ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι πληγές της ψυχής δεν φαίνονται

Δέκα χιλιάδες παιδιά. Το παράξενο μυαλό μου, που λειτουργεί με εικόνες, τα
βάζει το ένα δίπλα στο άλλο, κι άλλο κι άλλο ώσπου δεν μπορείς να δεις τίποτε
άλλο. Παιδιά με πληγές στο σώμα, με μελανιές, με σπασμένα χέρια, με καψίματα
στα πόδια, με τα σημάδια της βίας να λερώνουν την εικόνα.

Δέκα χιλιάδες παιδιά. Τόσα φτάνουν σε κάποιο κέντρο περίθαλψης- ποιος ξέρει
πόσα ακόμη δεν εμφανίζονται ποτέ… Τα φέρνει κάποιος από τους γονείς, ίσως
και οι δύο. Λένε: «έπεσε, είναι άτακτο παιδί» «δεν ακούει». Δεν λένε ότι τα
έχουν χτυπήσει (ή βασανίσει ή κακοποιήσει σεξουαλικά…) οι ίδιοι. Όχι. Απλώς
«έπεσε». Το ένα στα 10 δεν έχει συμπληρώσει τα τρία χρόνια. Ένα στα 10 παιδιά
κάτω από πέντε χρόνων και ένα στα τέσσερα πάνω από πέντε είναι θύμα των γονιών
του ή αυτών που το φροντίζουν. Και ένα στα 100 παιδιά ή εφήβους της χώρας
αυτής γνωρίζει τη σωματική βία τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του. Οι γείτονες
ίσως ακούνε αλλά δεν μιλούν και κάποιοι δάσκαλοι ξέρουν αλλά σωπαίνουν…

Δέκα χιλιάδες παιδιά σού κλείνουν τον ορίζοντα. Δεν μπορείς να δεις τα
επιτεύγματα της οικονομίας, τις νίκες της επιστήμης, την άνοδο του βιοτικού
επιπέδου, την αύξηση του μέσου όρου ζωής. Όχι πως τα υποτιμάς, αλλά πώς να σε
κάνουν να ξεχάσεις ότι αυτή ακριβώς τη στιγμή που μιλάμε κάποιο παιδί
βρίσκεται μόνο, ανίσχυρο και απροστάτευτο μπροστά στην εξουσιαστική βία ενός
ενήλικα.

Που και αν δεν το κακοποιεί σωματικά ίσως στραγγίζει την ψυχούλα του, γεμίζει
την καρδιά του με πόνο και μίσος. Οι πληγές της ψυχής δεν φαίνονται. Αν
φαινόταν…