ΠΡΟΣΩΠΑ Ένας εξασθενημένος πρόεδρος

«Από το 1995, όταν εξελέγη στην προεδρία, ουδέποτε ο Ζακ Σιράκ ήταν τόσο
απομονωμένος, τόσο εξασθενημένος», έγραψε χθες η «Λε Παριζιέν».

Ζακ Σιράκ. Σπανίως συμφωνεί με τον εαυτό του περισσότερο από έξι μήνες για κάθε θέμα

«Τα πάντα μοιάζουν να καταρρέουν γύρω από το Μέγαρο των Ηλυσίων και τον ένοικό
του, ο οποίος δεν μπορεί πλέον να σιωπά», υπογράμμιζε η γαλλική εφημερίδα.

Και όμως, ο Δεκέμβριος επρόκειτο να είναι μήνας θριάμβου για τον πρόεδρο της
Γαλλίας. Με τη χώρα του να προεδρεύει της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο Σιράκ
προσδοκούσε να αναδειχθεί αυτήν την εβδομάδα στη διάσκεψη της Νίκαιας σε
μείζονα Ευρωπαίο πολιτικό. Αλλά το βράδυ της Παρασκευής οι εισαγγελείς, οι
οποίοι εξετάζουν το σκάνδαλο των δωροδοκιών στον Δήμο του Παρισιού, συνέλαβαν
τον Μισέλ Ρουσέν, πρώην δεξί του χέρι όταν ο σημερινός πρόεδρος ήταν δήμαρχος
της πρωτεύουσας (1977-1995). Ο Σιράκ χαίρει ασυλίας ως πρόεδρος, αλλά
καταγγέλλεται πως όχι μόνο γνώριζε για το σύστημα των παράνομων
χρηματοδοτήσεων των κομμάτων, αλλά επιπλέον το κατηύθυνε. «Πρόκειται για
πολιτική και ηθική κρίση χωρίς προηγούμενο», δήλωσε ο Φρανσουά Μπαϋρού,
επικεφαλής της κεντροδεξιάς Ένωσης για τη Γαλλική Δημοκρατία (UDF) και
πολιτικός σύμμαχος του Συναγερμού για τη Δημοκρατία (RPR) του Σιράκ. Ό,τι και
να συμβεί στη Νίκαια, η υποψία της διαφθοράς και η σιωπή του προέδρου
αναμένεται να αφήσουν έντονη και δυσάρεστη οσμή στην εσωτερική πολιτική της
Γαλλίας.

Ο λόρδος Κάρρινγκτον είχε χωρίσει κάποτε τους πολιτικούς σε αυτούς που θέλουν
«να γίνουν κάτι» και σε αυτούς που θέλουν «να κάνουν κάτι». Ο 68χρονος Σιράκ
ήξερε ανέκαθεν καλά τι ήθελε να γίνει και προσάρμοζε αναλόγως τις θέσεις του.
Ως αφοσιωμένος γκωλικός, πρόδωσε τον διάδοχο του Ντε Γκωλ, τον Ζακ
Σαμπάν-Ντελμάς, και κατέστρεψε το παλαιό γκωλικό κόμμα το 1974 υποστηρίζοντας
για πρόεδρο τον Ζισκάρ ντ’ Εσταίν της UDF. Ως ζισκαρδικός, σχημάτισε το 1976
το δικό του «γκωλικό» κόμμα, το RPR, ως όχημα για την προεδρική φιλοδοξία του
και για να υπονομεύσει τις ελπίδες του Ζισκάρ να ενώσει τη γαλλική Δεξιά. Ως
δήμαρχος του Παρισιού, έσπρωξε τους φτωχότερους και … μελαψότερους δημότες
του προς τα προάστια, για να κάνει την πόλη πιο άνετη για τους λευκούς αστούς
(και πιθανότερους ψηφοφόρους τού RPR). Σφόδρα ευρωσκεπτικιστής το 1979,
μεταμορφώθηκε σε Ευρωπαίο οραματιστή μήπως κατάφερνε κάτι στις προεδρικές του
1988. Θατσερικός το 1986-1988, έγινε το 1995 προεδρικός υποψήφιος με κοινωνική
συνείδηση, ο οποίος έκανε εκστρατεία κατά του ευρώ, της ανεργίας και του
κοινωνικού αποκλεισμού. Όταν επιτέλους εξελέγη, αγκάλιασε το ευρώ, δεν έκανε
τίποτε για την κοινωνική δικαιοσύνη και απλώς παρακολουθούσε την ανεργία να
εκτοξεύεται στα ύψη. Όπως είχε εύστοχα παρατηρήσει Γερμανός αξιωματούχος, «ο
Σιράκ σπανίως συμφωνεί με τον εαυτό του περισσότερο από έξι μήνες για κάθε θέμα».