Η ώρα του… Γερμανού

Δύο χρόνια μετά την εκλογή του, στα μισά της θητείας του, ο Γερμανός
καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ δείχνει να έχει ξεπεράσει την άσχημη «εκκίνησή»
του και να έχει κατακτήσει την εμπιστοσύνη και τον σεβασμό του γερμανικού
λαού.

Γκέρχαρντ Σρέντερ. Θέλει να δώσει στη χώρα του μια ισχυρότερη φωνή

Σε σύγκριση μάλιστα με τους υπόλοιπους δημοκρατικούς ηγέτες του κόσμου, ο
Γκέρχαρντ Σρέντερ μοιάζει να αποκτά σημαντικό προβάδισμα στον «αγώνα» της
δημοτικότητας… Στη Βρετανία, ο Τόνι Μπλερ έχει χάσει τη λάμψη του και παρ’
όλο που κερδίζει έδαφος στις δημοσκοπήσεις, μοιάζει όλο και περισσότερο με
πολιτικό και όλο και λιγότερο με μια αξιοθαύμαστη φόρμουλα νεότητας και
σοφίας. Στη Γαλλία, ο πρόεδρος Ζακ Σιράκ και ο πρωθυπουργός Λιονέλ Ζοσπέν
ανταλλάσσουν τακτικά δημοσίως πυρά ­ πρόσφατα σε ό,τι αφορά τον χειρισμό της
επιδημίας των «τρελών αγελάδων». Για τις ΗΠΑ, το «πρόβλημα» έγκειται αυτήν τη
στιγμή στο κενό εξουσίας που έχει δημιουργήσει το αδιάπαυστο εκλογικό θρίλερ.

Όσο αντανακλαστική και αν είναι η εκτίμηση, λοιπόν, η εποχή μοιάζει να
«ανήκει» στον Γκέρχαρντ Σρέντερ.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Γερμανός καγκελάριος διεκδικεί κάποιον καινούργιο
διεθνή ρόλο. Βρίσκεται όμως στη διαδικασία εδραίωσης μιας αξιοπιστίας και μιας
επιτυχίας που ενδέχεται, μελλοντικά, να χαρίσουν τόσο σε αυτόν όσο και στη
Γερμανία μία διαφορετική, ισχυρότερη φωνή.

«Έχουμε επιδείξει αίσθημα ευθύνης. Έχουμε κάνει βήματα προς την πραγματοποίηση
σημαντικών μεταρρυθμίσεων. Είμαι ικανοποιημένος», δήλωσε ο Γερμανός
καγκελάριος στο πλαίσιο συνέντευξης που παραχώρησε στην «International Herald
Tribune».

Εν τούτοις, ο Σρέντερ χρειάστηκε να καταβάλει σημαντικές προσπάθειες
προκειμένου να κερδίσει τον σεβασμό των Γερμανών. Αρχικά ήταν ο καγκελάριος
«Brioni», ο καγκελάριος «Cohiba» ή ο καγκελάριος «ΜΜΕ» ­ τίτλοι που του
αποδόθηκαν λόγω της προτίμησής του στα κομψά κοστούμια, τα κουβανέζικα πούρα
και τις εμφανίσεις σε τηλεοπτικά τοκ σόου.

Δημοφιλής

Η οικονομική ανάκαμψη, η ενεργητική συμμετοχή στην υπόθεση του Κοσσυφοπεδίου
και η ειλικρινής στράτευση στην αναδιάρθρωση της οικονομίας ανέτρεψαν, ωστόσο,
την κατάσταση και μετέτρεψαν τον καγκελάριο Σρέντερ σε κυρίαρχη προσωπικότητα
της γερμανικής πολιτικής ζωής. Πριν από έναν χρόνο, ένα κάλεσμα του Σρέντερ
για «εξέγερση» των «αξιοπρεπών» Γερμανών εναντίον της ξενοφοβίας και της
νεοναζιστικής βίας θα είχε φανεί ψεύτικο και προσποιητό. Την περασμένη Πέμπτη,
όμως, η παραίνεση του καγκελαρίου κατέληξε στη συνάθροιση 200.000 ανθρώπων
στους δρόμους του Βερολίνου.

Σε αντίθεση με τον Χέλμουτ Κολ, ο Σρέντερ έχει αντιμετωπίσει ευθαρσώς τα
θέματα της μετανάστευσης, της υπηκοότητας και της ρατσιστικής βίας. Για τον
Κολ, τα ακανθώδη αυτά ζητήματα ήταν επινοήματα των «εχθρών»· ο Σρέντερ, όμως,
αναγνώρισε την πραγματικότητά τους επεκτείνοντας τη δυνατότητα απόκτησης της
γερμανικής υπηκοότητας, ανοίγοντας τον δρόμο για μια ευρύτερη μετανάστευση και
επιχειρώντας να θέσει εκτός νόμου το νεοναζιστικό NPD.

«Μεγάλωσα!»

Όταν ρωτήθηκε για το πώς έχει επηρεάσει την προσωπικότητά του η διετής θητεία
του, ο Γερμανός καγκελάριος δίστασε: «Γίνεται κανείς πιο προσεχτικός, λιγότερο
αυθόρμητος», είπε. «Και πιο μεγάλος». Στα 56 του χρόνια, πάντως, ο Σρέντερ
έχει κάθε λόγο να δηλώνει αισιόδοξος για το μέλλον.