Άγριος μπαξές

Ήταν τόσο συναρπαστικά τα μεσοβδόμαδα ευρωπαϊκά παιχνίδια που σχεδόν
ξεχάσαμε ότι καμιά ελληνική ομάδα δεν πέτυχε νίκη. Η γενική εικόνα είναι
εντελώς μοιρασμένη, σαν το ελληνικό ποδόσφαιρο

Γιατί, αν υπήρξε μια ισοπαλία που ισοδυναμεί με ήττα, είχαμε ακόμα και μια
ισοπαλία που είναι ουσιαστικά νίκη αλλά και μια ήττα που άφησε γεύση θριάμβου.

Κατ’ αρχήν λοιπόν Παναθηναϊκός, όπως περηφάνια. Είναι
λίγες οι φορές που μια ελληνική ομάδα πείθει από το πρώτο λεπτό ενός αγώνα ­
και το κρατάει σχεδόν έως το τέλος ­ ότι έχει τις δυνατότητες και την πίστη να
παίζει ποδόσφαιρο πραγματικών αξιώσεων. Αν προστεθεί σ’ αυτό η κεκτημένη
ταχύτητα από τον αποκλεισμό της Γιουβέντους, η αίγλη του ονόματος (που στο
γήπεδο πάντως δεν δικαιολογήθηκε πλήρως) του αντιπάλου και το βάρος μιας έδρας
όπου κατά καιρούς έχουν λιώσει όλα τα ευρωπαϊκά μεγαθήρια, τότε το μέγεθος του
επιτεύγματος της ομάδας του Αναστασιάδη προβάλλει ανάγλυφο. Ένα μόνο στοιχείο
αρκεί για να αποδείξει σε τι βαθμό μάς έχει γίνει συνείδηση ότι το ευρωπαϊκό
πρόσωπο ­ πραγματική μεταμόρφωση ­ του Παναθηναϊκού είναι ικανό για όλα: μετά
τον αγώνα η οριακή ήττα από τη Μάντσεστερ φάνταζε ­ και ήταν ­ μεγάλη αδικία.
Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, η ωριμότητα της ομάδας (περισσότερο ακόμα και
από το κυρίαρχο γι’ αυτήν πρώτο ημίχρονο) φάνηκε στη δύναμη αντεπίθεσης που
απέφερε το γκολ του Καραγκούνη. Ως και ο Άγγελος κατάλαβε ότι έφτασε την ομάδα
του σε τέτοιο επίπεδο που δεν χρειάζεται να επικαλείται την άνωθεν βοήθεια (ή
μήπως το ότι, παρ’ όλα αυτά, έχασε τον κάνει ν’ αλλάξει γνώμη;).

Ολυμπιακός μετά, όπως ολοκλήρωση (της αυτοχειρίας). Η
χρονιά σχεδόν τελειώνει για την πρωταθλήτρια Ελλάδος ­ πρωταθλήτρια φέτος στην
Ευρώπη μόνο στα εις βάρος της δοκάρια. Γιατί, ακριβώς αντίθετα από τον αιώνιο
εσωτερικό του αντίπαλο, οι φτωχότατες διεθνείς εμφανίσεις του έχουν κάνει να
ξεχαστεί το αντικειμενικό γεγονός ότι έχει σταθεί μέχρι στιγμής (θα συνεχισθεί
άραγε στο Άνφιλντ;) εξαιρετικά τυχερός. Καλή κλήρωση, καλή σειρά αγώνων, καλή
συνεργασία με τα δοκάρια. Το μόνο κακό βέβαια ήταν η ίδια η ομάδα ­ και γι’
αυτό δεν χρειάζεται να ξαναπούμε εδώ ποιος κυρίως φταίει. Στο ξεχαρβάλωμα με
τη Λίβερπουλ η ήττα αποφεύχθηκε πάλι από τύχη, όχι όμως η αποκάλυψη ότι το
μέλλον ήταν χτες. Κρίμα για τον Αλεξανδρή που πήρε την προσωπική του ρεβάνς
λίγο αργά και θα πρέπει να ξανακάνει τα ψαλίδια του και για τον νέο προπονητή.

ΑΕΚ, αντίθετα, όπως αναπάντεχη. Η ομάδα του διαρκούς
σκαμπανεβάσματος έδειξε εντελώς απρόσμενα στο Λεβερκούζεν πόσο ψηλά μπορεί να
φτάσει όταν είναι στα πάνω της ­ κανείς όμως δεν μπορεί να στοιχηματίσει ότι
θα καταφέρει να το επαναλάβει. Πέρα από το απίθανο σκορ και τα πρωτόγνωρα για
τα ελληνικά δεδομένα τέσσερα εκτός έδρας τέρματα, μεγαλύτερη εντύπωση έκαναν
κάποια στοιχεία που σχεδόν δεν υποπτευόμασταν. Καλά το πείσμα του, αλλά ο
Παθιακάκης τελικά έχει και τη δύναμη να ενσταλλάξει το πάθος του νικητή;
Ξέραμε την τύχη του Τσάρτα, αλλά ο Νάβος είναι ο παικταράς που τον
συμπληρώνει; Η τάση της ΑΕΚ είναι τέτοια που ιδίως μια μεγάλη εμφάνιση, σαν
της περασμένης Πέμπτης, χρειάζεται επιβεβαίωση.

ΠΑΟΚ, τέλος, όπως προαναγγελία. Ο Μπάγιεβιτς ο ίδιος το
ξέρει, τώρα χτίζει ­ και γι’ αυτό δεν περιμένει ακόμα τη μεγάλη πορεία στην
Ευρώπη. Κόντρα στην Ουντινέζε, πήρε ένα μεγάλο δώρο από τους παίκτες του, αλλά
απέναντι σε μια ομάδα χωρίς μεγάλη στόφα. Απέναντι στην έμπειρη Αϊντχόβεν, στο
φοβερό της δίδυμο Μπρούκινγκ (θα ευχαριστιέται ο γερο-Τρέβορ) και Κέλμαν (η
Γιουγκοσλαβία ποτέ δεν πεθαίνει) και με τις ελλείψεις που είχε, η ήττα
προδιαγραφόταν σχεδόν σίγουρη. Περίμενε το θαύμα. Αλλά όπως κάνει χρόνια το
ελληνικό ποδόσφαιρο, το περίμενε μοιρολατρικά, χωρίς να το προετοιμάσει. Και
το θαύμα απείχε.