ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα μέτρα, κύριοι… τα μέτρα!…

Ότι δεν θα το ξαναγράψω ποτέ μου, δεν μπορώ να το υποσχεθώ, ούτε καν στον
εαυτό μου. Γιατί όλο και κάτι θα γίνει, όλο και μια συμφορά θα ξανατύχει, η
οποία, όσο κι αν εκ των υστέρων πούμε ότι ήταν προβλέψιμη, εντούτοις κανείς
δεν θα έχει κάνει τίποτα προκειμένου να μη συμβεί. Όσο κι αν το σιχαίνομαι
λοιπόν το τσιτάτο «… την ανάγκη να ληφθούν άμεσα μέτρα επισήμαναν οι
αρμόδιοι φορείς…», δεν υπάρχει περίπτωση να μην το ξαναδιαβάσετε στις
εφημερίδες ή να μην το ξανακούσετε από τις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα.

Διότι οι αρμόδιοι φορείς, σε μεγάλο ποσοστό και σε όλες τις βαθμίδες της
ιεραρχίας, εξαντλούν τις αρμοδιότητές τους στην κατόπιν εορτής διαπίστωση ότι
πρέπει να ληφθούν μέτρα. Συνήθως, μάλιστα, η όλη συζήτηση σταματά εκεί. Ποτέ ­
κατά κανόνα ­ δεν μαθαίνουμε τι μέτρα θα ληφθούν ή κι αν μάθουμε δεν τα
βλέπουμε να γίνονται πράξη. Τσάμπα το μελάνι των εφημερίδων, τσάμπα και
φρούδες και οι ελπίδες μας.

Να γίνω σαφέστερη: Χάνονται δεκάδες ψυχές στο ναυάγιο, διαπιστώνουμε τότε και
μόνον τότε τα κακώς κείμενα στη ναυτιλία και συζητάμε για μέτρα. Γκρεμίζονται
«χάρτινα» κτίρια, μιλάμε για μέτρα, καίγονται δάση αναζητούμε τα κατάλληλα
μέτρα, τα σπάνε οι ανεγκέφαλοι στα γήπεδα επισημαίνουμε «την ανάγκη να ληφθούν
άμεσα μέτρα», έχουμε καύσωνα τον Νοέμβριο, άντε να πάρουμε μέτρα, και έτσι
απλώς περνάει ο καιρός, κάτι άλλο συμβαίνει για να ασχολούμαστε ­ μέχρι την
επόμενη συμφορά, φυσικά. Και τελικά τι κάνουμε; Τίποτα, παρά ανακύκλωση σε
έναν φαύλο κύκλο: λέμε, ξαναλέμε και ξανακούμε τα ίδια, που δυστυχώς τις
περισσότερες φορές δεν είναι παρά τα αυτονόητα και προφανή. Ε, ας κάνουμε
επιτέλους κι ένα βήμα παραπέρα.