ΔΡΟΜΟΙ

Η ιστορία…

… κάθε τόσο επιστρέφει, είναι εντυπωσιακό πώς, αλλά και πόσο αλλάζει αυτή
κάθε φορά, στην πορεία του χρόνου, όπως τώρα, που η Ευρώπη δεν αναζητεί μόνο
έναν οικονομικό αλλά και έναν στρατιωτικό παγκόσμιο ρόλο. Ως προς το
οικονομικό της σκέλος, αυτή η επιδίωξη μπορεί να επιτύχει. Ως προς το
στρατιωτικό της σκέλος, όμως, γεννάται μια απορία: Τι θα είναι αυτή η νέα
«στρατιωτική Ευρώπη»; Ένα αντίγραφο από το αποικιακό παρελθόν της; Ένας
«κλώνος» του ΝΑΤΟ; ΄Η ένα αντίπαλο δέος του; Μπορεί η Ευρώπη να κρατήσει
αντίθετη πορεία από τις ΗΠΑ;

Τα Βαλκάνια…

… ήταν ένα δώρο για εκείνους που θέλησαν να προωθήσουν το ΝΑΤΟ και να
υπονομεύσουν τον ΟΗΕ και ένα εφαλτήριο για εκείνους που θέλησαν να προαγάγουν
τις ΗΠΑ σε παγκόσμια δύναμη «διαχείρισης κρίσεων». Είναι άραγε υπερβολικό να
υποθέσουμε πως οι ΗΠΑ αποσκοπούν σε παγκόσμια κυριαρχία σε μία ιστορική
περίοδο που παρακμάζει η Ρωσία και αναδύεται η Ασία; Αν η Ευρώπη θέλει να
διαφυλάξει τα συμφέροντά της απέναντι στην αμερικανική κυριαρχία, καλύτερα να
λάβει σοβαρά υπόψη την προειδοποίηση του Αμερικανού υπουργού Άμυνας Ρίτσαρντ
Κόεν: «Ούτε να το διανοηθείτε να ανταγωνιστείτε το ΝΑΤΟ. Συντονιστείτε μαζί
του και αφήστε μας εμάς, την Αμερική, να ελέγχουμε το σχεδιασμό και τις
επεμβάσεις του».

Ας μετρήσουμε…

… τις απόπειρες των ΗΠΑ για παγκόσμια κυριαρχία: έλεγχος της πληροφορικής
και της βιοτεχνολογίας, χειραγώγηση του παγκόσμιου εμπορίου, επιχειρήσεις
επιβολής της ειρήνης, έλεγχος του διαστήματος, των ωκεανών και των φυσικών
πόρων, δυνατότητα πυρηνικού πολέμου αλλά και αντιπυρηνικής αυτοπροστασίας με
ένα «αμυντικό σύστημα βαλλιστικών πυραύλων». Καμία χώρα στην ιστορία δεν έχει
πολεμήσει τόσους πολέμους, δεν έχει επέμβει σε τόσες πολλές χώρες, δεν έχει
πουλήσει τόσα πολλά όπλα. Αν σε όλα αυτά προστεθούν η αμερικανική πολιτιστική
επιρροή και η κυριαρχία στα μέσα ενημέρωσης και στα ειδησεογραφικά πρακτορεία
που διαμορφώνουν την παγκόσμια κοινή γνώμη, τότε η προειδοποίηση του Κόεν
γίνεται ακόμη πιο σοβαρή.

Στο πρώτο μισό…

… του αιώνα που φεύγει, η Ευρώπη βρέθηκε στη δίνη δύο αυτοκαταστροφικών
πολέμων. Στο δεύτερο μισό, οι ευρωπαϊκές χώρες ακολούθησαν μια διαδικασία
προσέγγισης και ενσωμάτωσης, που μετά το 1989 έπαψε πια να επηρεάζεται από τις
διαιρέσεις του Ψυχρού Πολέμου. «Ο σκοπός του ΝΑΤΟ είναι να κρατάει τους
Γερμανούς “κάτω”, τους Αμερικανούς “μέσα” και τους Ρώσους “έξω” από την
Ευρώπη». Ήταν το αγαπημένο λογοπαίγνιο των συμμάχων στα πρώτα μεταπολεμικά
χρόνια. Αν, όπου «Γερμανία» διαβάσει κανείς «Ευρωπαϊκή Ένωση», θα καταλάβει
γιατί αυτός ο τριπλός σκοπός επιβιώνει ακόμη, τουλάχιστον ως προς το πρώτο
σκέλος του. Όσο η Ευρωπαϊκή Ένωση γίνεται πιο ισχυρή, τόσο τα αμερικανικά
συμφέροντα ­ όπως παλαιότερα τα βρετανικά ­ δεν εξυπηρετούνται από την
κυριαρχία μιας και μοναδικής δύναμης στην Ευρώπη. Στους δύο παγκόσμιους
πολέμους και στον Ψυχρό Πόλεμο, η απειλή ήταν ότι το Βερολίνο ή η Μόσχα θα
ενοποιούσαν την Ευρώπη εναντίον των ΗΠΑ. Σήμερα, το «αντίπαλο δέος» των ΗΠΑ
είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Φτάνει να το αποδεχτεί και η ίδια.