Για τους τουρίστες...



... η Νίκαια είναι συνώνυμη της ξένοιαστης και ειδυλλιακής ζωής στην Κυανή
Ακτή, όχι όμως και για τους πληκτικούς ευρωκράτες. Στην ιστορία της Ευρωπαϊκής
Ένωσης, η διακυβερνητική της Νίκαιας θα περάσει σαν μία ακόμη σύνοδος στην
οποία δεν μπόρεσαν να κρυφτούν οι φόβοι μπροστά στην ιδέα της «Μεγάλης
Ευρώπης». Ανήσυχες για το ποιος και πώς θα αποφασίζει στο μέλλον, οι τέσσερις
μεγάλες δυνάμεις (Γαλλία, Γερμανία, Βρετανία και Ιταλία) ξαναμοίρασαν την
«τράπουλα» των ψήφων προς όφελός τους. Μολονότι πολλές από τις υποψήφιες για
ένταξη χώρες έχουν πραγματοποιήσει σημαντικές προόδους σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά
πολιτικά και οικονομικά κριτήρια, η τελευταία λέξη για την ένταξή τους
παραμένει στα χέρια της ευρωπαϊκής γραφειοκρατείας και κυρίως στα χέρια των
λίγων εκείνων ισχυρών χωρών που επηρεάζουν τη δυναμική της διεύρυνσης.


Η στάση...







... της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στη διεύρυνσή της παραμένει ασαφής ­ ίσως
κάτι παραπάνω, μετά τη Νίκαια. Οι χώρες-μέλη δεν φαίνονται διατεθειμένες να
προχωρήσουν περισσότερο από όσο τους επιτρέπουν τα στενά συμφέροντά τους. Η
επίμονη αδυναμία και αστάθεια του ευρώ επιτείνει την ασάφεια. Ασφαλώς, η
υιοθέτησή του στο πλαίσιο μιας πολιτικής που έβαζε «όλα τα πόδια στο ίδιο
παπούτσι» ήταν ήδη μια συνταγή αστάθειας. Οι ώριμες οικονομικά χώρες, όπως η
Γαλλία και η Γερμανία, είχαν απαιτήσει μια περιοριστική νομισματική πολιτική
που δεν ήταν κατάλληλη για χώρες με υψηλή ανάπτυξη όπως η Ιρλανδία και η
Πορτογαλία. Έτσι, πριν από τη διεύρυνση, η οικονομική μεταρρύθμιση μέσα στην
Ευρωπαϊκή Ένωση δεν κέρδισε μεγάλη αξιοπιστία. Και ήταν λοιπόν επόμενο η
ευρωπαϊκή διεύρυνση με μεταβατικές οικονομίες να θεωρηθεί ιδιαίτερα
επικίνδυνη.


Οι επιφυλάξεις...



... από οικονομικές μεταφράστηκαν και σε πολιτικές, όταν η άνοδος της
Ακροδεξιάς στην Αυστρία ξύπνησε φόβους για «κακές επιρροές» από την Ανατολική
Ευρώπη. Οι οικονομικοί μετανάστες, ιδιαίτερα στις χώρες-μέλη που έχουν κοινά
σύνορα με τις υποψήφιες προς ένταξη χώρες, διαμόρφωσαν μια αρνητική στάση της
ευρωπαϊκής κοινής γνώμης απέναντι στην προοπτική της διεύρυνσης. Η ιδεολογική
καλή θέληση να ενωθεί η Ευρώπη μετά τον Ψυχρό Πόλεμο προσέκρουσε έτσι πάλι στο
ψηλό τείχος που εξακολουθεί να χωρίζει Ανατολή και Δύση.


Το τείχος...



... αυτή τη φορά δεν το έχει ορθώσει η ιδεολογία, αλλά οι οικονομικές,
πολιτιστικές και θρησκευτικές διαφορές που χωρίζουν στην Ευρώπη σε δύο
(τουλάχιστον) πραγματικότητες. Γιατί όλες εκείνες οι προσθαφαιρέσεις των ψήφων
στη Νίκαια έδειξαν ότι οι μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες δεν έχουν αποφασίσει ακόμη
πώς θέλουν να βλέπουν το μελλοντικό ευρωπαϊκό τοπίο. Η γαλλογερμανική
κινητήριος δύναμη, η οποία βρισκόταν πάντα πίσω από κάθε προσπάθεια ευρωπαϊκής
ολοκλήρωσης, μπλοκάρισε στη Νίκαια, χωρίς τους μεγάλους ηγέτες που θα
μπορούσαν να την κάνουν να ξαναπάρει μπρος. Η βιωσιμότητα μιας κοινότητας 27 ή
παραπάνω χωρών παραμένει μετέωρη, καθώς το χάσμα ανάμεσα στο εφικτό και το
αναγκαίο διευρύνεται ολοένα και περισσότερο. Η διεύρυνση είναι ένας άθλος
ηράκλειος, αλλά ο Ηρακλής δεν είναι πια εδώ.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από