Αγένειος προς τον εαυτό του

Από την ιδιαίτερα πλούσια ­ και είμαστε ακόμα στην αρχή ­ χρονιά σε
αυτοϋπονομεύσεις αθλητικών επιτυχιών, η πιο οδυνηρή ίσως είναι η περίπτωση Γκέραρντ

Για τον αγωνιστικό κατήφορο του Ολυμπιακού στο ποδόσφαιρο (μη φοβάστε, δεν θα
μιλήσουμε σήμερα για τη νέα, άγνωστη σε όλους, σελίδα της Μαντζουρίας), και
για την κατάσταση πλήρους αβεβαιότητας, ακόμα και για τα πιο βασικά, στην
οποία περιήλθαν οι ομάδες του ΠΑΟΚ, τόσο στο ποδόσφαιρο όσο και στο μπάσκετ, η
σειρά των μοιραίων κινήσεων δεν ξεκίνησαν από τους προπονητές. Στον ΟΦΗ όμως ο
Ολλανδός αναμορφωτής του, ίσως από την αγάπη του στην ομάδα ή από ατελή γνώση
της ψυχής του Έλληνα, παρά τα τόσα χρόνια παρουσίας και δουλειάς στη χώρα μας,
έκανε ένα κλασικό σφάλμα: δεν έκλεισε πραγματικά την πόρτα φεύγοντας, έφυγε
μένοντας, άφησε τα ηνία χωρίς να αφήσει και τον χώρο. Έζησε έτσι ­ αλλά πόσο
γρήγορα και με πόσο μένος ­ όλη την γκάμα των «εκπλήξεων» που η ανθρώπινη
πείρα του θα έπρεπε να τον είχε οδηγήσει να αποφύγει: την εκδίκηση του
ευεργετημένου, τη μετατροπή σε αποδιοπομπαίο τράγο, τη συκοφαντία για τα
επιτεύγματά του, την προσωπική πικρία για τόσα χρόνια προσπάθειας. Κατέληξε,
αντί να δικαιωθεί αναδρομικά το έργο του (ομάδα σημαίνει ομαδική δουλειά, όχι
συνονθύλευμα παικτών και απόψεων), να του αποδίδονται ευθύνες για τη σημερινή
κατάντια.

Αντί να πάρει το καπελάκι του και να αποσυρθεί στις ελιές και το κρασάκι του ή
(γιατί όχι;) στη δημιουργία υποδομής σε μια μικρή ομάδα του νησιού που επέλεξε
για πατρίδα του, αφέθηκε να μπει σε μιαν αναπόφευκτη διαδικασία φθοράς. Άτυπος
βοηθός τού πρώην βοηθού σου, θα πει να συνδυάζεις τα κακά δύο κακών: ούτε
κουμάντο κάνεις, ενώ δέχεσαι τη χολή αυτού που τόσον καιρό ήταν στη σκιά σου.
Τα υπόλοιπα ήταν αναμενόμενα, αλλά η ταχύτητα με την οποία επήλθαν
διαμορφώθηκε από τις συγκυρίες. Τα ανεπιτυχή αποτελέσματα συσπείρωσαν, σ’ έναν
κόσμο, αυτόν των παραγόντων του ποδοσφαίρου, που ηδονίζεται και αντλεί τη
δύναμή του από τις περιόδους κρίσεις, όχι σε βάρος αυτού που είχε τώρα την
ευθύνη της ομάδας αλλά αυτού που οικειοθελώς (και άρα, κατά την παράλογη
λογική των παραγόντων, βλαπτικά για την ομάδα) παραχώρησε την ευθύνη. Έμεινε
στον προπονητή που έβαλε τη σφραγίδα του στην ομάδα με δουλειά χρόνων και
βάθους, για να μην αποτρελαθεί τελείως, η απορία και η βουβή συμπαράσταση στα
μάτια των παλιών παικτών του (αυτοί ξέρουν αλλά είναι οι μόνοι που δεν
μπορούν) και, κυρίως, η αγάπη του κόσμου, που όχι μόνο δεν ξεχνά αλλά είναι
και ο μόνος που μπορεί οριστικά να καταδικάσει τους ανάξιους. Η συνέχεια
βέβαια, από τη στιγμή που άρχισε η κάθοδος, αναμένεται ακόμα πιο επώδυνη. Την
υπομονή διαδέχθηκαν ήδη τα λόγια που τραυματίζουν όχι μόνον αυτούς στους
οποίους απευθύνονται αλλά και εκείνον που τα διατυπώνει, την πικρία θα
ακολουθήσουν τα δικαστήρια και η κρητική λεβεντιά, που δεν φεύγει μιας και
αποκτηθεί, θα ξεθωριάσει πάντως λίγο μπροστά στο φανέρωμα της μικρότητας που ο
καθένας μας κρύβει μέσα του.

Τα παραδείγματα ωστόσο δεν λείπουν από μεγάλους και λιγότερο μεγάλους,
προπονητές και παίκτες, που έβαλαν σε κίνδυνο την υστεροφημία και την ψυχική
υγεία τους επειδή δεν αποχώρησαν με τον σωστό τρόπο ή ξαναγύρισαν από εκεί που
είχαν φύγει. Αρκεί να σκεφθεί κανείς το πάθημα του Γιάννη Ιωαννίδη, που σήμερα
κινδυνεύει να μείνει στη μνήμη σαν ο προπονητής που εκδιώχθηκε δύο φορές από
τον Ολυμπιακό και όχι σαν αυτός που τον πήρε σκορποχώρι και τον έκανε
ευρωπαϊκή ομάδα. Ο Γκέραρντ δεν μοιάζει στον χαρακτήρα με τον «ξανθό». Αλλά
ακριβώς επειδή κόσμησε το ελληνικό ποδόσφαιρο και τίμησε με τη δουλειά και τον
χαρακτήρα του τον τόπο μας, η σημερινή πτώση του θλίβει και πονά όσους ακόμα
ελπίζουν στην υπερίσχυση των δυνάμεων του καλού στον αθλητισμό. Μόνο που το
καλό δεν πρέπει να κάνει κακό στον εαυτό του.