ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ραντεβού στη Νίκαια

Μετά τα δακρυγόνα και τις μολότοφ, ενώ τα πανό άρχιζαν να διπλώνονται και τα
σπρέι έγραφαν αποχαιρετισμούς στην τσεχική «φιλοξενία», το πολύβουο και
πολύχρωμο πλήθος που είχε συγκεντρωθεί απ’ όλη την Ευρώπη στην Πράγα, στα τέλη
Σεπτεμβρίου, έδινε το ραντεβού του για δύο μήνες αργότερα, στη Νίκαια.

«Δεν είχα πάει στο Σιάτλ», μουρμούριζε λίγο νωρίτερα, μπροστά στις αλυσίδες
των μαυροφορεμένων αστυνομικών, ένας Βρετανός ακτιβιστής, σχολιάζοντας τη
μεγαλύτερη επίδειξη δύναμης του μαζικού κινήματος τα τελευταία χρόνια. «Όμως,
από εδώ και πέρα, έχω σκοπό να μην αφήσω συγκέντρωση για συγκέντρωση τέτοιου
τύπου. Θα πηγαίνω παντού, κι ας φαίνεται γραφικό, κι ας έχουν κάποιοι την
αίσθηση ότι δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα με αυτό τον τρόπο».

Στους δρόμους της Πράγας, η κυρίαρχη αίσθηση δεν ήταν η προσπάθεια για
ανατροπή της εξουσίας. Ήταν μια ατμόσφαιρα μοιρασιάς, συμμετοχής,
επικοινωνίας. Οι χιλιάδες Ευρωπαίοι που συγκεντρώθηκαν στις όχθες του Μολδάβα
διαπίστωσαν ότι έχουν πράγματα που τους ενώνουν πέρα από το ευρώ ή από τον
κίνδυνο των τρελών αγελάδων.

Ήδη στο Ίντερνετ τα μηνύματα πληθαίνουν για το ραντεβού στη Σύνοδο Κορυφής στη
Νίκαια. Μη κυβερνητικές οργανώσεις, συντονιστικές επιτροπές, πολίτες χωρίς
κομματικές δεσμεύσεις αλλά με απόψεις και δίψα για συμμετοχή οργανώνονται για
το ταξίδι στη Νότια Γαλλία. Στόχος για άλλη μια φορά δεν είναι η σύγκρουση
αλλά η εκδήλωση της ανησυχίας τους μεταξύ άλλων και για το ότι, όπως έγραψε
χθες εδώ στα «ΝΕΑ» ο καθηγητής Δημήτρης Τσάτσος, «η εικόνα της Ευρωπαϊκής
Ένωσης είναι η φτώχεια της σε οράματα».

Όσο περισσότεροι στη Νίκαια, τόσο το καλύτερο. Γιατί δεν αρκεί να διαφωνούμε,
αλλά πρέπει και να το εκφράζουμε. Άλλωστε, «μερικές φορές μια κραυγή είναι
προτιμότερη από μια διατριβή».