιού για τη δική του
ψηφιακή πλατφόρμα που δεν… είδαμε ποτέ, ασφαλώς, αποτελούν παράδειγμα προς
αποφυγή.

ΚΟΙΤΟΥΝ ΤΗΝ… ΤΣΕΠΗ ΤΟΥΣ

Ο ΕΣΑΚΕ, επίσης, χωρίς ευέλικτο διοικητικό σχήμα έχει και αυτός τεράστιες
ευθύνες. Στην οδό Ερατοσθένους συνήθως ασχολούνται με τα προσωπικά και τα
συλλογικά συμφέροντα. Ποτέ δεν θέλησαν να δουν σοβαρά τα προβλήματα του
μπάσκετ. Έβλεπαν την καταιγίδα να έρχεται, αλλά δεν λάμβαναν τα κατάλληλα
μέτρα για να την αντιμετωπίσουν. Θυμηθείτε μόνο πόσες και πόσες γενικές
συνελεύσεις δεν έγιναν το καλοκαίρι για να βρεθεί λύση στα τηλεοπτικά
δικαιώματα. Και ακόμα, για να γίνει περισσότερο κατανοητός ο τρόπος σκέψης
τους αρκεί να υπενθυμίσουμε τη στάση της ΑΕΚ σε αυτό το θέμα το καλοκαίρι. Ο
κ. Γιάννης Γρανίτσας είχε πει τότε ότι η αγορά «αντέχει» τη μεμονωμένη
διαπραγμάτευση των τηλεοπτικών δικαιωμάτων. Και όμως, η ΑΕΚ δεν έχει κανάλι
για τα ευρωπαϊκά της παιχνίδια!

Ο πρόεδρος του ΕΣΑΚΕ Θόδωρος Καρατζάς είχε την ιδέα της αποκέντρωσης.
Παρουσίασε ένα σχέδιο σύμφωνα με το οποίο έδινε κίνητρα στα σωματεία να μην
περιορίζονται στο Λεκανοπέδιο ή τα μεγάλα αστικά κέντρα, αλλά να προτιμήσουν
την περιφέρεια όπου ο κόσμος διψάει να δει μπάσκετ. Καλή ως σκέψη, αλλά επειδή
δεν υπάρχει ευελιξία στον χώρο θα αργήσει πολύ να υλοποιηθεί.

Και κάτι τελευταίο. Το μπάσκετ ως άθλημα δεν περνάει κρίση. Το πρόβλημα της
κρίσης εντοπίζεται στους ανθρώπους που το διοικούν, οι οποίοι αρνούνται να
δουν τις επιταγές μίας σύγχρονης ανταγωνιστικής εποχής και οδηγούν το άθλημα
στο αδιέξοδο.