Πολλές μπίζνες, λίγο σόου

Όσοι, δικαίως, διαμαρτυρόμαστε για το ελληνικό πρωτάθλημα, δεν θα χάναμε
να ρίξουμε μια ματιά κι έξω από τα σύνορά μας

Όχι ότι αναγκαστικά θα παρηγοριόμασταν (το χάσμα είναι αγεφύρωτο από πλευράς
οργάνωσης, αξιοπιστίας και συμμετοχής των φιλάθλων), αλλά τουλάχιστον θα
σχετικοποιούσαμε λίγο την κατάσταση.

Τα περισσότερα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα φέτος ασθμαίνουν.
Είτε επειδή οι καλοί παίκτες είναι όλοι μαζεμένοι σε μία ή δύο χώρες (που, από
την πλευρά τους, αντιμετωπίζουν τα προβλήματα του γιγαντισμού) είτε επειδή το
ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, που, όπως όλες οι ανθρώπινες δραστηριότητες, διαγράφει
κύκλους, βρίσκεται σε μια φάση ανασύνταξης, είτε επειδή όλο το βάρος έχει
πέσει στις διεθνείς διοργανώσεις και κυρίως στο Τσάμπιονς Λιγκ, ο ανταγωνισμός
και το θέαμα είναι σχεδόν παντού πεσμένα. Η κρίση δεν έχει αφήσει αλώβητα ούτε
τα δύο παραδοσιακά «μεγάλα» πρωταθλήματα της εποχής του ανοίγματος των συνόρων
και της παγκοσμιοποίησης, το ιταλικό και το ισπανικό. Το πρώτο συνεχίζει να
διαθέτει πολλές ισοδύναμες και, στα χαρτιά, πανίσχυρες ομάδες, το αγωνιστικό
όμως επίπεδο διολισθαίνει. Οι εναλλαγές στην κορυφή οφείλονται περισσότερο
στην αστάθεια παρά στις ικανότητες των περισσοτέρων ομάδων. Τρανό παράδειγμα η
Γιούβε, η οποία παραπαίει αγωνιστικά και ψυχολογικά, αλλά κρατιέται μέσα στους
πρωτοπόρους. Η Λάτσιο, αν και λίγο άλλαξε, ψάχνεται· η Μίλαν δεν έχει τη στόφα
του σπουδαίου συνόλου· το λογικό φαβορί, η Ρόμα, μια πείθει και μια δεν
πείθει· και μια σειρά καλές αλλά απρόβλεπτες ομάδες τύπου Πάρμα ή φιλόδοξες
πέρα από τις δυνάμεις τους, όπως η Ουντινέζε, αλληλοεξουδετερώνονται. Όλα αυτά
αποτυπώνονται και στη μειωμένη ένταση των παιχνιδιών που, ευτυχώς πάντως,
συνεχίζει να μας χαρίζει, με κεκτημένη φόρα από την εποχή Γεωργάτου, η
ελληνική τηλεόραση.

Στην Ισπανία, πολλές καλές ομάδες διαγκωνίζονται, αλλά
μονίμως ξεχωρίζουν οι θετικότερες και όχι οι θεαματικότερες. Εκτός από την
Μπάρτσα που αυτοεξουδετερώθηκε (κάτι σαν τον Ολυμπιακό), είναι δύσκολο να
καταλάβει κανείς σε τι οι σταθερές Βαλένθια και Λα Κορούνια υπερτερούν μιας
αχτύπητης στη μέρα της αλλά υπερβολικά πολυτελούς σε νοοτροπία Ρεάλ Μαδρίτης.
Στο αιωνίως υπερτιμημένο αγγλικό πρωτάθλημα, διστάζει κανείς τι να
πρωτοθαυμάσει· τη διατήρηση του κλασικού υγιούς αθλητικού πνεύματος ή την
πλήρη απώλεια του μέτρου στην εισαγωγή παικτών που ελάχιστη ποδοσφαιρική
ποιότητα (αλλά άφθονες λίρες στην αγορά) προσφέρουν. Εκεί πάντως που είναι
εναργέστερη η έλλειψη ποιότητας είναι στα «μικρομεσαία» πρωταθλήματα, τύπου
Ολλανδίας, Βελγίου, ακόμα και Γαλλίας, όπου η πρωτοπορία της άσημης Σεντάν
είναι λιγότερο σημάδι ορμής των μικρών και περισσότερο εγγενούς αδυναμίας τών
δήθεν «μεγάλων» (είδαμε πόσο μεγάλη ήταν η Λυών). Στα πρωταθλήματα αυτά
υπάρχουν μία ή δύο ομάδες που ξεχωρίζουν (Φέγενορντ και Αϊντχόβεν, Άντερλεχτ
και Μπριζ, Παρί) που και αυτές διεθνώς δεν είναι στην πρώτη γραμμή, και από
κει και πέρα σύνολα που μια Ξάνθη ή ένας Ιωνικός θα χτύπαγαν στα ίσα (αλλά δεν
θα τους δοθεί η ευκαιρία).

Όσο μάλιστα πέφτει το αγωνιστικό επίπεδο των εθνικών
πρωταθλημάτων τόσο αυξάνονται οι παρενέργειες της φρενήρους εμπορευματοποίησης
του αθλήματος. Τα ονόματα μετράνε περισσότερο παρά ποτέ, όχι οι πραγματικές
ικανότητες. Αίφνης ένας Ριβάλντο, ευάλωτος λόγω Μπάρτσα, λοιδορείται ως
«ανώμαλος» από τους Βραζιλιάνους φιλάθλους όχι επειδή τον έπιασαν με το
βρακάκι της γυναίκας του, αλλά επειδή τόλμησε να μην κάνει μαγικά σ’ ένα
παιχνίδι. Κι αυτός που πραγματικά ασχολείται με το βρακάκι της γυναίκας του
γίνεται εθνικός ήρωας όχι γιατί χάρισε κάποια νίκη, αλλά γιατί έφαγε μιαν
αγκωνιά και δεν αντέδρασε. Ο δε δύστυχος ο Φίγκο, με τόσο θόρυβο και τόσες
δημοπρασίες γύρω από το όνομά του, να δούμε πότε θα ξαναγίνει ο πρότινος
ποδοσφαιριστής. Η υπερβολή στις μπίζνες κάνει το παιχνίδι να ασφυκτιά ­ εκτός
ίσως από τις διοργανώσεις εθνικών ομάδων, όπου όμως η Ελλάδα είναι παραδοσιακά
απούσα.