«Όλα οκέι!» φώναξε ο Βόλφγκανγκ Σύσελ. Και μπορεί η εφημερίδα αυτή να βάζει
την Αυστρία στην ομάδα των «καλών», όταν όμως η κυβέρνησή της χαίρεται η στήλη
κουμπώνεται.





Στη Νίκαια. Ξένοι δημοσιογράφοι παίρνουν έναν υπνάκο, περιμένοντας τους
Ευρωπαίους ηγέτες να τελειώσουν τα παζάρια τους


Κάποιος παρομοίασε τη σύνοδο της Νίκαιας με ένα ολονύχτιο παιχνίδι πόκερ. Αλλά
η παρομοίωση δεν είναι επιτυχής. Πρώτον, οι συνομιλίες συνεχίστηκαν τις
νυχτερινές ώρες μόνο όταν κινδύνευαν πια να τιναχτούν στον αέρα: ο πρόεδρος
Σιράκ είχε απαγορεύσει τις νυχτερινές συνεδριάσεις αφού, λένε οι κακές
γλώσσες, ο γιατρός του τον υποχρεώνει να πηγαίνει για ύπνο πριν από τα
μεσάνυχτα. Δεύτερον, πόκερ παίζεις καθιστός, ενώ οι Ευρωπαίοι ηγέτες
πηγαινοέρχονταν με τις αστραφτερές τους λιμουζίνες, ακολουθούμενοι από τις
εθνικές ομάδες των διαπραγματευτών, και κουβαλώντας ­ όπως εύστοχα γράφει ο
Κρίστοφερ Χόουπ στην Γκάρντιαν ­ χαρτοφύλακες από δέρμα πατριωτικών και
προφανώς υγιών γαλλικών, αγγλικών και γερμανικών αγελάδων. Τρίτον, και
κυριότερο, στο πόκερ ποντάρεις χρήματα που σου ανήκουν, ενώ στη Νίκαια οι
ηγέτες έπαιζαν με χρήματα άλλων, από τους οποίους δεν είχαν ζητήσει ούτε τη
γνώμη ούτε τη συναίνεση. Ίσως επειδή φοβούνταν ότι θα εισπράξουν ένα αδιάφορο
σήκωμα των ώμων.


Ορισμένοι θα υποστηρίξουν ότι αυτή είναι η πεμπτουσία της πολιτικής: να
υπερασπίζεσαι με πάθος τα συμφέροντά σου, να κάνεις σκληρές διαπραγματεύσεις,
να δίνεις και να παίρνεις, να απαιτείς και να εκβιάζεις, να συγκροτείς μέτωπα
και συμμαχίες. Στο κάτω-κάτω, η δημοκρατία λειτουργεί εκεί που γεννήθηκε, στα
εθνικά κράτη, δεν είναι εύκολο να κατανεμηθούν οι εξουσίες ανάμεσα σε
διαφορετικά κράτη, με διαφορετικές νοοτροπίες, ιστορίες και πολιτισμούς. Όμως
το θλιβερό θέαμα που παρουσίασε η σύνοδος της Νίκαιας είχε μεγαλύτερη σχέση με
κομματικές σκοπιμότητες και εθνικές αλαζονείες παρά με πολιτική. Ο Σιράκ
ενδιαφερόταν περισσότερο για τους πόντους που θα πάρει εν όψει των προεδρικών
εκλογών στη χώρα του παρά για τα συμφέροντα της Γαλλίας. Αν ο Μπλαιρ επέμενε
να διατηρήσει το βέτο στη φορολογία και την κοινωνική ασφάλιση, το μυαλό του
δεν ήταν στους Βρετανούς εργαζομένους αλλά στους «ευρωσκεπτικιστές». Όσο για
την περίφημη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, η περιφρόνηση των «μεγάλων» προς τους
«μικρούς» ήταν τόσο έκδηλη ώστε ο νεαρός Πορτογάλος πρωθυπουργός αναγκάστηκε
να ζητήσει μεγαλύτερο σεβασμό για τη χώρα του επικαλούμενος τους εξίμισι
αιώνες πορτογαλικού μεγαλείου...


Το μεγαλύτερο μέρος της συνόδου καταναλώθηκε στο (ξανα)μοίρασμα των κουκιών,
ενώ παραπέμφθηκε στις καλένδες η συζήτηση για τον χάρτη των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων και το ευρωπαϊκό σύνταγμα. Το αίτημα για πραγματικές
μεταρρυθμίσεις και κάλυψη του ελλείμματος δημοκρατίας απαντήθηκε με τη λογική
του ελάχιστου κοινού παρονομαστή. Οι ηγέτες της Ευρώπης, απλοί διαχειριστές
της εξουσίας, απέδειξαν για άλλη μια φορά ότι δεν διαθέτουν ούτε όραμα ούτε
φαντασία. Ας μην παραπονούνται ύστερα που οι ψηφοφόροι τους επιλέγουν την
αποχή ή έλκονται από τα απλουστευτικά μηνύματα των ακροδεξιών κομμάτων. Ίσως
τελικά ο καγκελάριος Σύσελ να ήταν τόσο χαρούμενος επειδή είχε εισπράξει
συγχαρητήρια από τον κυβερνητικό του εταίρο, τον αξιότιμο κύριο Χάιντερ.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από