Πού πηγαίνει ο συνδικαλισμός στην εποχή της αγοράς και του ον-λάιν; Ο
Αμερικανός Πάτρικ Μόραν υπερασπίζεται τους μισθωτούς της νέας οικονομίας.





Πάτρικ Μόραν: «Λέμε πως είμαστε ο Ερυθρός Σταυρός των εργαζομένων»


Ο Πάτρικ Μόραν ασκεί ένα επάγγελμα άγνωστο στην Ελλάδα ­ και στις περισσότερες
χώρες της Ευρώπης. Είναι συνδικαλιστικός "οργανωτής" στις ΗΠΑ, όχι ακριβώς
συνδικαλιστής, αλλά περίπου. Η δουλειά του έγκειται στο να ωθεί τους
εργαζομένους να οργανωθούν στις επιχειρήσεις στις οποίες δεν υπάρχει
συνδικάτο. "Ανήκω σε έναν ανεξάρτητο μη κερδοσκοπικό οργανισμό, το Prewitt
Organizing Fund, που βοηθάει τους εργαζομένους να οργανωθούν συλλογικά έναντι
της εργοδοσίας", εξηγεί στη γαλλική "Λιμπερασιόν". "Συχνά λέμε πως είμαστε "ο
Ερυθρός Σταυρός των εργαζομένων"". Η δουλειά του στις επιχειρήσεις της νέας
οικονομίας, τονίζει, σηματοδοτεί τις απαρχές μιας νέας μορφής συνδικαλισμού.


Στόχος της πρώτης εκστρατείας του Μόραν και του οργανισμού του είναι να
οργανωθούν συνδικαλιστικά οι εργαζόμενοι της Amazon. com, της μεγαλύτερης
εταιρείας ον-λάιν πώλησης πολιτιστικών προϊόντων στον κόσμο και πρότυπης
εταιρείας του νέου ηλεκτρονικού εμπορίου. Έτσι επισκέφθηκε πρόσφατα τη Γαλλία,
τη Γερμανία και τη Βρετανία, όπου εδώ και μερικούς μήνες έχει εγκατασταθεί
αυτό το αμερικανικό κυβερνο-βιβλιοπωλείο. "Αν καταφέρουμε να δημιουργήσουμε
στην Amazon ένα συνδικάτο", εξηγεί, "θα αποτελέσει πρότυπο για τις άλλες
επιχειρήσεις της νέας οικονομίας. Πολύ περισσότερο που ο Τζεφ Μπέζος, το
αφεντικό της Amazon, διακηρύσσει παντού ότι δεν έχει ανάγκη συνδικάτα στο
μαγαζί του επειδή οι εργαζόμενοι είναι και μέτοχοι. Αυτή η "κουλτούρα της
Amazon" μου φαίνεται επικίνδυνη".


Τα εργατικά αιτήματα στα χρόνια του ηλεκτρονικού εμπορίου είναι πολλά ­ κατ'
αρχήν τα ωράρια. Στις ΗΠΑ, λέει ο Μόραν, τώρα που πλησιάζουν οι γιορτές, οι
εργοδότες υποχρεώνουν τον κόσμο να δουλεύει έως και πενήντα ώρες την εβδομάδα.
Οι υπερωρίες αυτές βεβαίως πληρώνονται, αλλά οι μισθωτοί δεν έχουν δικαίωμα να
τις αρνηθούν. Για πολλούς, η μεγαλύτερη φιλοδοξία είναι πλέον να ζήσουν μια
φυσιολογική οικογενειακή ζωή. Οι εργαζόμενοι διεκδικούν επίσης πραγματικούς
μισθούς και όχι "οψιόν" αγοράς μετοχών, οι τιμές των οποίων κυμαίνονται και
τις οποίες δεν μπορείς να πουλήσεις πριν περάσουν πέντε χρόνια. Βέβαια στην
Ευρώπη οι συνθήκες εργασίας είναι πολύ καλύτερες απ' ό,τι στις ΗΠΑ, όπου οι
επιχειρήσεις υποβάλλουν στους μισθωτούς την ιδέα ότι συνδικάτα ίσον απεργία,
ανεργία και φτώχεια και εξομοιώνουν τη σχέση επιχείρησης-μισθωτού με τη σχέση
γονιού-παιδιού (όλα μπορούν να λυθούν μέσα στην επιχείρηση-οικογένεια χωρίς
εξωτερικές παρεμβάσεις). "Βρισκόμαστε στην αρχή μιας βιομηχανικής επανάστασης
που θα αλλάξει βαθιά τους όρους εργασίας", τονίζει ο Μόραν. "Δεν είναι συνεπώς
λογικό οι μισθωτοί της νέας οικονομίας να μην έχουν κάποια συλλογική οργάνωση
ώστε να μπορέσουν να αρθρώσουν τον δικό τους λόγο για τους όρους αυτούς.
Ελπίζω πως το μήνυμα έχει περάσει".

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από