ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Σαν τα παπάκια του λούνα παρκ

Ούτε ο Σαρόν ούτε η Χαμάς: το κυριότερο εμπόδιο για την ειρήνη στη Μέση
Ανατολή είναι οι Εβραίοι έποικοι.

«Στο στόχαστρο εβραιόπουλα και παλαιστινόπουλα». «Το σημαντικό είναι να θάψουμε το μέλλον» (από τη «Ρεπούμπλικα»)

Όσο εγκληματική, όσο αποτρόπαιη και αν είναι η προχθεσινή βομβιστική επίθεση
εναντίον σχολικού λεωφορείου στη Λωρίδα της Γάζας, οι δράστες είχαν έναν
πολιτικό στόχο: την τρομοκράτηση των εποίκων και των οικογενειών τους, ώστε να
υποχρεωθούν να εγκαταλείψουν τα φρούρια στα οποία κατοικούν και να
μετακομίσουν στο Ισραήλ. Η διάλυση των εβραϊκών οικισμών είναι αναγκαία ­ αν
και όχι ικανή ­ προϋπόθεση για να βρεθεί μια διέξοδος στη σημερινή κρίση μέσω
της δημιουργίας ενός αξιοπρεπούς και βιώσιμου παλαιστινιακού κράτους.

Όπως σημείωνε πρόσφατα ο ισραηλινός ιστορικός Νταβίντ Γκροσμάν, κανένα κράτος
στον κόσμο δεν θα δεχόταν να υπάρχουν εντός των συνόρων του οχυρωμένοι και
πάνοπλοι θύλακες, που έχουν αναθέσει την υπεράσπισή τους σε στρατιώτες μιας
άλλης χώρας και συνδέονται μαζί της με δεκάδες δρόμους «αποκλειστικής»
κυκλοφορίας. Κάθε λογικός άνθρωπος καταλαβαίνει ότι αν δεν λυθεί το πρόβλημα,
η κατάσταση θα επιδεινωθεί και θα οδηγήσει σε μια νέα Βοσνία, όπου Εβραίοι και
Άραβες (και όχι πια Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι) θα πολεμούν μεταξύ τους
μέχρις εσχάτων. Η μόνη ελπίδα να κτιστεί μια ειρήνη δίκαιη και μόνιμη είναι να
διαλυθούν οι οικισμοί. Όχι μόνο οι μικροί για τους οποίους υπάρχει αναφορά
στις συμφωνίες του Όσλο, ο Γκανίμ, ο Καντίμ ο Νετζαρίμ, αλλά και οι πιο
μεγάλοι και πιο «σταθεροί», ο Όφρα ο Μπεΐτ-Ελ, ο Ελόν Μορέ, ο Κυριάτ Άρμπα οι
οικισμοί της κοιλάδας του Ιορδάνη και των λόφων της Χεβρώνας.

Όλοι αυτοί οι οικισμοί, συνεχίζει ο Γκροσμάν, κτίστηκαν εκεί που κτίστηκαν για
να παρεμποδιστεί κάθε προσπάθεια ειρήνευσης και να αποτραπεί η εδαφική
συνέχεια του παλαιστινιακού κράτους. Ήλθε λοιπόν η στιγμή να κάνουν όλοι οι
Ισραηλινοί μερικές ερωτήσεις στον εαυτό τους. Είναι έτοιμοι να θυσιάσουν τη
ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους προκειμένου μερικές δεκάδες χιλιάδες
έποικοι να ζουν σε απομονωμένους θυλάκους εν μέσω ενός παλαιστινιακού
πληθυσμού; Είναι διατεθειμένοι να επαναλάβουν το λάθος της εισβολής και
κατοχής του Νότιου Λιβάνου, που κόστισε τόσο αίμα και τόσα δάκρυα; Επιτέλους:
για πόσον καιρό ακόμη η φράση «νικήσαμε στον πόλεμο των Έξι Ημερών» θα οδηγεί
αυτομάτως στο συμπέρασμα ότι «θα παραμείνουμε αιωνίως στο εσωτερικό ενός
κατεχομένου πληθυσμού»;

Μετά την επίθεση στο Κφαρ Νταρόμ, οι έποικοι συγκεντρώθηκαν έξω από τη
στρατιωτική βάση και άρχισαν να γράφουν συνθήματα. «Οι φίλοι μας δεν είναι πια
μαζί μας», έγραψε ένας, αναφερόμενος στον δάσκαλο που σκοτώθηκε κατά την
επίθεση. «Να πού οδηγεί η αυτοσυγκράτησή μας», έγραψε κάποιος άλλος. «Νιώθουμε
σαν τα παπάκια του λούνα παρκ», είπε ο 46χρονος Νισίμ Σρούσι, ευτυχής που τα
πέντε παιδιά του δεν επέβαιναν στο μοιραίο λεωφορείο. Ποιος θα βοηθήσει αυτούς
τους ανθρώπους να καταλάβουν το τραγικό αδιέξοδο στο οποίο βρίσκονται;